Hikayeler

Ayşe, sabah kahvesini yudumlarken, İstanbul’un gri göğüne asılı ilk güneş ışınlarının cama yansımasını izliyordu. On yıllık evliliği, tıpkı bu manzara gibiydi; dışarıdan bakıldığında huzurlu, düzenli ve zaman zaman parıldayan. Mert’le hayatları, çoğu zaman imrenilen bir tabloydu: iyi eğitimli, başarılı kariyerleri, zevkli döşenmiş bir ev, hafta sonu kaçamakları, eş dost toplantıları… Her şey olması gerektiği gibiydi,

Emre, İstanbul’un kalbindeki ofisinin camından, Boğaz’ın grileşen sularına bakıyordu. Başarılı bir mimardı, projeleri ödüllerle taçlanmış, ismi sektörde saygıyla anılıyordu. Ama bu başarı, ruhundaki o boşluğu dolduramıyordu. Tam on yıl önce, hayatının en büyük hatasını yapmış, en değerli varlığını, Elif’i ardında bırakmıştı. Her gün o hatanın gölgesiyle yaşıyor, her gece rüyalarında Elif’in sitem dolu bakışlarıyla yüzleşiyordu.

Elif, yıllardır aynı masada oturduğu Cem’in bakışlarındaki donukluğu ilk kez o gün fark etti. Her zamanki neşeli, gözleri parlayan Cem gitmiş, yerine sanki bir yabancı oturmuştu. Masanın ortasındaki maket, altı aylık uykusuz gecelerinin, sayısız kahve fincanının ve bitmek bilmeyen tartışmalarının bir ürünüydü. “İris Mimarlık”ın bugüne kadarki en büyük projesi, bir butik otelin iç tasarımı. Bitmiş

Aylin, buz gibi bir camın arkasından, şehrin ışıklarını seyrediyordu. Her bir ışık, kendi içinde bir hikaye barındırıyor, oysa onun hikayesi bu gece kararmaya başlamıştı. Telefonu elinde, parmakları titriyordu. Ekranda okuduğu mesaj, hayatının kırılgan dengesini acımasızca altüst etmişti: “Abla, başım dertte. Çok büyük dertte. Polisler geldi.” Mesajı gönderen Deniz’di, hayattaki tek varlığı, uğruna yirmi iki yılını

Mert, on iki yıllık evliliğinin her bir taşını omuzlarında taşıyordu; sessiz sedasız, ağır ağır. Henüz otuzlu yaşlarının ortasında olmasına rağmen, sanki ömrünün tüm ağırlığı omuzlarına çökmüş gibiydi. Her akşam, anahtarı kilide çevirirken duyduğu o tıkırtı, sadece evin kapısını değil, ruhunun kapılarını da kapatan bir ses gibi geliyordu ona. İçeride, eşi Ayşe ve yedi yaşındaki oğulları

Esenler’in gri, birbirine yapışık binaları arasından, her sabah aynı saatte kalkan minibüsle Beykoz’un yeşillikler içindeki villalarına doğru yol alırken, Ayşe her seferinde adeta bir zaman tünelinden geçiyormuş gibi hissederdi. Yolculuk sadece coğrafi bir değişim değil, aynı zamanda sosyoekonomik bir sıçramaydı; dar, karmaşık sokaklardan geniş, ağaçlıklı caddelere, gürültülü esnaf bağırmalarından kuş seslerinin yankılandığı sessiz bahçelere. Ayşe,

Elif, antika bir ibriğin pirinç yüzeyindeki ince patina tabakasını mikroskobik hassasiyetle temizlerken, atölyenin sessizliğine gömülmüştü. Parmak uçlarında, yüzyılların ağırlığını ve biriken öykülerini hissediyordu. Her fırça darbesi, geçmişin fısıltılarını gün yüzüne çıkarmanın sabırlı ritüeliydi. Tam da bu konsantrasyon anında, cebindeki telefon titredi. Ekranda hastanenin adı belirdiğinde, Elif’in eli titredi ve ibrik neredeyse parmaklarından kayıyordu. “Babanız Demir

Elif’in hayatı, bir yıl önce, Cem’in o acımasız trafik kazasında paramparça oluşuyla donup kalmıştı. Takvimler ilerlese de onun iç dünyasında zaman tünelini inşa eden kum saati devrilmemiş, taneler akmaya devam etmemişti. Kocasının kokusunu taşıyan eşyalarını, dokunuşunu hissettiren anılarıyla dolu evi, şimdi bir zaman kapsülü gibiydi. Tek tesellisi, Cem’in hayatında bıraktığı en değerli armağanı, yedi yaşındaki

Kemal Demirci, o akşam sahneden inerken alkışların sağır edici uğultusuna karışan buruk bir sessizlik taşıyordu içinde. Mimarlar Odası’nın her yıl düzenlediği prestijli “Yılın Mimarisi Ödülü”nü üçüncü kez kazanmıştı. Projesi, İstanbul Boğazı’nın kıyısına tünemiş, modern çizgileri ve çevreyle uyumuyla dillere destan bir kültür merkeziydi. Herkes onu tebrik ediyor, eşi Ayşe gururla gözlerinin içine bakıyor, oğlu Mert

Elif’in hayatı, boşanma kâğıtlarına imza attığı sekiz yıl öncesine rağmen, hiç de istediği gibi bir düzen oturtamamıştı. Evet, mimarlık kariyerinde yükselmiş, kendi ofisini açmıştı. Evet, yedi yaşındaki kızı Zeynep, hayatının güneşiydi, her şeyden çok sevdiği, her anına anlam katan mucizesiydi. Ama eksik olan bir şeyler vardı hep. Kalbinde, geçmişten kalma, iyileşmeyi reddeden o derin boşluk…