Hikayeler

Elif, Emre’nin tabutunun omuzlar üzerinde kayboluşunu izlerken, sanki ciğerlerine toprak doluyordu. Her nefesi, bir zamanlar hayat dolu olan Emre’nin şimdi sadece soğuk bir hatıra olduğu gerçeğini haykırıyordu. Zeynep, altı yaşındaki kızı, kucağında uyuyakalmış, annesinin göğsündeki sarsıntıları minik bedeniyle hissediyordu. Elif’in dünyası, Emre’nin beklenmedik kalp kriziyle bir anda enkaza dönmüştü. Geriye sadece tarifsiz bir boşluk, cevaplanamayan

Elif, kocasının kahkahalarıyla yankılanan o sofrada, tabağındaki zeytinyağlı sarmaya boş gözlerle bakıyordu. Bayramdı. Sofradaki yirmi küsur akrabanın arasında, bir tek kendisi yokmuş gibi hissediyordu. Kendi ailesi uzaktaydı, Can’ın ailesi ise, ne kadar kalabalık olursa olsun, onun içine sızamadığı, yüzeyde kaldığı bir denizdi. Can, telefonuyla meşgul, iş ortaklarıyla yaptığı şakaları anlatıyor, kendi yarattığı dünyada mutlu mesut

İstanbul’un kalabalık sokakları, Elif’in içindeki derin sessizliğe yabancıydı. Her sabah aynı otobüse binerken, şehrin gürültüsüyle, insanların telaşıyla savrulan hayatlar arasında kendi duraganlığını sorgulardı. Yirmi sekiz yaşındaydı ve hayatının büyük bir bölümü, başkalarının hayallerinin mimarı olmakla geçmişti, kendi hayallerinin değil. Bir muhasebe bürosunda sıradan bir işi vardı; rakamlar, dosyalar, bitmek bilmeyen evraklar… Oysa bir zamanlar, parmakları

Elif, yıllardır beklediği o iki pembe çizgiyi gördüğünde, odanın köşesindeki koltuğa yığılıp kalmış, gözünden akan yaşlar sevinçle acının tuhaf bir karışımı olmuştu. Tam yedi yıldır, her ay bu anı bekliyor, her negatif sonuçla birlikte ruhunun bir parçası daha kopup gidiyordu. Mert’le olan aşkları, onca denemeye, onca tüp bebek tedavisine, onca hayal kırıklığına rağmen ayakta kalmıştı.

Yıllar sonra gelen o tek zarf, Elif’in yatağının ucunda, yutkunarak izlediği bir saatli bombaydı sanki. Üzerinde hukuk bürosunun logosu, altında ise Elif’in adresi… Kalbi göğüs kafesini zorlayarak atarken, elleri titreyerek açtı zarfı. İçinden çıkan belgeye göz gezdirdiğinde, nefes borusuna oturan o taş, onu boğacak gibiydi. “Aslı Toprak…” Kendi soyadıydı bu. Yirmi yıl önce kalbine gömdüğünü

Elif’in her sabah yeni bir heykeltıraşın elinden çıkmış gibi kusursuzdu. Güneş, Boğaz’ı kucaklayan dairesinin penceresinden içeri süzülür, kızı Defne’nin kahkahalarıyla karışır, kocası Caner’in mutfaktan gelen kahve kokusuyla bütünleşirdi. Mimarlık ofisindeki kariyeri zirvedeydi, ailesiyle kurduğu dünya parmaklarının ucunda tuttuğu nadide bir pırlanta gibiydi. Ancak Elif, o pırlantanın derinliklerinde, yıllar önce ustaca gizlediği, ışığı boğan küçük bir

Tren penceresinden geçen gri manzaralar, Demir’in hayatının son on yılının özeti gibiydi; renksiz, donuk ve her bir istasyonda aynı boşlukla tekrar eden. Bir zamanlar göklere uzanan hayaller kuran, kağıt üzerine çizdiği her çizgiye ruhunu katan o genç mimardan eser kalmamıştı. Şimdi, isimsiz bir kasabanın tozlu kütüphanesinde, yıpranmış kitapları raflara dizerek günlerini geçiriyordu. Parmak uçlarındaki mürekkep

Duvar kağıdı desenlerine sinmiş geçmişin kokusu, Elif’in ciğerlerine dolarken, parmak uçları asırlık ahşap oymaların tozlu yüzeyinde geziniyordu. Beykoz’daki Sait Paşa Yalısı. Yıllardır hayalini kurduğu, içinden “Bir gün…” diye geçirdiği projeydi bu. Şimdi, Mimarhane’nin en prestijli işi olarak önünde duruyordu. Eski İstanbul’un ruhunu modern bir dokunuşla yeniden canlandırmak… Bu sadece bir restorasyon değil, Elif için bir

O eski sandığı açtığında, sadece tozlu anılar değil, yirmi yıllık bir yalanın fısıltıları da etrafa yayıldı. Elif, anne ve babasının vefatından sonra nihayet eski evdeki eşyaları düzenlemeye başlamıştı. Her bir eşya, çocukluğundan kalma bir dokunuş, bir koku, silik bir gülümsemeydi. Ama o sandık farklıydı. Salonun en ücra köşesinde, yıllardır kilitli duran, annesinin “önemsiz eşyalar” dediği,

Mermer merdivenlerden yükselen lavanta ve taze kesilmiş çiçek kokusu, Elif’in ciğerlerini yakıyor, sanki nefes aldığı hava bile ait olmadığı bir yere aitti. Konuklar ailesinin Boğaz’a nazır yalısının devasa kapısından içeri adım attığında, küçük dünyasıyla bu gösterişli yaşam arasındaki uçurumun hiç bu kadar derin olabileceğini tahmin etmemişti. İlk iş günüydü, ama daha şimdiden boğazına bir yumruk