Hikayeler

Mimar Ada Yaman, boğazın pırıl pırıl sularına bakarken elindeki şarap kadehinin soğukluğunu hissetmiyor, sadece yıllardır sırtında taşıdığı görünmez yükün ağırlığını duyuyordu. Oysa dışarıdan bakıldığında her şeye sahipti: Prestijli bir mimarlık ofisinin ortağı, İstanbul’un en gözde semtlerinden birinde, boğaza nazır modern bir evde yaşayan, yakışıklı ve sevgi dolu bir üniversite hocası olan Deniz’le evli, hayatının baharında,

Aylin, porselen fincanından yükselen nane çayı buharının yüzünde bıraktığı sıcaklığı hissetti. Pazar sabahlarının ritüeliydi bu; mutfakta tek başına, sessizliğin ve camdan sızan soluk gün ışığının eşliğinde. Yan komşudan gelen kahkaha sesleri bile bu anın dinginliğini bozmuyordu. Yedi yıllık evliliğinin her günü bir öncekinin kopyası gibiydi. Selim iyi bir eşti, belki de fazlasıyla iyi. Çalışkan, düzenli,

Elif, İstanbul’un uykudan uyanışını izlerken elindeki sıcak kahvenin buharında yiten manzaraya daldı. Modern binalar, şehrin siluetini her geçen gün biraz daha yukarı taşırken, Elif kendi hayatını da tıpkı bu kuleler gibi sağlam, kusursuz ve en önemlisi, kimsenin ulaşamayacağı kadar yüksek tuğlalarla örmüştü. Pencereden içeri süzülen sabah güneşi, yüzündeki hafif yorgunluk izlerini aydınlatsa da, içindeki derin

Elif, DNA testi sonuçlarını açtığında, hayatının altüst olacağını henüz bilmiyordu; sadece içindeki o garip boşluğun adını bulmak üzere olduğunu sanıyordu. E-posta kutusunda parlayan “Sonuçlarınız Hazır!” başlığına tıkladığında, avucunda biriken ter, telefonda biriken sıcaklıktan çok daha fazlaydı. Sonuçlar, tahmini etnik kökenini gösteriyordu; Karadeniz, İç Anadolu, Balkanlar… Ama asıl şoku yaratan, “Yakın Akrabalar” sekmesindeki isimdi: Zeynep Yılmaz

Elif’in hayatı, İstanbul’un bitmek bilmeyen uğultusuna rağmen hep sessizdi. Her sabah aynı saatte uyanır, aynı fincan kahvesini içer, her gün biraz daha solan perdelerle kaplı aynı pencereden grileşen gökyüzüne bakardı. Otuz sekiz yaşındaydı ve bu şehrin kalabalığında kendi yalnızlığını özenle saklıyordu. Muhasebe departmanındaki masası, bankadaki numaratörden aldığı sıra gibi düzenli ve bir o kadar da

Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan Aylin, penceresinden İstanbul’un griliğine bakarken, her nefeste Zeynep’in kokusunu arıyordu sanki. Bir yıl geçmişti ablası Zeynep’in zamansız gidişinin üzerinden, ancak ne annesinin ne de kendisinin içindeki o kocaman boşluk dolmamıştı. Aile şirketleri olan tekstil atölyesinde, Zeynep’in masası hala boştu, eşyaları yerli yerinde duruyordu. Aylin, her sabah o masanın önünden geçerken, sadece

Elif, mutfaktaki mermer tezgahın soğukluğunu parmak uçlarında hissederken, kalbinin de aynı hissizlikle atıp atmadığını düşündü. Sekiz yıllık evliliği, tıpkı bu yeni nesil, minimalist daire gibiydi; dışarıdan bakıldığında kusursuz, pırıl pırıl, ama içinde bir ruhu, bir sıcaklığı eksikti. Volkan, işinde başarılı, düzenli, öngörülebilir bir adamdı. Karısına değer verdiğini biliyordu Elif, ama bu değer verme, bir antika

Elif, İstanbul’un kalabalık sabah trafiğine aldırmadan, penceresinden Boğaz’ın lacivert sularına bakıyordu. Beş yıldır evli olduğu Kerem’le kurduğu hayat, bu manzaradan farksızdı; duru, dingin ve hayranlık uyandırıcı. Kerem, bir mimarlık firmasında yöneticiydi; Elif ise özel bir okulda edebiyat öğretmeni. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta fazlasıyla iyi. Ortak zevkleri, birbirlerine duydukları derin saygı ve aşkla örülü,

Ayşe Hanım’ın 70. yaş günü sofrası, her zamanki gibi itinalıydı; pırıl pırıl parlayan tabaklar, ortadaki narin cam vazo içinde rengarenk açmış güller ve taze pişmiş börek kokusu. Ama bu titiz düzen, Ayşe Hanım’ın bakışlarındaki o hafif burukluğu gizlemeye yetmiyordu. Gözleri, bazen oğlu Murat’ın dalgın yüzüne takılıyor, bazen gelini Elif’in müşfik tebessümünde oyalanıyor, en çok da

Elif, hayatının her santimini özenle tasarlamış bir mimardı. Tıpkı modern ve minimalist çizgilerle döşenmiş, Boğaz manzaralı dairesi gibi. Duvarlar fildişi rengi, mobilyalar sade ve işlevseldi; her şey yerli yerindeydi, gereksiz hiçbir detaya yer yoktu. Bu düzen, sadece estetik bir tercih değil, aynı zamanda ruhunun bir yansımasıydı. Kontrolü elinde tutma arzusu, yıllar içinde inşa ettiği bu