Hikayeler

Elif, o gece yatak odasındaki eski ahşap kutuyu açtığında, yıllardır saklanan tozlu sırların ağırlığını henüz bilmiyordu. Emre’nin çocukluğundan kalma eşyaların, anıların durduğu bu kutuyu yıllardır kurcalamamıştı. Kocasının ne kadar düzenli, hatta biraz da takıntılı olduğunu bilirdi; bu kutu da onun dokunulmazlığıydı sanki. Ama bu gece, nedensiz bir merak sarmıştı içini. Belki de son zamanlardaki iş

Elif, mutfak penceresinden sokağa bakarken, gökyüzünün gri örtüsü ruhunu yansıtır gibiydi. İzmir’in bu eski mahallesinde, daracık sokaklar ve cumbalı evler arasında kendi küçük dünyasını kurmaya çalışıyordu yıllardır. Otuz üç yaşındaydı ve hayatının en güzel yıllarını, biriktirdiği her kuruşu, bir gün açacağı o küçük, loş ışıklı, kitap kokulu kafenin hayaline adamıştı. Duvardaki panoda, el çizimi menü

Elif’in elleri, yılların yorgunluğunu ve dikiş makinesinin titreşimlerini içine işlemiş, çatlaklarla doluydu ama ipek bir kumaşı keserken bile titremezdi. Ta ki o güne kadar. İğneyi yavaşça kumaşa batırırken, dükkânın camından geçen genç adamı gördü. Saçlarının rengi, omuzlarının genişliği, duruşu… Kalbinden bir ok geçti, nefesi kesildi. İğne parmağına battı, acı hissetmedi. Sadece o genç adamın siluetine

Zeynep’in her sabah açtığı, o küçük ama kalabalık çiçekçi dükkanı “Çiçekten Hikayeler”, dışarıdan bakıldığında hayat doluydu; içeride ise yirmi yıldır hiç kapanmayan bir yara taşıyordu. Dükkanın girişi sarmaşık gülleriyle çevriliydi, içi ise her mevsimin en taze çiçekleriyle bezenmişti. Ortaya bıraktığı hafif, yasemin kokusu, şehrin gürültüsünü unutturan sakin bir fısıltı gibiydi. Ama Zeynep için, her taze

Demir’in elleri, babasından kalan dikiş makinesinin soğuk metaline dokunduğunda, parmak uçlarında yalnızca yılların pasını değil, aynı zamanda omuzlarına çöken görünmez bir ağırlığı da hissediyordu. Babası Selahattin Bey, bir ay önce aniden vefat etmiş, geride Bursa’nın tozlu ara sokaklarından birinde asırlık bir tekstil atölyesi ve ardında bir ömürlük sessiz fedakarlıklar bırakmıştı. Atölye, “Selahattin Usta’nın Dokumaları” tabelasıyla

Yer sarsıldığında, Elif’in kollarındaki minicik Zeynep, henüz yedi aylık, annesinin kalbine demir atmış küçük bir denizciydi. Elif, Can ve Zeynep, İzmir’in Buca semtindeki yeni dairelerinin balkonunda, akşamüstü serinliğinde çaylarını yudumluyorlardı. Hava ılık, sohbetleri tatlıydı. Can, Zeynep’in minik ellerini öpüyor, Elif gülümsüyordu. İşte o an, dünya başlarına yıkıldı. Önce hafif bir uğultu, ardından kontrolsüz bir sallantı.

Pencerenin pervazında duran minik, solgun menekşeler Elif’in ruh halinin bir yansıması gibiydi. Onları özenle suluyor, sararan yapraklarını tek tek temizliyordu ama içindeki boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Dışarıda baharın ilk neşeli rüzgarları ağaçları sallarken, Elif’in dünyası gri bir tülün ardında gibiydi. Bugün, küçük kız kardeşi Zeynep’in hayatının en büyük başarılarından birini kutlayacaklardı: Yılın Genç Mimarı ödülünü almıştı.

Annesinin ölümünün üzerinden henüz kırk gün geçmişti ama Elif, odadaki eşyalardan sızan o kesif keder kokusunu, sanki daha dün buraya sinmiş gibi hissediyordu. Her eşya, dokunuşuyla annesinin ruhunu fısıldıyordu: tülbentleri, oyalı havluları, raflardaki yemek kitapları… Elif, annesinin, Ayşe Hanım’ın hayatını tek bir kelimeyle özetleyebilirdi: düzen. Her şey yerli yerinde, her karar ölçülü, her adım düşünülmüş

Elif, nişan yüzüğünün soğuk metalini parmağında hissederken, kalbindeki boşluk buz gibi bir rüzgar gibi esiyordu. Nişan töreni bitmiş, konuklar dağılmıştı. Serkan, ailesinin yanında durmuş, geleceğin müstakbel iş ortağı edasıyla gülümsüyordu. Yakışıklıydı, eğitimliydi, başarılıydı. Herkes onu Elif için biçilmiş kaftan olarak görüyordu. Elif de öyle olması gerektiğine kendini inandırmıştı. Ama içindeki bir ses, bu mükemmel resimde

Elif, yıllardır aynı masada oturduğu, pencereleri daima kapalı tutulan loş öğretmenler odasında, demleme çayının buharına baktığında, hayatının da aynı o bayatlamış çay gibi bir acılıkla demlendiğini fark etti. Kırkına merdiven dayamış, genç kızlık hayallerini yıllar önce bir köşeye fırlatıp atmış, edebiyat öğretmeni kimliğinin ardına saklanmış bir kadındı o. On beş yıldır Mert’le evliydi. Mert, başarılı