Hikayeler

Kırkıncı yaş gününe yaklaşırken, Elif’in hayatı dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tablo gibiydi; ancak tablonun en parlak köşesinde bile, geçmişin silik bir fısıltısı hep ensesindeydi. İstanbul’un gözde semtlerinden birinde, boğaz manzaralı, zevkle döşenmiş bir dairede yaşıyor, saygın bir reklam ajansında kreatif direktör olarak çalışıyordu. Eşi Mert, bir mimarlık ofisinin ortağıydı; zeki, nazik ve hayat dolu bir

Selim Tekin, sahnedeki ışıkların altında, elinde parlak bir ödülle dururken, salondan yükselen alkış sesleri kulaklarında uğultuya dönüşüyordu. “Yılın Girişimcisi” ödülünü yeni almıştı. Kendi kurduğu Tekin Yapı Holding, son on yılda Türkiye’nin en gözde, en yenilikçi şirketlerinden biri haline gelmişti. Eşi Ayşe, ilk sıradan gururla gülümsüyor, yanındaki oğlu Cem ise babasının bu anını ölümsüzleştirmek için telefonunun

Can, cam bir fanusun içinde yaşıyordu sanki. Etrafındaki her şey şeffaf, ama bir o kadar da dokunulmazdı. Lüks ofisinin yirmi ikinci katından İstanbul’un griliğini seyrederken, başarı denilen o soğuk heykelin bir parçası gibi hissediyordu kendini. Yıllar önce bu heykelin basamaklarını tırmanırken, ardında bıraktığı her şeyi göze almıştı. Özellikle de Elif’i ve küçücük kızı Zeynep’i… Ne

Elif, yıllardır süren, özenle cilalanmış, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen hayatının, aslında içten içe nasıl çürüdüğünü fark etmeye başladığında, ilk başta bu hissi yorgunluğa, belki de yaşının getirdiği bir boşluğa yordu. Büyük, ferah salonunun ortasında, Hakan’ın son projesinin maketine boş gözlerle bakarken, elindeki kahvenin soğuduğunu bile hissetmiyordu. Hakan, İstanbul’un en gözde mimarlık firmalarından birinin sahibiydi. Adı,

Elif’in hayatı, boğazın pürüzsüz sularına yansıyan güneş gibi parlıyordu; kusursuz, huzurlu ve dışarıdan bakan herkes için kıskanılası. Yıllar önce bir mimarlık yarışmasını kazandığında, geleceğinin parlak olacağının ilk müjdesini almıştı. Şimdi, kendi kurduğu başarılı mimarlık ofisi, eşi Can’ın uluslararası bir teknoloji şirketindeki üst düzey yöneticilik pozisyonu ve en önemlisi, sekiz yaşındaki pırıl pırıl kızları Defne ile

Elif’in parmağındaki nişan yüzüğü, pencereden sızan akşam güneşinin altında pırıl pırıl parlıyordu. Düğünlerine sadece birkaç hafta kalmıştı ve evlerindeki her köşe, tatlı bir telaşla sarılmıştı. Annesi Ayşe, yıllardır hayalini kurduğu tek kızının mürüvvetini görmenin coşkusuyla oradan oraya koşturuyor, en ince detayı bile atlamamak için çırpınıyordu. Babası Metin ise her zamanki vakur duruşuyla, iş hayatındaki başarılarını

Elif, pencereden aşağıya, cıvıl cıvıl kahkahalarla annesinin apartmanından çıkan kız kardeşine baktı. Deniz’in gülüşü, bahar güneşinin çıplak bir dala aniden dokunuşu gibiydi; neşeli, coşkulu ve her zaman yaşam doluydu. Koyu kestane saçları rüzgarda uçuşuyor, yeni aldığı, pahalı olduğunu bildiği o ceket üzerindeki yerini bulmuştu. Yirmili yaşlarının sonlarındaki Deniz, parlak bir mimar olmuş, kendi şirketinde hızla

Bağlamanın telleri, Ayşe’nin kalbindeki ince bir sızıya dönüşeli çok olmuştu. Gecenin bu vaktinde, İstanbul’un Üsküdar semtindeki eski apartman dairelerinin daracık sokağına taşan o derin, yanık melodi, bazen Ayşe’ye kendi içinde kaybettiği bir şeyi hatırlatır gibiydi. O şey, Paris’in loş kafelerinde okunan şiirler, Seine Nehri kıyısında çizilen eskizler, Sorbonne’un koridorlarında yankılanan entelektüel sohbetlerdi. Yirmi iki yaşındaki

Elif, gece lambasının cılız ışığında, eli kaleminin üzerinde donmuştu. Önündeki eskiz defteri, aylardır gecesini gündüzüne kattığı, ruhunu damla damla akıttığı “Harmoni Kültür Merkezi” projesinin son detaylarıyla doluydu. Saat sabaha karşı üçtü ve Elif’in gözleri uykusuzluktan kızarmış olsa da, içindeki heyecan ona enerji veriyordu. Bu proje, sadece bir binanın tasarımı değil, onun hayalleri, idealleri ve mesleğine

Yıllar, Aylin’in takvim yaprakları gibi değil, ruhunun üzerini örten ağır bir kar tabakası gibi çökmüştü. Her mevsim geçişi, her doğum günü, her yeni yıl; yedi yıl önce Ege Denizi’nin serin sularında izi kaybolan kocası Demir’in yokluğunu daha da belirginleştirmişti. İzmir’in ılık rüzgarları bile içindeki buz dağını eritmeye yetmiyordu. Onu kaybetmenin acısı, zamanla sönük bir hüzne