Hikayeler

Murat’ın boğazını yakan kuru bir öksürük, yıllardır özenle mühürlediği bir kapıyı araladı. O ana dek odanın mükemmel akustiğiyle harmanlanan loş ışıklar, antika ahşap masanın üzerindeki kristal vazo, hatta karısının elinin nazikçe saçlarını okşayışı bile, açılan o kapıdan sızan soğuk rüzgarla anlamını yitirdi. Kendi evinin huzurlu sıcaklığı, aniden üzerine giydiği bir palto gibi ağırlaştı. Elif endişeyle

Salih Bey’in altmışıncı yaş günü pastasının üzerindeki mumlar yanarken, Emre’nin attığı o masum, sıradan cümlenin, ailenin yıllardır üzerine titrediği o görünmez cam fanusu paramparça edeceğini kimse tahmin etmemişti. Emre, gürültülü alkışların ve neşeli kahkahaların arasından sıyrılıp, “Baba, hani hep derdin ya, çocukluğundan pek fotoğrafın yok diye. Benim de bebeklik fotoğraflarım çok az aslında. Hep böyle

Yirmi sekiz yıldır taşıdığı o tanıdık boşluk, Defne’nin göğsünde artık nefes almasını zorlaştıran bir ağırlığa dönüşmüştü. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayatı vardı: sevgi dolu, varlıklı bir aile, başarılı bir mimarlık kariyeri, her istediği önünde. Ama ne zaman aynaya baksa, gözlerinin ardında yankılanan bir bilmeceyle karşılaşıyordu. Kendi gözleri miydi bunlar, yoksa bir başkasının, hiç tanımadığı birinin

Seçkin, atölyesinde, üzeri tozlu, ahşap yongalarıyla dolu tezgâhın başında oturmuş, eski bir komodinin çekmecesini onarıyordu. Elleri yıpranmış, tırnakları kereste izleriyle doluydu ama her hareketi, ahşaba duyduğu o tarifsiz saygıyı ve sevgiyi taşıyordu. Yirmi yıldır hayatı, bu eski, kırık dökük eşyaları yeniden ayağa kaldırmakla geçmişti. Her çivi çakışında, her zımpara darbesinde, her vernik katmanında, aslında kendi

Kapı çalınmadı, telefon da çalmadı. Onun yerine, Elif’in yıllardır itinayla inşa ettiği duvarların arasına sızan bir isim oldu: Mert. Ajansının gönderdiği, “Gezginler Konağı Restorasyon Projesi” başlıklı e-postayı açtığında gördüğü proje koordinatörünün adıydı bu. Yıllar önce bir daha asla duymayacağına yemin ettiği, içindeki boşluğu tarif etmeye çalıştığı her an zihninin bir köşesinde yankılanan isimdi. Elif, İstanbul’un

Mermer tezgâhın soğukluğu parmak uçlarına vurduğunda, Elif’in zihni yine o boşluğa düştü. Sabahın erken saatleriydi, Serkan hâlâ derin uykudaydı. Yatağın bir tarafı, hiç yatılmamış gibi kusursuzca düzdü. Bu, Elif’in haftalardır süren uykusuzluklarının fiziksel bir kanıtıydı adeta. Çaydanlıktan yükselen buhar, aynanın yüzeyinde hafif bir sis perdesi oluşturuyor, tıpkı Elif’in hayatının gerçekliğini örten o görünmez perde gibi.

Toprağın altındaki huzur, üzerindeki karmaşayı dindirmeye yetmiyordu. Cem, soğuk mermer taşın üzerinde yazan Elif adını okurken, ciğerlerine dolan havayı bile zehirli hissediyordu. Üç yıl. Tam üç yıl olmuştu Elif gideli. Ama zamanın iyileştirici gücü, Cem’in kalbindeki boşluğu doldurmaktan çok, onu derinleştirmeyi başarmıştı. Her geçen gün, Elif’in gülüşü biraz daha soluklaşıyor, sesi biraz daha uzaktan geliyordu

Elif, mutfakta özenle sebzeleri doğarken, pencereden içeri süzülen akşam güneşinin, yeni aldığı salon takımının kadifesine vuruşunu izledi. Demir’le kurdukları bu ev, her köşesiyle bir rüya gibiydi. Kendi elleriyle seçtikleri mobilyalar, duvarlara astıkları anılarla dolu çerçeveler, Demir’in işten yorgun geldiğinde dinleneceği geniş balkon… Her şey, onların özenle inşa ettiği, sevgiyle örülü hayatlarının birer parçasıydı. On beş

Yağmurlu bir Kasım akşamıydı. Elif, İstanbul’un acımasız trafiğinde direksiyon sallarken, radyodan yükselen çocuk şarkısı beyninde şimşek gibi çaktı. “Uçtu uçtu kuş uçtu, denize doğru coştu…” Yıllardır derine gömdüğü bir ismin, bir yüzün, boğucu bir suçluluk hissinin tüm ağırlığıyla yeniden su yüzüne çıktığını hissetti: Deniz. Küçük kız kardeşinin kahkahası kulaklarında yankılandı. Parmağını masaya vurup “Uçtu uçtu

Elif, yıllardır aynı oturan tozu siler gibi, hayatının üzerindeki görünmez katmanı yavaşça araladı. Kırkına merdiven dayamış, İstanbul’un prestijli mimarlık ofislerinden birinde kıdemli bir pozisyonda, Levent’teki şık dairesinde, Emre ile kurduğu düzenli evliliğinde her şey yolunda gibi görünüyordu. Ancak her sabah uyandığında aynada gördüğü gözlerdeki o puslu ifade, her akşam eve döndüğünde hissettiği boşluk, Elif’e bir