Hikayeler

Elif, Mürekkep ve Kahve’nin kapı koluna takılı “AÇIK” tabelasını çevirirken, kalbinde bir melodi çalmaya başladı. Çocukluk arkadaşı Can’la yıllarca kurdukları bu hayal, nihayet gerçeğe dönüşmüştü. Cihangir’in daracık, tarih kokan sokağında, eski bir Rum apartmanının zemin katında, kendilerine ait bir dünya yaratmışlardı. Ahşap masalar, tavandan sarkan Edison ampuller, her köşeye özenle yerleştirilmiş ikinci el kitaplar ve

Ayşe, atölyesinin kapısını araladığında, fırından yeni çıkmış seramiklerin dünyevi kokusu ciğerlerine doldu. Bu, onun için sadece bir koku değil, aynı zamanda umut, yaratım ve yeni bir başlangıcın habercisiydi. Duvarı kaplayacak devasa mural için son parçayı yerleştirdiğinde, elleri kilden ve zamandan nasır tutmuştu ama kalbi kuş gibi çırpınıyordu. İstanbul’un yeni kültür sanat merkezinin girişine yerleşecek bu

Fatma Anne’nin o gece düşen tabağının sesi, sadece mutfaktaki porselenin değil, yıllardır duvarlarına gizlediğimiz tüm sırların çatırdayan temeli gibiydi. Ankara’nın ayazlı kışında, eski apartman dairesinin sessizliği bir anda paramparça oldu. Ayşe, mutfaktan gelen tıkırtılar üzerine yerinden fırladığında, annesini yerdeki kırık camların arasında, solgun ve sarsılmış bir halde buldu. Babası Ahmet, her zamanki gibi koltuğunda gazetesine

Elif, elindeki kırmızı şarap kadehini hafifçe çevirirken, Boğaz’ın lacivert sularına vuran ay ışığının dansını izliyordu. Yeni ofislerinin terasından görünen bu manzara, hayal bile edemeyeceği kadar mükemmeldi. Üç ay önce Demir’le birlikte, uzun yıllardır kurdukları hayallerini gerçeğe dönüştürmüşlerdi: kendi mimarlık firmalarını kurmuşlardı. “Arkitektura” adını verdikleri bu firma, sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda aşklarının, ortak

Elif, İstanbul’un eski, her sokağında ayrı bir hikaye saklayan semtlerinden birinde büyümüştü. Daracık, labirent gibi sokaklarında çocuk kahkahaları yankılanır, pencereden uzanan fesleğen kokusu her yanı sarardı. Babası Metin Usta, nesillerdir aileden gelen ahşap oyma işini sürdürür, küçücük atölyesinde ağaca ruh katardı. Annesi Zeynep ise, şehrin öteki ucundaki lüks sitelerde temizliğe giderek ailenin kıt kanaat geçimini

Elif, yıllardır aynı ritimde akıp giden hayatının kusursuz senfonisinde, küçük bir çatlak dahi fark etmemişti. Güneşin sabah pencerelerinden süzülüp yatak odalarını aydınlattığı her gün, Demir’in yanındaki sıcaklığıyla uyanmak, özenle demlenmiş çayın kokusuyla mutfağa inmek ve akşamüstü, günün yorgunluğunu iki çift lafın sıcaklığıyla atmak… Bu, onun için bir rutinden öte, aşkla örülmüş, sağlam bir kale gibiydi.

O sabah da diğerleri gibiydi; gri, anlamsız ve Ege’nin boşluğunda donmuş. Demir, kahvesini yudumlarken, yıllar önce kaybettiği oğlunun hatırasıyla birlikte ciğerlerine dolan İstanbul’un sisli havasını hissetti. Yedi yıl olmuştu. Yedi yıl… Ege’nin sesi, kahkahası, küçük ellerinin avucuna bıraktığı o sıcaklık, hepsi çok uzak, erişilemez bir anıya dönüşmüştü. Ve Demir, o ana ulaşmaya çalıştığı her seferinde,

Elif, mutfak penceresinden sokağı seyrederken, elindeki fincanın ılıklığı avuçlarını ısıtıyordu. Eskişehir’in bahar sabahları her zaman bu kadar dingin mi olurdu, yoksa bu sadece kendi içindeki fırtınanın yansıması mıydı, bilemiyordu. Son on sekiz yıldır hayatını düzenli bir rutine oturtmuştu: Sabah erken kalkış, Defne’yi okula hazırlama, lisedeki edebiyat dersleri, akşam yemeği telaşı ve sonra o sessiz, huzurlu

Demir’in eli, karısı Aslı’nın saçlarında usulca gezinirken gözleri tavandaki çatlağa takıldı. Küçük bir örümcek ağı gibi yayılan o ince çizgi, kusursuzca tasarlanmış bu lüks tavanın, aslında ne kadar kırılgan olduğunu fısıldıyordu. Tıpkı Demir’in hayatı gibi. Dışarıdan bakıldığında, her şeyi vardı: İstanbul’un en gözde semtlerinden birinde, boğaza nazır, kendi tasarladığı villası; başarılı bir mimarlık ofisi; her

Elif, ellisine merdiven dayamış bir kadın olarak, hayatının istikrarlı ve düzenli akışından memnundu. Mimar olarak başarılı bir kariyere sahipti, Boğaz’a nazır, modern ama ruhu olan dairesinde, on beş yıldır evli olduğu eşi Hakan ile huzurlu bir yaşam sürüyordu. Çocukları olmamıştı, bu ikisi arasında gizli bir yara olsa da, zamanla birbirlerine olan sevgileri ve anlayışlarıyla bu