Hikayeler

Elif, altın varaklı salonun ortasında, parmakları arasında dönen kadehini sıkarak gülümsedi. Mekanın zengin kokusu, yeni parfümlerin, pahalı şarapların ve taze kesilmiş çiçeklerin harmanı, yıllardır üzerine titrediği bu hayatın ta kendisiydi. Başarılı bir mimardı; adı, İstanbul’un yükselen siluetine kazınmış birkaç prestijli projede geçiyordu. Kocasının, Can’ın sıcak elini belinde hissetti. “Harika görünüyorsun,” diye fısıldadı Can, gururla. Elif,

Ne kadar kusursuz bir hayat kurarsan kur, bazen tek bir yüz, yıllar önce gömdüğün her şeyi bir mezar taşı gibi sarsmaya yeterdi. Aylin, elindeki neşteri usulca masaya bırakırken, ameliyathanenin keskin antiseptik kokusunun dahi zihnindeki o yüzün hatırasını silmeye yetmediğini hissetti. Başarılı bir cerrah, saygın bir insan, Serkan gibi harika bir adamla nişanlı… Dışarıdan bakıldığında her

Elif, neşterin paslanmaz çelik yüzeyinde kendi yorgun yansımasına baktı. Gözlerinin altındaki mor halkalar, son nöbetin değil, son birkaç yılın birikimiydi sanki. Dışarıdan bakıldığında, kırklı yaşlarının başındaki Elif Yılmaz, başarılı bir cerrah, saygın bir eş ve herkesin imrendiği düzenli bir hayatın sahibiydi. Şehrin en iyi hastanelerinden birinde başhekim yardımcısı, evinde ise kusursuz bir eşti. Murat’la on

Zirveye çıkmak, Ömer’in beklediği huzuru getirmemişti. Her kat çıktığında, İstanbul siluetinin ayaklarının altına serildiği o lüks ofiste, camdan dışarı bakarken nefes alışı hızlanırdı. Başarılı bir mimar, evli, iki çocuk babası, saygın bir iş adamıydı. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayat. İçeriden ise, yirmi beş yıl önce vicdanının en karanlık köşesine ittiği bir gölge, ara sıra anıların

Elif, nişan yüzüğünün parıltısını izlerken, hayatının bir film sahnesi gibi kusursuz ilerlediğini düşünüyordu. Evinin geniş, güneş alan salonunda, Can’la beraber yeni mobilyaların yerini ayarlarken, pencereden içeri dolan bahar esintisi, geleceğin vaatlerini fısıldıyordu adeta. Yakında evlenecek, kendi yuvalarını kuracaklardı. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha iyi. Annelerinden kalan birkaç kutuyu karıştırırlarken, Can’ın neşeli sesi odayı

Elif’in fırçasından tuvale dökülen renkler, Ayşe’nin soluk hayatına can veren tek şeydi. Kızının coşkusu, tuvallerden fışkıran enerjisi, Ayşe’nin yorgun omuzlarına bir anlık dinlenme, ruhuna bir nefes gibi gelirdi. Elif, İstanbul’un karmaşasında kendi sanat dünyasını inşa etmeye çalışan yirmi iki yaşında, gözleri parıldayan bir ressam adayıydı. Annesi Ayşe ise kırklı yaşlarının sonlarında, hayatın çilesiyle erken yaşlanmış,

Elif, pencereden dışarıda hafifçe sallanan söğüt ağacına bakarken, göğsündeki o tanıdık, uyuşmuş acı yine kendini belli etti. Takvim yaprakları o lanetli mayıs gününü göstermişti yine, otuz yıl önce hayatının en büyük parçasını yitirdiği günü. O günün üzerinden nice baharlar gelip geçmiş, kışı donduran acılar baharda solan çiçekler gibi kuruyup gitmişti sanırdı. Yanılıyordu. Bazı yaralar kapanmaz,

Elif, yıllardır uyuduğu yatağın bir yanılsamalar perdesi olduğunu, her sabah güneşin odalarına sızan ışık huzmesiyle beraber fark ediyordu. Yanında uyuyan Kerem’in düzenli nefes alışverişi, ona bir güvenlik hissi vermekten çok, ömür boyu sürecek bir tekrarın yorgunluğunu fısıldıyordu. Kerem kötü bir adam değildi; aksine, son derece çalışkan, güvenilir ve ailesine düşkün bir eşti. Belki de sorun

Elif, yıllarca ilmek ilmek ördüğü kusursuz hayatının zirvesindeydi. Boğaz’a nazır, minimalist çizgilerle tasarladığı yeni mimarlık ofisinin açılış kokteylinde, parmaklarında pırlanta yüzüğü, kadehinde zarif bir şarapla gülümsüyordu. Etrafını saran kutlama sesleri, tebrik yağmurları ve ışıklı İstanbul manzarası, onun için bir zaferin taçlandırılmasıydı. Oysa bu parlak tablonun ardında, kimsenin bilmediği, taş duvarlar ardına kilitlenmiş bir fısıltı dolaşıyordu

Selim’in elindeki, üzerinde “Yılın Mimarı” yazan parlak plaket, güneşli ofisindeki masasında duruyordu. Pencereden Boğaz’ın pırıltılı suları ve asma köprülerin silueti görünüyordu. Kırklı yaşlarının sonunda, saçlarına yer yer ak düşmüş ama hala dinamik görünen Selim, Türkiye’nin en saygın mimarlarından biriydi. Kâğıt üzerinde her şeyi vardı: güzel bir eş, Zeynep; iki zeki çocuğu; şehrin en gözde semtlerinden