Hikayeler

Elif, sahneden inerken alkışların sağır edici uğultusunu duyuyordu. Elinde parlayan ödül, yıllarca süren uykusuz gecelerin, bitmek bilmeyen projelerin ve kusursuzluğa adanmış her anın somutlaşmış haliydi. “Yılın Mimarı” unvanı, İstanbul’un en prestijli mimarlık ofislerinden birinin kurucu ortağı olarak, ona ait olan bir zaferdi. Yanında duran eşi Can, gururla gülümseyerek omzunu sıkarken, küçük kızı Ayşe ön sıradan

Zeynep, pırıl pırıl mermer tezgahın üzerinde duran lavanta kokulu mumluğa uzandı. Parmak uçları soğuk, pürüzsüz yüzeyde gezindi. Sabahın ilk ışıkları, Boğaz’a nazır dairesinin salonunu altın rengine boyuyor, pencerelerden içeri süzülen hafif rüzgar, tüllerle dans ediyordu. Bu tablo, dışarıdan bakan her göz için kusursuz bir hayatın özetiydi; başarılı bir mimar, sevgi dolu bir eş, İstanbul’un en

Elif, İstanbul’un modern silüetine inat, tarih kokan Cihangir apartmanlarından birinde, boğaz manzaralı terasında, taze demlenmiş çayının buharına dalmışken, hayatının kusursuz denilebilecek ritminin aniden kesintiye uğrayacağını henüz bilmiyordu. Otuz sekiz yaşındaydı, başarılı bir mimar, sevgi dolu bir eş ve şımarık ama zeki on bir yaşında bir kız çocuğu annesiydi. Can ile evliliği, tutkulu başlangıcından sonra sakin

Can’ın elindeki mektup, sadece bir üniversite kabulü değil, aynı zamanda Elif’in yıllardır sırtında taşıdığı sessiz bir yükün de başlangıcıydı. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nden gelen o ince zarf, Can’ın hayalini kurduğu mimarlık bölümünü kazanmasının müjdesini veriyordu. Elif, Can’ın sevinçle parlayan gözlerine bakarken, kendi kalbinde bir düğümün sıkılaştığını hissetti. O an, oğlu için dünyanın en mutlu

Elif, sekiz yaşındaki kızı Defne’nin şen kahkahalarıyla yankılanan okul bahçesinde, etrafındaki rengarenk balonlara ve çocuk koşuşturmalarına rağmen bir anlık boşluğa düştü. Küçük bir el simidi tezgahının önünde, kocasının güçlü elini sımsıkı tutan Defne’ye bakarken, kalbinin derinliklerinden sızan tanıdık bir sızı hissetti. Sanki güneş, tam da alnına değdiği o noktada bile, buz kesmiş bir geçmişi ısıtmaya

Elif’in Berlin’deki sanat akademisinden gelen kabul mektubu, Yıldırım ailesinin küçük evine hem sevinç hem de sessiz bir endişe rüzgarı taşımıştı. Mutfakta, annesi Zeynep Hanım, mektubu okurken gözleri dolmuştu; babası Hasan Amca ise yüzünde gururlu bir gülümsemeyle, öksürüklerini bastırmaya çalışıyordu. Oysa Ayşe, evin büyük kızı, mektubu ilk eline aldığında, içinde bir yerde hem mutluluk hem de

Elif’in parmak uçları, solmuş boya lekeleriyle ve kurumuş terebentin kokusuyla yıpranmış, eski bir hikaye gibiydi. Her bir çizgisinde, üzerine titrediği tuvalden çok, yıllar önce Paris’in gri tavan aralarında bir yerlerde kaybolan hayallerinin izi vardı. Pencereden sızan akşam güneşi, tozlu atölyeyi aydınlatırken, Elif’in elindeki fırça, boş tuvalin üzerinde kararsızca geziniyordu. Oysa aklında, Babası Ahmet Bey’in salondan

Elif, pencereden dışarı bakarken avucundaki soğuk, işlemeli mendili sıkıca tutuyordu. Yıllar geçse de o mendilin dokusu, parmak uçlarındaki o sızı hiç değişmemişti. Her doğum gününde, her anneler gününde bu mendil elinde olurdu; gökyüzüne bakıp, hiç tanımadığı çocuğuna fısıldadığı dualar gibi, suskun bir yakarışın sembolüydü. Bugün de farklı değildi. Ellili yaşlarının sonlarındaydı artık, saçlarına düşen aklar,

İstanbul’un gri sonbahar sabahında, Galata’daki sanat galerisinin soğuk mermerlerine düşen ışık bile Ela’nın içindeki boşluğu dolduramıyordu. Yirmi beş yıl önceydi, çeyrek asırlık bir sır, her nefesinde ciğerlerine dolan keskin bir kış rüzgarı gibiydi. Bazen bir şarkı, bazen bir sokak kokusu, bazen de yoldan geçen bir genç kızın gülüşü, o günkü acıyı yeniden canlandırıyordu. Boğazında düğümlenen

Zeynep, kadehini usulca Can’ınkine vurduğunda, gümüş rengi şarap bardağından yayılan tını, boğazındaki düğümü çözmek yerine daha da sıkılaştırmıştı. Şehrin ışıkları Boğaz’ın üzerine bir inci dizisi gibi yayılmıştı; altında her şeyi saran o tanıdık huzursuzluk, ne şarabın ne de manzaranın gücüyle dağılıyordu. Dışarıdan bakıldığında, Zeynep’in hayatı kusursuz bir mimari esere benziyordu. Başarılı bir mimar, yakışıklı ve