Hikayeler

Elif, kırkına merdiven dayamış, evli, iki çocuk annesi, dışarıdan bakıldığında eksiksiz bir hayat süren bir kadındı. Yine de, bazen sebepsiz bir boşluk hissederdi içinde, sanki varlığının bir parçası eksikmiş gibi. Kimi zaman bu his, bir rüyadan uyandığında belirginleşir, kimi zaman da kalabalık bir caddede yürürken, yanından geçen bir çift göze takılırdı. Adını koyamadığı, tarif edemediği

Selim’in hayatı, İstanbul Boğazı’na nazır, minimalist döşenmiş salonundaki manzarayla kusursuz bir uyum içindeydi. Geniş camlardan süzülen güneş ışığı, ahşap zemini ve modern mobilyaları okşarken, kendisi de bu huzurun bir parçasıydı. Başarılı bir mimar, şehirdeki en prestijli projelerin altında imzası olan saygın bir isim. Evde ise sevgi dolu karısı Elif ve pırıl pırıl gözleriyle dünyayı keşfeden

Elif, pencerenin pervazına dizdiği saksıdaki mor sardunyalara bakarken, her sabah aynı hisle boğulurdu: Hapis. Oysa pencere açık, serin bir bahar rüzgarı içeri doluyor, karşıdaki yaşlı ıhlamur ağacının dalları hafifçe sallanıyordu. Gökyüzü masmavi, umut vaat eder gibiydi. Ama Elif’in göğsündeki düğüm, baharın tüm güzelliklerini gölgede bırakıyordu. Otuz beş yaşındaydı ve hayatının bir köşede, tozlu bir rafa

Elif, yirmi yıldır her sabah aynı rüyayla uyanıyordu: Eylül. Parkın sarı salıncağında kahkahalar atan, uçuşan saçları güneşi yansıtan, yedi yaşındaki kızı. Sonra o an geliyordu. Gözlerini bir saniyeliğine çevirmişti sadece, bankta oturan yaşlı kadına yol tarifi verirken. Geri döndüğünde, salıncak boştu. Ve Elif’in dünyası, o günden sonra bir daha asla aynı olmamıştı. O anın boşluğu,

Selim’in hayatı, gökyüzüne uzanan çelik ve cam kuleleri gibiydi; pürüzsüz, ihtişamlı ve içeride saklı tüm çatlaklardan bihaber. En azından dışarıdan bakıldığında öyle görünüyordu. İstanbul siluetine imzasını atan devasa yapılar, onun adıyla anılıyor, meslektaşları gıptayla ona bakıyor, eleştirmenler projelerini sanat eseri olarak niteliyordu. Kırk beş yaşındaydı, başarılı bir kariyere, zarif ve anlayışlı bir eşe, Elif’e, ve

Yıllar boyunca, Elif için hayat sessiz bir fısıltıdan ibaretti; kimsenin duymadığı, duymak için çabalamadığı bir melodi. Kırk dört yaşındaydı, gözlerinin etrafındaki ince çizgiler yaşından çok, taşıdığı yükün izleriydi. Sabahları ilk o uyanır, güneş bile perdeleri aralamadan önce, İstanbul’un bitmek bilmeyen keşmekeşine karışmak üzere hazırlanırdı. Küçük bir muhasebe bürosunda çalışıyor, akşamları ise evlere temizliğe giderek zar

Ahmet Bey, yatağının kıvrımlarında bir ömrün ağırlığını taşıyordu, her nefesi ince bir camın çatlaması gibi duyuluyordu evin sessizliğinde. Pencereden süzülen solgun kış güneşi, odadaki tozlu havayı gözle görülür kılıyor, bir zamanlar hayat dolu bu evi şimdi saran hüzünlü atmosferi daha da koyulaştırıyordu. Yılların verdiği yorgunluk, hastalığının pençesinde eriyip gitmiş, yüzündeki her çizgi yaşanmışlıkların değil, sanki

Ayşe, “TeknoTamir” tabelasının altındaki dükkanlarının loş ışığında, muhasebe defterlerine eğilmişti. Gözleri, kaleminin ucundan daha keskin, sayfalar arasında dans ediyordu. Rakamlar, onun için sadece sayılar değil, hikayelerdi; harcanan zamanın, ödenen emeğin, kazanılan ekmeğin hikayeleri. Son birkaç aydır, bu hikayelerin içinde tuhaf, rahatsız edici bir melodi fark ediyordu. Küçük, önemsiz gibi görünen tutarsızlıklar, bazen fazladan bir ödeme

Ela’nın hayatı, her sabah güneşin mutfağının penceresinden süzülerek yeni bir güne merhaba dediği gibi aydınlık, düzenli ve sorunsuzdu. En azından o öyle sanıyordu. O sabah, sıradan bir Salı sabahıydı. Deniz, eşi, her zamanki gibi kahvaltı sofrasında gazetesini karıştırırken, Ela kızı Defne’nin beslenme çantasını hazırlıyor, bir yandan da gün içinde çevirmesi gereken acil bir metni düşünüyordu.

Elif, yıllardır alışık olduğu sessizliğin, aslında kulakları sağır edici bir gürültüye dönüştüğünü fark ettiğinde, mutfak penceresinden dışarıdaki gri İstanbul sabahına bakıyordu. Güneş, bulutların arkasından sızmak için isteksizdi, tıpkı onun Murat’la olan evliliğinin de bir zamanlar parlak olan vaatlerinin şimdi puslu birer hatıra olarak kalması gibi. Yedi yıldır evliydi ve ilk iki yılın rüzgarlı aşk fırtınaları,