Hikayeler

Elif, mutfak penceresinden içeri süzülen akşamüstü güneşinin altında, yıllanmış aile albümünün sayfalarını karıştırıyordu. Her biri ayrı bir anıyı fısıldayan soluk fotoğraflara dalmışken, yüzünde sıcak bir tebessüm beliriyordu. Özellikle ablası Ayşe ile olan çocukluk kareleri, içini tarifsiz bir huzurla dolduruyordu. Kum havuzunda kirlenmiş eller, bisikletten düşmüş dizler, okulun ilk günü çekilen o resmiyet dolu poz… Her

Hale, babasının eski ahşap atölyesinin kapısını araladığında, içeri dolan güneş toz zerreciklerini dans ettiriyordu. Yirmi yıl öncesinden kalma talaş kokusu genzine doldu, burun direğini sızlattı. Babası, Cevdet Usta, vefat edeli bir ay olmuştu. Eşyaları tasnif ederken atölye sırasını en sona bırakmıştı Hale. Burası, çocukluğunun en huzurlu köşesiydi; babasının ellerinde ağacın dile geldiği, küçücük bir kızın

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin en sessiz köşesinde, henüz kimsenin uğramadığı süpermarket koridorlarında reyon dizmeye başlarken, parmak uçlarında biriken uyuşukluğu hissetti. Yirmi dokuz yaşındaydı ve hayatı, her sabah aynı saatte açtığı bu market kapısıyla, her akşam aynı saatte kapattığı evin kapısı arasına sıkışmıştı. Üniversite hayalleri, elinde tuttuğu o parlak edebiyat bölümü kabul mektubu,

Ayşe, avuçlarında buruşturduğu çizim kağıdına öyle bir tutkuyla bakıyordu ki, gözleri kâğıdın üzerindeki mürekkep izlerini değil, orada hayat bulan koca binaları, sonsuz gökyüzüne uzanan çelik ve cam kuleleri görüyordu. Boğaz’ın lacivert sularına vuran gün batımını seyreden, her bir katı titizlikle hesaplanmış, rüzgara meydan okuyan o kuleler, onun zihninde her zaman canlıydı. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık

Zeynep, aynadaki yansımasına baktığında, yıllardır özenle ördüğü kalkanın o gece çatlayacağını henüz bilmiyordu. Üzerindeki somon rengi ipek elbise, boynundaki zarif pırlanta kolye ve özenle yapılmış topuz saçları, İstanbul’un cemiyet hayatında edindiği “kusursuz sanat galerisi sahibi” imajını tamamlıyordu. Kocası Hakan, başarılı bir mimar olarak her zaman yanında, hayatlarının her bir köşesini titizlikle inşa ettikleri bu “mükemmel”

Elif, titreyen elleriyle kapının pervazına tutundu. Enkazın arasında gezinen ışıldaklar, o anın dehşetini kesik kesik hatırlatan flaşlar gibi beyninde patlıyordu. Az önce yıkılan şehirde, kucağındaki iki aylık bebeğini, Zeynep’i, o son salise hastanenin acil servisine uzatmıştı. Şimdi hastane yoktu. Sadece toz, çığlıklar ve belirsizliğin boğucu ağırlığı vardı. Cem, kocası, çaresizlik içinde etrafına bakınıyor, sesi kısılmış,

Aylin, İstanbul’a tepeden bakan ofisinin penceresinden, henüz bitmiş “Mavişehir Konakları” projesinin siluetine gururla bakıyordu. Şehri yavaşça saran alacakaranlık, cam kulelerin üzerine altın rengi bir örtü sererken, elindeki kadehi Cem’e doğru uzattı. “Başardık Cem,” dedi sesi titremeden ama gözleri ışıl ışıl. “Bir kez daha başardık.” Cem, her zamanki rahat tavrıyla gülümsedi, kadehini Aylin’inkine çarptırdı. “Senin deyişinle,

Zeynep’in hayatı, gri betonu kesen keskin bir çizgi gibiydi: Kusursuz, sağlam ve asla yumuşamayan. Başarılı bir mimar olarak, İstanbul’un nefes kesen ama aynı zamanda boğucu siluetine her dokunuşunda, kendi iç dünyasının katı sınırlarını da inşa ederdi sanki. Yıllar önce bir deprem gibi sarsılan ruhunun enkazını, özenle ördüğü bu profesyonel duvarların ardına saklamıştı. Kimse o duvarın

Ayşe, mutfak penceresinden sokağa dalgınca bakarken, elindeki taze demlenmiş çayın buharı usulca yüzünü okşuyordu. Sanki buhar, kalbindeki biriken görünmez acıların sessiz bir fısıltısıydı. Sabahın erken saatleriydi, Güneş henüz utangaçça gökyüzüne tırmanmaya başlamış, mahallenin dar sokaklarından yükselen ilk sesler kuş cıvıltılarıyla karışıyordu. Pencerenin önündeki sardunyalar, tıpkı Ayşe gibi, sessizce ama inatla hayata tutunuyordu. Ayşe, kırk sekiz

Elif’in takviminde ne mevsimler ne de yıllar değişirdi; hep aynı Ağustos öğleden sonrasına, o lanetli ana takılı kalmıştı zihni. On beş yıl olmuştu. On beş uzun, bitmeyen yıl. Gülhane Parkı’nın gölgeli, cıvıl cıvıl atmosferi, o gün Elif için bir kâbusa dönüşmüştü. Dört yaşındaki Deniz, rengarenk bir kelebeğin peşine takılmış, sarı elbisesiyle çimenlerin üzerinde sekerek gözden