Hikayeler

Elif, otuzlu yaşlarının ortasında, hayatının dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen düzeninde, hâlâ anlam veremediği bir boşlukla uyanıyordu her sabah. Beyaz yakalı bir mimardı. Akşamları eşi Murat’ın hazırladığı mükellef sofralarda sessizce yemek yerler, sonra aynı koltuklarda, birbirlerine dokunmadan, sadece nefeslerinin ritmini hissederek televizyon izlerlerdi. Murat, iyi bir adamdı. Kararlı, başarılı, güvenilir. Onu seviyordu, biliyordu. Ama aşkları, bir

Elif’in parmakları, yılların yorgunluğunu taşıyan gazete kupürünün sararmış kenarlarında gezinirken, gözleri Cem’in gençlik fotoğrafındaki o pırıl pırıl, umut dolu gülümsemeye takıldı. Kupür, Cem’in Avrupa’daki ilk büyük konserini duyuruyordu; gururla şişinmiş başlıklar, eleştirmenlerden övgüler… Kendi mütevazı evinin sessizliğinde, bu başarının yankıları dahi duvarlardan sekip Elif’in ruhuna dokunuyordu. Dudaklarında beliren hüzünlü tebessüm, ne bir pişmanlığın ne de

Yemek masasında, Cem’in o hep aynı, gürültülü iştahıyla yediği yemekler, Elif’in boğazına düğümleniyordu. Ekmekleri soslara banışının sesi, çatalın tabağa vuruşu… Her şey tanıdıktı, her şey rutin bir döngünün parçasıydı ve her şey, Elif’in içinde büyüyen o sessiz boşluğu daha da derinleştiriyordu. On beş yıllık evlilik, şimdilerde bir tiyatro oyununun ezberlenmiş replikleri gibiydi; herkes rolünü biliyor,

Telefonun tiz sesi, Elif’in parmaklarının klavye üzerindeki ritmini acımasızca böldü. Ekranda Ayşe’nin okulunun numarası yanıp sönüyordu. Elif’in kalbi anında hızlandı, elini uzatırken içini tuhaf bir ürperti kapladı. Genellikle okuldan arandığında Ayşe ya bir arkadaşıyla kavga etmiş ya da dersi kaynatmıştı, ama bu sefer sesindeki gerginlik farklıydı. Müdür Yardımcısı’nın titrek sesi, “Elif Hanım, Ayşe biraz fenalaştı.

Cenaze kalabalığı dağıldığında, geriye sadece yasın ağır ve boğucu sessizliği kalmıştı. Defne, babası Salih Bey’in koltuğuna oturduğunda, ahşabın soğuk dokusunu parmak uçlarında hissetti. Keder, ciğerlerine bir kaya gibi oturmuştu ama onunla birlikte başka bir ağırlık daha vardı: Tekstil şirketleri “Zümrüt Kumaşçılık”ın geleceği. Babası ani bir kalp kriziyle aralarından ayrıldığında, Defne kendini bu mirasın, sadece bir

Emre, elindeki pahalı viski kadehini pencere pervazına bırakırken, şehrin ışıklarının altında parıldayan Boğaz’a baktı. Yalnızdı. Her zamanki gibi. Ofisteki son toplantıdan çıkalı saatler olmuş, asistanı bir sonraki günün randevularını mail kutusuna bırakıp gitmişti. Hayatı, kusursuz bir mimari çizim gibiydi; net çizgiler, keskin köşeler, etkileyici detaylar. Eksiksizdi. Ya da öyle görünüyordu. Telefon çalana kadar. Gece yarısına

Elif, sahnedeki kürsüye doğru ilerlerken, topuklu ayakkabılarının mermer zeminde yankılanan tok seslerini kendi kalp atışlarıyla karıştırdı. Yüzüne yayılan yapay gülümseme, gözlerinin derinliklerindeki yorgunluğu ve son günlerde ruhuna çöken o soğuk, tanıdık endişeyi ustaca gizliyordu. Ülkenin en prestijli mimarlık ödüllerinden birini almak üzereydi; bu, yılların emeğinin, uykusuz gecelerin ve bitmek bilmeyen azmin bir meyvesiydi. Aşağıda, kocası

Elif, mimarlık ofisinden eve döndüğünde, akşam yemeğinin kokusuyla karışık Defne’nin kahkahalarıyla karşılandı. Mert mutfakta her zamanki gibi telaşsızdı, en sevdiği zeytinyağlı enginarı hazırlıyordu. Onların hayatı, dışarıdan bakıldığında, kusursuz bir mimari proje gibiydi. Her köşe düşünülmüş, her detay özenle yerleştirilmişti. On altı yıldır evliydiler, küçük bir kızları vardı, orta sınıfın rahatlığını sunan şık bir evde yaşıyorlardı.

Elif, evlilik yıldönümü için özenle seçtiği keten masa örtüsünü ütülerken, camdan sızan akşam güneşinin mutfağı nasıl da sıcak bir sarıya boyadığını düşündü. On beşinci yıldönümleriydi. On beş yıl. Dile kolaydı ama her bir yılı ilmek ilmek, sevgiyle, sabırla dokumuşlardı Demir’le. Boğaz’a nazır lüks apartman daireleri, Elif’in zevkiyle döşenmişti; her köşe, her tablo, her kitaplık rafı

Elif’in hayatı, göz açıp kapayıncaya kadar değişmişti. Ya da belki de hiç değişmemiş, yalnızca gerçeğin çirkin perdesi aralanmıştı. İlk başta, o küçük, gümüş renkli, zarif kolyeyi Can’ın komodin çekmecesinde bulduğunda, aklına gelen ilk şey bir hediye olduğuydu. Kendisine alınmış, belki de yaklaşan evlilik yıl dönümleri için saklanan bir sürpriz. Ama gümüş kolyenin üzerindeki incecik işleme,