Hikayeler

Ayşe’nin hayatı, o eski Singer makinesinin vızıldaması gibiydi; düzenli, bitmek bilmeyen ve asla kendisi için dönmeyen bir döngü. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, atölyenin dikiş makineleri çalışmaya başlamadan çok önce, çaydanlığı ocağa koyar, babasının ilaçlarını hazırlardı. Babası Ahmet Bey’in sağlığı, son birkaç yıldır ailenin üzerinde asılı duran bulut gibiydi. Nefes darlığı, kronik yorgunluk… Doktorların “yaşlılık” dediği

Elif, mutfak adasında durmuş, sıcacık kahvesinden ilk yudumunu alırken, güneşin yeni doğan günle birlikte perdelerin arasından süzülüp salonu yavaşça aydınlatmasını izliyordu. Yeni evlerinin, Boğaz’ın hafif maviliğine nazır konumu, her sabah ona taze bir başlangıç hissi veriyordu. Mimarlık ofisindeki başarısı, Can’la olan o tutkulu ve sağlam evliliği, yakın zamanda tamamladıkları bu rüya ev… Dışarıdan bakıldığında, Elif’in

Dostluğun kaleleri her zaman en içten yıkımlara açıktır; hele ki o kale, iki çocukluk arkadaşının elleriyle, düşleri ve terleriyle örülmüşse. Murat, elindeki soğuk kadeh viskiyi çevirirken, gözleri duvardaki çerçevede takılı kaldı. On beş yıl önce çekilmiş bir fotoğraftı. Kendisi ve Volkan, yirmili yaşlarının başında, üstlerindeki yırtık kotlar ve umut dolu gülüşleriyle, kiraladıkları ilk atölyenin derme

Mimar Selim Karaca, ülkenin en prestijli mimarlık ödülünü alırken salonun uğultusu kulaklarında bir senfoni gibi yankılanıyordu. Sahne ışıkları parlıyor, flaşlar patlıyor, alkış tufanı dinmiyordu. Elleri sıkılıyor, sırtı sıvazlanıyor, gözlerinde parıldayan hayranlık seli onu yutuyordu. “Kentsel dönüşümün yüz akı,” “Modern mimarinin dehası,” “Türkiye’nin gururu”… Bu sıfatlar, kariyerinin zirvesinde, kırklı yaşlarının sonundaki Selim için artık gündelik övgülerdi.

Yılların birikmiş yorgunluğu, omzunda görünmez bir yük gibi çökmüştü Zeynep’in. Eski ahşap sehpanın üzerindeki çatlak fincan, anneannesinden kalma desenleriyle sanki geçmişi fısıldıyordu kulağına. Akşamın loşluğu, salonun her köşesine sinmiş, mobilyaların kadifemsi tozunu bile daha belirgin kılıyordu. Pencereden sızan şehir gürültüsü, bu dört duvarın içindeki sessizliğe yabancı bir melodi gibiydi. Fatma Hanım, iç odadaki sedirde, pencereye

Elif, pencereden dışarıyı saran İstanbul’un gri, yorgun siluetine baktığında, yirmili yaşlarının sonunda biriken bütün o ‘henüz yaşanmamışlıkların’ yükünü sırtında hissediyordu. Grafik tasarım ofisindeki masası, bitmemiş projelerle dolu, her biri kendi içinde bir labirentti. Ama asıl labirent, son zamanlarda beyninde dönüp duran karmaşık düşüncelerdi. Yalnızlık değil, daha çok bir boşluktu hissettiği; bir parçası eksikmiş gibi. Belki

Elif, yılların yorgunluğunu sırtında taşıyan ahşap tezgaha yaslandı. Avucunun içindeki telveli kahve fincanı soğumuştu, tıpkı babasının gidişiyle dükkana çöken sessizlik gibi. “Sıtkı Usta’nın Baklavaları” tabelası, mahallenin en eski, en bilindik simgelerinden biriydi. Ancak bu ihtişamlı ismin arkasında, aylar önce toprağa verdikleri babasının bıraktığı boşluk, Elif’in omuzlarına ağır bir yük olarak binmişti. Her bir dilim baklava,

Bir yıl geçmişti Can gideli. Bir kış, bir ilkbahar, bir yaz ve şimdi yeniden sonbaharın sarı yaprakları dökülüyordu toprağa, tıpkı içime düşen her bir pişmanlık gibi. Emre, mezar taşındaki kardeşinin gür, neşeli fotoğrafına bakarken, sol elinde tuttuğu kurumuş yaprakları parmaklarının arasında ufalıyordu. Can hep gülerdi. Hayat ona cömert davranmıştı; yakışıklıydı, başarılıydı, herkesin sevdiği o enerji

Elif’in Masalı’nın ahşap kapısı, her sabah günün ilk ışıklarıyla birlikte, henüz uyuyan sokağa yeni demlenmiş kahve ve taze pişmiş kurabiye kokularını salardı. Beyoğlu’nun o gizli kalmış arka sokaklarından birinde, daracık kaldırımı şenlendiren bu küçük pastane, Elif’in son beş yılının sessiz limanıydı. Kırkına merdiven dayamış, saçlarının arasına yerleşen birkaç beyaz teli umursamayan Elif, hamur kokan elleri

Ayşe, mutfak masasına serdiği banka hesap özetine boş gözlerle bakarken, kalbinin ritmini kaybetmeye başladığını hissetti. Her ay düzenli olarak kontrol ettiği, gelirlerinin ve giderlerinin şeffaf birer aynası olması gereken bu belge, şimdi yabancı bir yüz gösteriyordu ona. Gözlerini kısarak, “Diğer Ödemeler” başlığı altındaki bir kaleme odaklandı. Yaklaşık altı aydır, her ayın on beşinde, tanımadığı bir