Hikayeler

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şehrin gürültüsünü, uykulu gözleriyle, henüz evden çıkmadan dinlerdi. Derme çatma ama yuva sıcaklığındaki evi, her sabah aynı saatte kalkan babasının çaydanlık sesiyle, annesinin telaşlı fısıltılarıyla dolardı. Koca bir kentin fakir semtlerinden birinde, apartmanların birbirine yaslandığı dar bir sokakta yaşıyordu. Pencereden bakınca, karşı binanın kiremit rengi çatısı ve biraz daha yukarısında,

Elif, tuvalinin karşısında, renklerin birbirine karıştığı o tanıdık boşlukta, fırçasını tutarken bile avuç içlerinin terlediğini hissetti. Her zaman böyle olurdu; içindeki düğümler sanatın diliyle çözülmeye başlarken, önce bir korku, sonra bir özgürleşme. Ama bu kez, korku daha derindi, daha eski bir yerden geliyordu. Fırçası, tuvalde koyu gri bir leke bırakırken, zihnine yıllardır susturulan bir melodi

Selim, her zamanki gibi sabah koşusundaydı. Boğaz’ın serin rüzgarı yüzüne vururken, kalbinin ritmi adımlarına eşlik ediyordu. Kırklı yaşlarının sonundaydı, başarılı bir inşaat şirketinin yöneticisi, güzel bir eşi, akıllı iki çocuğu vardı. Dışarıdan bakıldığında, kusursuz bir hayat süren, imrenilen bir adamdı. Ama kalbinin en derinlerinde, yirmi yıl önce, o yağmurlu gecede gömülü duran bir sır, nefes

Elif’in hayatı, Boğaz manzaralı terasındaki buz gibi rüzgar kadar keskin, bir o kadar da donuktu. Her şey yerli yerindeydi: prestijli bir iç mimarlık ofisi, cemiyetin tanıdığı, başarılı bir iş insanı olan eşi Hakan, Levent’teki şık rezidansta döşenmiş, kusursuz ama ruhsuz bir ev. Yirmi yıla yakın süredir bu kusursuzluk kafesinde yaşıyordu Elif, duvarları camdan, dışarıyı net

Mutfakta taze kek kokusu her yeri sarmış, pencereden sızan akşam güneşi yemek masasının üzerindeki kristal vazoyu parlatıyordu. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tablo, tıpkı Ayşe’nin yıllarca ilmek ilmek ördüğü hayat gibi. Ama o an, kalbinin orta yerinde bir fısıltı, duvarların çatlağından sızan eski bir melodi gibi yankılanıyordu. Bugün Elif’in doğum günüydü, yirmi dördüncü yaş günü. Yılların

Defne’nin penceresinden sızan sabah güneşi, Kayseri’nin kadim taş binalarını altın rengine boyarken, Elif’in yüreğine de tarifsiz bir huzur akıtıyordu. On sekiz yaşına merdiven dayamış kızı Defne, gençliğin tüm zarafetiyle masasında ders çalışıyor, sınavlarına hazırlanıyordu. Gözlerini kitaptan kaldırıp ara sıra Elif’e gülümsediğinde, o içten gülüş, Elif’in yıllardır omuzlarında taşıdığı devasa sırrın ağırlığını bir anlığına unutturuyordu. Ancak

Ayşe’nin elleri, yıpranmış kumaşların üzerinde bir sihirbaz edasıyla dans ediyordu, oysa zihni çok uzaklarda, ışıltılı podyumlardaydı. Sokağın gürültüsü, komşuların bitmeyen telaşı, penceresinden sızan nemli hava; hepsi birer fon müziğiydi bu küçük, kendi yarattığı dünyada. Yedi metrekarelik odasında, eski bir masa lambasının soluk ışığında, hayallerini iğne iplikle dokuyordu. Annesi Fatma’nın atölyeden getirdiği artık kumaş parçaları, Ayşe’nin

Demir Arslan, ellerini sıkıntıyla ensesine götürdü. Telefon ekranında yanıp sönen “Güneş Sitesi Kentsel Dönüşüm Projesi” başlığı, midesine bir yumruk gibi iniyordu. On beş yıl. Tam on beş yıl sonra, hayatının en büyük hatasının simgesi olan o binayla tekrar yüzleşmek zorunda kalacaktı. Beyaz yakalı dünyasının soğuk, modern koridorlarında yıllarca özenle sakladığı bu sır, şimdi bir hayalet

Mutfaktaki kalabalık neşeye rağmen Ayşe’nin kalbi, annesinin her zamanki kaygılı telaşıyla atıyordu. Can’ın üniversiteye kabul mektubu masanın ortasındaydı, üzerinde Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nin o görkemli logosu parlıyordu. Mimarlık! Can’ın çocukluk düşü, babasının kahvehanedeki gururlu sözlerinin, annesinin dualarının vücut bulmuş hali. Evde bir bayram havası vardı; Can pırıl pırıl gözleriyle geleceğe bakıyor, babası Mehmet Bey

Elif, elindeki kumaş parçasını sevgiyle okşarken, babasından kalan bu eski atölyenin sessizliğine gömüldü. Bereket Tekstil. Sadece bir iş yeri değil, dedesinden babasına, babasından da kendisine miras kalmış, her ipliğinde anıların, her dikişinde emeğin olduğu bir yaşam biçimiydi. Duvarlara sinmiş makine yağı ve taze kumaş kokusu, onun için çocukluğunun en huzurlu melodisiydi. Babası, vefat etmeden önce