Hikayeler

Emre, elindeki kömür kaleminin ucunu bir kez daha incelterek kağıda eğildi. Gri saçlarının şakaklarına düşen telleri, yaşının ve yorgunluğunun haritasıydı sanki. Yirmi beş yıldır aynı masada, aynı loş ışığın altında, başkalarının hayallerinin taslaklarını çiziyordu. Bir zamanlar “gelecek vaat eden mimar” olarak anılan o genç adamdan geriye sadece bu titrek eller ve zihninin derinliklerindeki kemirici pişmanlık

Elif’in parmakları, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şehrin aksine, her zaman aynı saatte, aynı ritimle klavyenin tuşlarında dans etmeye başlardı. Dans derken, bu daha çok bir görev marşıydı; her tuşa basış, bir faturanın girişi, bir raporun düzenlenişi, biriken sorumlulukların sayısız tekrarıydı. Ofis, eski bir apartmanın dördüncü katında, pencerelerinden griye çalan İstanbul siluetini zar zor seçebilen, boğucu

Elif, hayatının her köşesini özenle tasarlamıştı. Modern çizgilerle döşediği Boğaz manzaralı evlerinin her bir detayı, iç mimarlık yeteneğinin ve titiz karakterinin bir yansımasıydı. Aynı özen ve titizlikle, kocası Emre ile kurduğu hayatı da ilmek ilmek işlemişti. Beş yıldır evliydiler ve her geçen gün birbirlerine daha da kök saldıklarını hissediyorlardı. Emre, başarılı bir üniversite hocası, karizmatik,

Ayşe, mutfak tezgahındaki hamurun soğukluğunu parmak uçlarında hissediyordu ama bu, içindeki buz dağının yanında önemsiz bir hissi. O buz dağı, göğsünün orta yerinde, her geçen gün biraz daha büyüyen, tüm neşesini içine hapseden bir sırdı. Dışarıda baharın ilk sıcaklığı kendini hissettiriyor, İstanbul’un gri gökdelenleri bile güneşin altın sarısı dokunuşuyla parlıyordu. Oysa Ayşe’nin dünyasında hava hep

Telefonun titrek sesi, gecenin ortasında kâbus gibi çökmüştü Elif’in üzerine. Eşi Can’ın uykulu mırıltılarına aldırmadan uzandığı komodinden telefonu kavradığında, ekranda annesinin adını görmek, kalbinde buz gibi bir şüphe uyandırmıştı bile. “Baban vefat etti,” cümlesi kulaklarında yankılanırken, yıllardır yüzleşmekten kaçtığı o kasvetli eve dönmek zorunda olduğunu biliyordu. Elif, nefesi daralırcasına sıkıca kapattığı gözlerinin arkasında, babası Rıza’nın

Elif’in parmakları, güneşin ilk ışıklarıyla parlayan pencere camına buğulu bir çizgi bıraktı. Mektup, masanın üzerinde duruyor, her bir kelimesi buz gibi bir gerçeklikle odanın içini dolduruyordu: “Tebrikler, Tıp Fakültesi’ne tam burslu olarak kabul edildiniz.” Hayallerinin somutlaşmış haliydi bu, yıllarca süren uykusuz gecelerin, fedakarca harcanmış gençliğin ödülü. Ama aynı zamanda, yüreğine saplanan keskin bir bıçak gibiydi.

Elif, sabah kahvesini yudumlarken, penceresinden İstanbul’un griye çalan maviliğine bakıyordu. Yeni bir gün, yeni bir başlangıçtı çoğu zaman. Ama bugün değildi. Bugün, her nefeste on beş yıl öncesinden gelen boğucu bir ağırlık taşıyordu. Oysa dışarıdan bakıldığında hayatı kusursuzdu. Mimarlık ofisindeki başarısı, sektöre yön veren projeleriyle taçlanmış, eşi Demir’le olan aşk dolu evliliği ve sekiz yaşındaki

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehir silueti gibiydi; tanıdık, sakin ve çoğu zaman göz ardı edilen. Kırklı yaşlarının başında, penceresinden görünen Marmara Denizi’nin gri-mavi tonlarına bakarken, yirmi yıl önceki hevesli genç kızı anımsamakta zorlanıyordu. O genç kız, fırça darbelerinde hayat bulan renklerin peşinden koşmak isteyen, Paris’te bir atölye hayal eden, iç dünyası coşkun bir

Nişantaşı’nın pırıltısı, Elif’in gözünde her zaman cam bir duvarın arkasından süzülen, dokunulmaz bir rüya gibiydi. Sabahın erken saatlerinde Esenyurt’taki küçük, rutubetli dairesinden çıktığında, gri beton bloklar ve bitmek bilmeyen otobüs kuyrukları karşılardı onu. Üç aktarma, iki saatlik yolculuk ve sonra İstanbul’un bir başka yüzü: pırıl pırıl vitrinler, son model arabalar ve Ayla Hanım’ın sahibi olduğu

Elif, sırtındaki hantal sırt çantasıyla yalının demir kapısının önünde dururken, içini kemiren yabancılık hissi, Marmara’nın hırçın rüzgarıyla savrulan saç telleri gibi yüzüne çarpıyordu. Burası, her sabah otobüsle geçtiği sahil yolunun en ihtişamlı, en dokunulmaz incilerinden biriydi. Şimdi ise o incinin iç kapısını çalmak üzereydi; hem burslu kazandığı üniversite eğitimini sürdürebilmek hem de ailesine yük olmamak