Hikayeler

Elif’in hayatı, gri tonlarda çekilmiş, bitmek bilmeyen bir film karesi gibiydi; dingin, soluk ve geçmişin ağır gölgesinde hapsolmuş. Gençliğinin o deli dolu, ışık saçan halleri, şimdiki yorgun omuzlarının altında ezilmiş, unutulmaya yüz tutmuş bir anıydı adeta. İstanbul’un kalabalık sokaklarında, bir hayalet gibi dolaşırdı çoğu zaman, adımlarını bilerek yavaşlatır, kalabalıkların arasına karışır, görünmez olmayı dilerdi. İçinde

Elif’in parmakları, yılların alışkanlığıyla kumaşın her bir telini ezbere bilirdi. İpeklerin kayganlığını, ketenlerin tok duruşunu, yünlerin sıcaklığını… Her dikişte, her kesimde bir ömür birikmiş sessiz bir sevda vardı. Hayatı, bu küçük terzi atölyesinin loş ışığında, makinenin ritmik tıkırtıları arasında geçiyordu. Pencereden giren cılız güneş ışığı bile, şehrin gri binaları arasında kaybolup gitmiş, Elif’in yüzüne hüzünlü

Güven, ince bir sırça vazo gibiydi; bir kez kırıldığında, çatlaklar görünmez olsa bile, dokunduğunda acısını parmak uçlarında hissettirirdi. Aylin, babası Halit’e duyduğu güvenin bu kadar kırılgan olabileceğini hiç düşünmemişti. Halit Bey, onun gözünde dürüstlüğün, çalışkanlığın ve aile sevgisinin timsaliydi. Yıllarca bu inançla yaşamış, çocukluğunu ve gençliğini bu sağlam sığınağın içinde huzurla geçirmişti. Pazar sabahları, Halit

Elif, penceresinden gri İstanbul’a bakarken, kocasının gidişinin üzerinden geçen bir yılın ağırlığını omzunda hissediyordu. Mert’in ani kaybı, hayatının tüm renklerini çalmış, geride sadece soluk bir ton bırakmıştı. Kızı Defne, babasının yokluğuna alışmaya çalışan minik bedeniyle odasında sessizce oyun oynarken, Elif’in ruhu hâlâ bir enkazın altında kalmış gibiydi. Çayının buğusu, camdaki yansımayı hafifçe bulanıklaştırıyor, sanki geçmişi

Zeytin ağaçları, Elif’in gözünde sadece ağaç değil, babasının fısıldayan sesiydi. Her bir yaprak, Ege’nin tuzlu rüzgarıyla dans ederken, Elif o fısıltıların içinde dedesinden babasına, babasından ona miras kalan Demirci Zeytinyağları’nın ruhunu duyuyordu. Burası, Çeşme’nin az bilinen bir köyünde, denize nazır bir yamacın kalbinde, asırlardır ailenin ekmeği, onuru olmuş bir cennetti. Elif, babası Ahmet Bey’i erken

Selin’in penceresinden Boğaz’ın ışıkları her gece akıp geçerken, o ışıklarda yitirilmiş bir yıldızın hayalini görürdü, yirmi yıl önce terk etmek zorunda kaldığı o küçük hayatın. Modern, başarılı bir mimar olan Selin’in yaşamı dışarıdan bakıldığında kusursuzdu. Şık, minimalist döşenmiş dairesi, pahalı sanat eserleri, her biri özenle seçilmiş mobilyaları… Ama duvarlar, onun içindeki tarifsiz boşluğu gizleyemezdi. Her

Elif, hayatının en önemli kararlarından birinin eşiğindeydi ve gözleri masanın karşısında oturan ağabeyi Murat’taydı. Murat, kırklarının başında, başarılı bir iş insanıydı. Takım elbisesinin ütüsüyle, bakışlarındaki kararlılıkla, her zaman ailenin sağlam direği olmuştu. Elif, bu kararlılıkta kendine bir liman bulur, her zorlukta ona sığınırdı. Yıllarca içten içe kurduğu pastane hayali, nihayet somut bir projeye dönüşmüş, finansmanı

Elif’in hayatı, boğazın pırıltısını içine çeken salon pencerelerinden süzülen güneş gibiydi: aydınlık, düzenli ve huzurlu. Mert’le on beş yıllık evlilikleri, birbirine geçmiş kökler gibi derin ve sağlamdı. On iki yaşındaki kızları Ayşe, hayatlarının neşesi, yaramaz bir kuştu adeta, her köşede cıvıl cıvıl. Elif, modern sanat galerisinde küratör olarak çalışıyor, sanata olan tutkusunu işine yansıtıyordu. Dışarıdan

Yüksek tavanlı, kristal avizelerle aydınlatılmış o balo salonu, Demir Çakıroğlu’nun son zaferinin sahnesiydi. Elinde altın kaplama ödülü tutarken, kameraların flaşları yüzüne vuruyor, salonu dolduran iş dünyasının önemli simaları alkışlarıyla onu onore ediyordu. “Yılın En İyi Mimari Projesi” ödülü, Boğaz’ın kıyısına kondurduğu o modern, çelik ve cam kule için verilmişti. Herkes onun dehasından, azminden bahsediyor, gözlerinin

Ayşe, yirmi altı yıldır her sabah aynı pencereden dışarı bakıp, geçen bulutlara kızının adını fısıldıyordu: Ela. Zaman, Bergama’nın daracık sokaklarında asırlık zeytin ağaçlarının gölgesinde ağır aksak ilerlese de, onun kalbindeki yara ilk günkü tazeliğini koruyordu. Gençliğinde yaşadığı o kahredici günleri düşünmeden bir an bile geçiremiyordu. Savaş sonrası babasını, ardından birkaç yıl sonra annesini kaybetmiş, kimsesiz