Hikayeler

Herkesin bir kök saldığı topraklar vardı, Zeynep’in ise sadece bir başlangıç noktası: Bir yetimhane duvarında yazılı, silik bir tarih. Yirmi yedi yaşına geldiğinde, İstanbul’un o hışırtılı, kadim dokusuyla örülü bir arşivde, tozlu sayfaların arasında kaybolmuş hayatları birleştirirken, kendi hayatının eksik parçalarını arayışından hiç vazgeçmemişti. Parmakları eski kağıtların kenarlarında gezinirken, bazen bir ismin, bazen bir tarihin

Selim, Maslak’taki ofisinden İstanbul’un nefes kesen siluetine bakarken, içindeki o tanıdık boşluğun yine yaklaştığını hissetti. Eliyle, cilalı maun masasının üzerindeki kristal kalemliğe dokundu. Her şey pırıl pırıl, her şey yerli yerindeydi. Ofisi, evi, eşi Ayşe ile olan 25 yıllık huzurlu evliliği, üniversitede okuyan kızı Elif’in gülücükleri… Her şey mükemmeldi, dışarıdan bakıldığında. Ama Selim biliyordu. O

Elif, sabah kahvesini yudumlarken güneşin Boğaz’a vuran pırıltılarını seyrediyordu. Yalı dairesinin geniş penceresinden görünen bu manzara, yirmi yıl önce terk ettiği tozlu köy yolundan ne kadar uzakta olduğunu her defasında fısıldıyordu kulağına. O yirmi yıl, Elif’i başka bir kadın yapmıştı. Adı, soyadı, geçmişi… hepsi birer makyaj gibi örtülmüştü eski, yoksul kimliğinin üzerine. Şimdi başarılı bir

Elif, parmaklarını narin bir çiçeğin kadifemsi yaprakları üzerinde gezdirirken, ofisinin geniş camından İstanbul’un grileşen siluetine baktı. Dışarıda inatla yağan mart yağmuru, şehri hüzünlü bir tabloya çevirmişti. Masasında duran, üzerinde “Yavuz Yapı” yazan mühürlü zarf, içini garip bir sıkıntıyla dolduruyordu. Yıllar sonra adını duyduğu bu firma, sadece basit bir iş ortaklığının ötesinde, geçmişinden yükselen acı bir

Ayşe, saydığı banknotların hışırtısında kendi yorgunluğunun sesini duyar gibiydi; her bir lira, sırtına yüklenen bir tuğla gibiydi bu küçük bakkalın karanlığında. Parmakları, nemden hafifçe buruşmuş kağıt paraların üzerinde mekanik bir ritimle gezinirken, zihni dükkanın loş ışığının aydınlattığı tozlu raflarda, babasından kalan bu küçük mirasın her köşesinde asılı duran anılarla doluydu. Kırkına merdiven dayamış, saçlarında yer

Elif, yıllardır inşa ettiği kusursuz hayatın duvarları arasında nefes alırken bile, geçmişinden gelen buz gibi bir esintiyle irkilmekten kendini alamıyordu. Boğaz’a nazır, modern mimari çizgilerle tasarlanmış kendi ofisinde oturmuş, tamamlamak üzere olduğu gökdelen projesinin maketine bakıyordu. Başarılı bir mimar, sevgili bir eş (Can), ve özenle kurulmuş bir düzen… Her şey olması gerektiği gibiydi. Ancak son

Elif, İstanbul siluetine batan güneşin turuncu ışıklarını odasına davet eden cam cepheli dairesinde durmuş, elindeki sunum dosyasını sıkıyordu. Önündeki proje, kariyerinde bir dönüm noktası olacaktı; adını duyuracağı, mimarlık çevrelerinde parlayacağı bir fırsat. Ancak içindeki boşluk, betonarme bir yapının kirişleri gibi ruhuna oturmuştu. Her başarı, sırtına bir yük daha ekliyor, o yükün ağırlığıyla daha da derine

Elif, mutfak penceresinden içeri süzülen sonbahar güneşine gülümsedi. Kokusu tüm evi saran tarçınlı kurabiyeler fırından yeni çıkmıştı. Akşam yemeği için salata doğramaya devam ederken, radyodan yükselen hafif melodiye eşlik etti. Kızı Deniz, odasından gelen canlı müzikle ders çalışıyor, kocası Mehmet ise işten dönmek üzereydi. Hayatı, özenle döşenmiş bu ev gibiydi; her şey yerli yerinde, düzenli

Elif, fırından yayılan vanilya kokusuna rağmen, kalbinde buz gibi bir boşlukla pasta kremasını çırpıyordu. On iki yaşındaki kızı Leyla’nın doğum günüydü. Mutfağın camından süzülen bahar güneşi, parlak fayansları aydınlatıyor, evin her köşesine yayılan neşeli hazırlık sesleri, dışarıdan bakıldığında mükemmel bir tablonun parçası gibi duruyordu. Ama Elif için bu tablo, çatlaklarını ustaca gizlediği bir illüzyondu. Tam

Yıkımın tozu, Murat’ın ciğerlerine her nefeste sinen acı bir anı gibiydi. Kepçelerin ve hafriyat kamyonlarının gürültüsü, kafasının içinde yıllardır yankılanan suçluluk duygusunun sağır edici senfonisiyle yarışıyordu. Elleri nasırlı, yüzü rüzgar ve güneşten kavrulmuş, kırklı yaşlarının ortasındaki Murat, bir zamanlar büyük umutlarla tasarladığı, şimdi ise bir enkaza dönüşmekte olan Yükseliş Kuleleri’nin şantiye şefi olarak duruyordu. Yirmi