Hikayeler

Elif’in uykuları aylardır bölük pörçüktü. Geceleri tavan arasında biriken tozlar gibi zihnine çöken gölgeler, sabahları göz kapaklarının altında mor halkalar, ruhunda ise tarifsiz bir ağırlık bırakıyordu. Otuz sekiz yaşındaydı, şehrin en iyi mimarlık ofislerinden birinin ortaklarından, prestijli projelerin mimarıydı. Emre ile on beş yıllık, dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen bir evliliği vardı. Her şey yolundaydı, hayatı

Kapı çaldığında, Elif’in elindeki eski, solmuş fotoğraf çerçevesi titredi, adeta geçmişin soğuk rüzgarını hissediyordu. Bir an duraksadı, Can’ın içeri girip “Kim o Elif?” diye sormasını bekledi ama ses gelmedi. Defne’nin oyuncak bebeklerini toparlarken çıkardığı mırıldanmalardan başka ses yoktu evde. Derin bir nefes alıp çerçeveyi sehpanın üzerine bıraktı. Üzerinde hafif bulanık bir genç kız fotoğrafı vardı;

Deniz kokusu ciğerlerime dolduğunda, acı bir tebessüm yayıldı yüzüme. Yılların ağırlığı omuzlarıma, pişmanlık ruhuma sinmişti. Burası, her şeyin başladığı ve benim kendi ellerimle bitirdiğim yerdi. Güneşköy. Ege’nin mavi suları ile yeşil zeytin ağaçlarının kucaklaştığı bu kasabaya, annemin hastalığı nedeniyle dönmek zorunda kalmıştım. Ama biliyordum ki, bu dönüş sadece bir görevin ötesindeydi; geçmişle yüzleşmek, belki de

Elif, pencereden yağan yağmuru seyrederken, aslında ne kadar zamandır bu pencerenin önünde durduğunu, ne kadar zamandır hayatının sisli bir camın ardından baktığını düşünüyordu. On beş yıl olmuştu. On beş yıl… Bu kelime, zamanın acımasız akışını, yaranın kabuk bağlamasına rağmen asla iyileşmediğini haykırıyordu. Bir fincan soğumuş adaçayı fincanı elinde, diğer eliyle boynundaki gümüş kolyeyi okşadı. Küçük

Elif, Cem’in adının kazılı olduğu soğuk mermere dokunduğunda, parmak uçlarına sanki binlerce volt elektrik çarpmış gibi hissetti. Üç ay. Sadece üç ay olmuştu Cem’i toprağa vereli. Kalbi hâlâ inanamıyor, nefes borusu her zaman bir yumruyla tıkalı gibiydi. Mezarlık rüzgarı saçlarını uçururken, gözlerini yerden ayırmıyor, isminin altındaki tarihlere bakıyordu. Cem, kocasından çok daha fazlasıydı; çocukluk aşkı,

Elif, İstanbul’un gri, soğuk kış günlerinden birinde, ofisindeki dev cam pencereden Haliç’in puslu siluetine bakarken elindeki parlak davetiyeye takılıp kaldı. Mimarlar Odası’nın düzenlediği uluslararası bir konferansın açılış galasına davetti bu. Yıllardır başarı merdivenlerini tırmanmış, adını sektörde sağlam bir yere yazdırmış, ödüllü bir mimardı. Ama otuz sekiz yaşında, sahip olduğu her şeye rağmen, içindeki boşluk bazen

Zeynep, elindeki eskiz defterinin sayfalarına her zamankinden daha sıkı tutunuyordu. İstanbul’un göbeğinde, Boğaz’a nazır, yaşlı ama görkemli Arıkan yalısının ana salonunu yeniden tasarlama işi, sadece kariyerinde bir dönüm noktası değil, aynı zamanda ailesinin ona yüklediği tüm umutların somutlaşmış haliydi. Yıllarca dershanede ek dersler vererek, burslara sığınarak, uykusuz geceler geçirerek kazandığı mimarlık diplomasının ilk büyük meyvesi.

Can, torna tezgahının başından kalkıp pencereden dışarıya baktığında, İstanbul’un gri gökyüzü altındaki atölyesinin loş ışığında, ahşap talaşlarının havada dans edişini gördü. Her bir talaş, bir rüyanın, bir tutkunun, bir sözün parçasıydı. Yıllar önce, bu rüyayı kuran iki kişiydiler: O ve Mert. Çocukluklarından beri birbirlerinden ayrılmaz ikili, Kadıköy’ün ara sokaklarında koştururken dahi, ellerindeki dallarla hayali evler,

Elif, nişanlısı Mert’in elini tutarken, Boğaz’ın serin rüzgarı saçlarını okşuyordu. Tam da bu anlar için yaşamıştı sanki; parmağındaki pırlanta yüzük, geleceğe dair umutları, başarılı mimarlık kariyeri ve her zaman sırtını yasladığı o sarsılmaz aile yapısı… Mert’in ailesiyle ilk tanışmaları ne kadar gergin geçmiş olsa da, zamanla birbirlerine ısınmışlardı. Mert’in annesi Hatice Hanım, başta mesafeli dursa

Elif, pencereden dışarıyı seyrederken, yeni takılan klimanın uğultusu, içindeki fırtınanın sesini bastıramıyordu. Gözleri, karşıdaki inşaat halindeki lüks rezidanslara takıldı. Her bir kat yükseldikçe, Can’ın hayalleri de onunla birlikte yükseliyordu sanki. Elif’in parmakları, eski dantel perdenin yıpranmış kenarlarında gezindi. Otuz yedi yaşındaydı ve hayatı, bu perdenin desenleri gibi, tekrarlayan rutinlerin içinde, soluk renklerde akıp gidiyordu. Can