Hikayeler

Ayşe, elinde sıcak kahvesi, penceresinden Marmara Denizi’nin parıltısına bakarken, içindeki huzuru hissetti. Otuz yedi yaşındaydı ve hayatının her taşını tırnaklarıyla kazıyarak yerleştirmişti. Başarılı bir mimar, kendi firmasının sahibi, sevgi dolu bir ailesi ve bir kız kardeşi kadar yakın hissettiği çocukluk arkadaşı Elif. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha bile iyi. Ta ki o güne

Aras, gökyüzünün gri bir fırça darbesiyle boyandığı, martı çığlıklarının şehrin uğultusuna karıştığı o tipik İstanbul sabahlarından birinde uyandı. Kendi tasarladığı, minimalist çizgilerle döşenmiş, geniş camlarından Boğaz’ın lacivertini sergileyen dairesinde, yatağının kenarında asılı duran pahalı takım elbisesi, onu bekleyen sıradan bir iş gününün habercisiydi. Yıllardır başarı merdivenlerini hızla tırmanmış, adını sektörün en saygın isimlerinden biri yapmıştı.

Aylin’in tırnakları, aylarca süren uykusuz gecelerin, sayısız karalamanın ve hayal kırıklığının sessiz şahidi gibi kısaydı, törpüsüzdü. İçine sinen kalem, kömür ve kağıt kokusu, onun için parfümlerden daha değerliydi. Üsküdar’ın daracık, tarih kokan sokaklarından birindeki eski bir apartmanın üçüncü katında, annesiyle paylaştığı iki odalı, güneş görmekte zorlanan evinde, dünya kurmaya çalışan bir mimardı. Diplomasını alalı iki

Ayşe’nin elleri, çocukluğundan beri aynı tezgahın üzerinde, her gün yeniden yoğrulmuş bir hamur gibiydi. Sabahın köründe açtığı bakkalın loş ışığında, portakalın, yeni kesilmiş salamın ve bayatlamaya yüz tutmuş ekmeğin karışık kokusu genzine dolardı. Kırk dört yaşındaydı ama aynadaki yansıması, yılların ve yorgunluğun birleşimiyle altmışına merdiven dayamış gibi duruyordu. Üniversite kapılarından içeri hiç adım atmamış o

Elif, Marmara’nın serin meltemiyle savrulan perdelere baktı. Kumsalda oynayan kızı Defne’nin neşeli kahkahaları, bahçe kapısından içeri sızan yasemin kokusuyla karışıyordu. Elinde tuttuğu o güzelim porselen kupanın içinde, yıllardır aynı ritüelle demlenen nane çayı buharlaşıyordu. Sahip olduğu her şey, tıpkı bu kupanın incecik deseni gibi özenle, ilmek ilmek işlenmişti: Mimarlık ofisi, Boğaz’a nazır bu mütevazı villa,

Emre, otobüsün penceresinden İstanbul’un gri, bitmek bilmeyen siluetine bakarken, her bir tuğla ve beton bloğunun altında yatan milyonlarca hikayeden birinin kahramanı olmaya çabalıyordu. Kayseri’nin tozlu sokaklarından, tütün tarlalarının kokusundan gelmişti. Cebinde babasının biriktirdiği son kuruşlar ve zihninde mimarlık fakültesinde edindiği parlak fikirlerle, bu devasa şehrin acımasız çarklarında kendi yerini bulmak için yanıp tutuşuyordu. Kurumsal bir

Aylin, ekranına yansıyan rengarenk illüstrasyonlara bakarken bile içindeki o tuhaf boşluğu hissediyordu. Güneş batmak üzereydi ve Boğaz’ın ötesinden, her akşam kapısını çalan o huzur hissi bir türlü gelmiyordu. Oysa dışarıdan bakıldığında her şeye sahipti: Sevdiği bir iş, yedi yıldır evli olduğu yakışıklı ve zeki bir eş, henüz doldurulamamış olsa da geleceğe dair pırıl pırıl hayaller.

Elif’in elleri, her sabah olduğu gibi, henüz nemli toprağın kokusunu taşıyan taze güllerin dikenleriyle buluştuğunda, hayatının keskin gerçeğiyle tanışacağından habersizdi. Dükkanındaki en eski, en köklü çiçeklerin bile, onun hayatı kadar sabit ve değişmez olduğunu düşünürdü. Otuz sekiz yıl. Otuz sekiz yıldır aynı isim, aynı aile, aynı güvenle örülü bir dünya. Elif, bu dünyanın içinde, kendi

Can, uyanır uyanmaz gökyüzünü kontrol etti. Masmaviydi. Bir mimar için, özellikle de kendi tasarladığı, boğaz manzaralı bu çatı katı dairesinde yaşayan biri için, havanın güzel olması sıradan bir günün değil, potansiyel olarak harika bir günün habercisiydi. Elif, yanındaki yatakta hala uyuyordu. Saçları yastığına dağılmış, huzurlu bir ifadeyle gülümsüyordu hafifçe. Can, yıllarca bu görüntüye alışamamıştı. Her

Ahmet’in kokusu, yedinci ölüm yıl dönümünde bile o eski ahşap sandığın içinden yükseliyor, Ayşe’nin burnunun direğini sızlatıyordu. Yıllardır kilitli tuttuğu, dokunmaya bile kıyamadığı sandık, bu kez sanki bir zorunlulukla, bir vedanın ötesinde bir çağrıyla açılmak zorundaydı. Çocuklar büyümüştü, evlendirmesi gereken kalmamış, torunlar gelip evi şenlendirmişti. Artık Ahmet’in anılarıyla yüzleşme zamanıydı, belki de vedalaşma. Sandığın derinliklerinden