Hikayeler

Yıllar sonra, bir anlık karşılaşmada, zamanın kalbine çelik bir bıçak gibi saplanan o an, Zeynep’i olduğu yere çiviledi. Güneşli bir öğle sonrası, Nişantaşı’nın kalabalık caddesinde bir vitrin mankeni gibi donup kalmıştı. Elinde tuttuğu, müşteriye yetiştirmesi gereken ipek şalın yumuşaklığı, titreyen parmaklarının arasında anlamsızlaşmıştı. Cadde boyunca neşeyle yürüyen iki genç kızdan biri, sanki geçmişten fırlamış, ruhuna

O sabah, Zeynep Güneş, elindeki iş ilanına bakarken boğazına oturan yumruyu yutkunmakta zorlandı. Demir Yapı, İstanbul’un en büyük müteahhitlik firmalarından biriydi. İlan, “Genç, dinamik, gelecek vadeden mimarlar” arayışındaydı. Zeynep, bu ilanın bir anlamda kendi geleceğinin kapısı, bir başka anlamda ise geçmişinin kara deliği olabileceğini biliyordu. Ailesinin yaşadığı, çocukluğunun her sokağına sinmiş Cevizli Konakları Mahallesi, Demir

Elif, İstanbul Üniversitesi’nin oymalı kapısından her girdiğinde, mermer merdivenlerin soğuk ihtişamının kendi içindeki yorgunlukla keskin bir tezat oluşturduğunu hissederdi. Sabahın erken saatlerindeki derslerden önce, çoğu öğrencinin henüz yatağından kalkmadığı saatlerde, şehrin bir ucundan gelmiş, bir kafede vardiyasını tamamlamış olarak, uykusuzluğun ağırlığına rağmen zihnini açık tutmaya çalışırdı. Bugün de farklı değildi. Kütüphanenin en arka köşesindeki masasına,

Ayşe, kızının gözlerinde yirmi beş yıl öncesinin kendisini gördü; aynı endişeyi, aynı umutsuzlukla harmanlanmış parıltıyı. Elif, mutfak masasında, elindeki mektupla bakışlarını annesine çevirmişti. Kalın bir zarf, üzerinde yurt dışından bir üniversitenin logosu. Bir burs mektubu. Bir hayal mektubu. Ve Ayşe o an, kendi gençliğinin koca bir ömrün gölgesine nasıl sindiğini, kızının eşiğindeki zaferin ardında duran

Elif’in elleri, yün ipliklerinin soğuk dokusunda dans ederken, atölyenin loş ışığında yükselen toz zerreleri, Balat’ın eski sokaklarından sızan puslu havayla birleşiyordu. Tezgâhın ritmik tıkırtısı, onun hayatının hiç durmayan melodisiydi; yorgunluk, umut, ve gizli bir acının ezgisi. Her ilmek, bir yemin, her düğüm, bir vazgeçişti. Yirmi dokuz yaşındaydı ama gözleri, altmış yıllık ömrün biriktirdiği hikâyeleri fısıldıyordu.

İstanbul’un gürültüsü, Elif’in kulağında babasının ölümcül öksürüğüne dönüşmüş bir uğultuydu. Elindeki telefon buz kesmiş, parmakları titriyordu. Annesinin boğuk sesi diğer uçtan geliyordu: “Baban iyi değil Elif. Doktorlar… yapacak pek bir şey kalmadığını söylüyorlar.” Yirmi yıldır kendini bu şehre ait hissetmeye çalışmış, bu topraklardan kaçmak için her şeyi göze almıştı. Şimdi o topraklar, en acı haberle

Ayşe, mutfak tezgahına taze fırınlanmış simitleri bırakırken, pencereden süzülen sabah ışığının oturma odasındaki antika sehpanın üzerindeki tozu ne kadar acımasızca ortaya çıkardığını fark etti. Her şeyin kusursuz görünmesi için harcadığı çaba, son zamanlarda nedense yetersiz kalıyor gibiydi. Yüzeydeki cilalı görüntü, içeride büyüyen sessiz bir çatlağı örtmeye yetmiyordu. Sanki hayatının tuvali, gözle görülmeyen bir yerden yırtılmaya

Deniz, her sabah olduğu gibi o sabah da mutfağının mis gibi taze demlenmiş çay kokusuyla uyanmak isterdi. Ama bu kez burnuna gelen koku, çiçeği burnunda bir tehdidin, görünmez ama keskin kokusu gibiydi. Kahvaltı masasında, kızı Elif’in neşeli kıkırdamaları bile yüreğindeki sıkıntıyı dağıtmaya yetmiyordu. Kerem, her zamanki sakinliğiyle gazetesine gömülmüş, ara sıra Elif’e takılarak baba şefkatini

Mutluluğun ince bir porselen kase gibi kırılgan olduğunu, Elif o gece, Mert’in gözlerindeki o yabancı ışıltıyı fark ettiğinde anladı. Yılların verdiği rahatlık, rutinin getirdiği güven duygusu, hepsi bir anda buğulanmış bir camın ardına saklanmıştı sanki. Mert, yorgun olduğunu söylemiş, aceleyle yemeğini bitirip salona geçmişti ama Elif, bakışlarındaki donukluğu ve dudaklarının kenarındaki o ince, zorlama gülümseyişi

Eski sandığın kapağı açıldığında, sadece toz değil, yıllanmış bir acı da etrafa yayıldı. Elif, anneannesinden kalan evin çatı katını temizlemeye gönüllü olduğunda, böyle bir keşifle karşılaşacağını asla tahmin etmezdi. Annesi Ayşe, yıllardır kimsenin el sürmediği, ahşabından çürük bir koku yayılan o devasa sandığı açmasına önce karşı çıkmış, sonra isteksizce onay vermişti. “Ne var ki içinde?