Hikayeler

Elif, mutfak adasında durmuş, pazar sabahının ilk ışıklarının lüks apartman dairesinin içine süzülüşünü izliyordu. Beyaz mermer tezgahlar, parlak çelik ankastreler, her biri yerli yerinde duran dekoratif objeler… Her şey, bu evin sakinleri gibi düzenli ve huzurluydu. On yıllık evliliğin getirdiği o dingin, alışılmış mutluluk, Can’ın yatak odasından gelen hafif mırıltılarıyla tamamlanıyordu. O ve sekiz yaşındaki

Elif’in kusursuz hayatı, kırık bir ayna gibiydi; her parçası ayrı bir güzelliği yansıtıyor, ancak derinlerde bir yerde, görünmeyen çatlaklar taşıyordu. Sabahın ilk ışıkları, Boğaz manzaralı dairesinin penceresinden içeri süzülürken, Elif lüks yatağında huzursuzca kıpırdandı. Otuz sekiz yaşındaydı, şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birinin ortağı, başarılı bir eş ve yedi yaşında zeki bir kız çocuğu olan

Elif’in hayatı, her sabah güneşin penceresinden süzülen altın rengi ışık gibi, düzenli, huzurlu ve öngörülebilirdi; ta ki annesinin dudaklarından dökülen son nefesle, tüm o ışığın bir anda karanlığa gömüldüğünü hissedene dek. Annesi Ayşe, yıllardır taşıdığı yorgun kalbiyle, yatağında solgun bir çiçek gibi yatıyordu. Odanın loş ışığında, Ayşe’nin ince çizgilerle dolu yüzü, yaşanmışlıkların haritası gibiydi. Elif,

Elif, Bursa otogarının keskin ayazında taksiden inerken, ciğerlerine dolan soğuk hava genzini yaktı. Kış güneşi bile şehrin puslu griliğini dağıtmaya yetmiyordu. Dedesi Hakkı Bey’in vefat haberi İstanbul’da, işinin en yoğun gününde yakalamıştı onu. Cenazeye yetişmek için ne yapıp edip gelmişti. Babasının, “Annen hiç iyi değil kızım, bitmiş durumda,” sözleri kulaklarında yankılanıyordu. Aile evine yaklaştıkça, çocukluğunun

Elif’in hayatı dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tabloydu. Lüks bir rezidansta modern bir daire, başarılı bir eş, sağlıklı ve neşeli bir kız çocuğu. İç mimarlık ofisi son derece popülerdi, projeleri birbiri ardına geliyordu. Herkes onun enerjisine, azmine ve zarafetine hayrandı. Ancak Elif, aynaya her baktığında, o pürüzsüz yüzün altında yatan, yıllanmış bir sırrın ağırlığını taşıyan, yorgun

On beş yıl. Kırk dokuz bin beş yüz yetmiş beş gün. Her biri, Elif’in göğsünde açılan, kabuk bağlamayan bir yaranın yeni bir kanaması gibiydi. Ayşe’nin kaybolduğu günden beri zaman, Elif için ileriye doğru akmayı bırakmış, o son parlak öğleden sonraki anın etrafında dönüp duran, paslı bir çark gibi işlemişti. Kızı, dört yaşındaki tomurcuk Ayşe, İzmir’deki

Ayaz’ın hayatı, babasının yıllar önce ördüğü kusursuz bir yalanın üzerine inşa edilmiş bir gökdelendi; ve o, düğününe bir hafta kala, temellerdeki ilk çatlağı fark etmek üzereydi. Mimarlık firmasının en genç ortağıydı, nişanlısı Pınar’la kurduğu yuva hayali gerçeğe dönüşmek üzereydi ve en önemlisi, hayatını adadığı, adını taşıdığı babasıyla gurur duyuyordu. Profesör Cem Karaman, ülkenin en saygın

Ayaz, İstanbul’un bitmek bilmeyen trafiğinde motosikletini ustalıkla sürerken, kaskının vizöründen gördüğü ışıklar gözünde bir pus gibi dağılıyordu. Yorgunluktan mı, yoksa zihnini kemiren düşüncelerden mi, emin değildi. Önünde uzanan, pencerelerinden loş ama pahalı bir ışıltı sızan lüks sitenin kapısına yaklaştığında derin bir nefes aldı. Bu, onun için bir başka siparişin teslimatı, hayatının bir başka mesaisi demekti.

Emre Yılmaz, boğazı yakan egzoz kokusuyla karışık tuzlu deniz esintisini içine çekerken, Kadıköy vapurunun güvertesinden yükselen martı sesleri arasında yeni hayatının ilk gününü soluyordu. Yıpranmış kot pantolonu ve eski spor ayakkabılarına inat, gömleğinin yakalarını düzeltti. İçindeki heyecan, çocukluğundan beri taşıdığı, büyük şehre dair o sönmeyen ateşti. Mimarlık fakültesini Anadolu’nun küçük bir şehrinde, bursla bitirmiş, geceleri

Mert Aksoy, ülkenin en prestijli mimarlık ödülünü alırken, sahnedeki parlak ışıkların altında kendi gölgesini görüyordu. Alkışlar kulaklarını doldururken, boğazında düğümlenen acı, başarısının sahte bir maske olduğunu fısıldıyordu. Yıllar önce işlediği hatanın ağırlığı, şimdi, hayatının zirvesinde, bir kaya gibi oturuyordu göğsünde. Tebessümü, fotoğraf makinelerinin flaşları altında bile soluk kalıyordu. Eşi Aylin, kucağındaki ödül plaketiyle ona sarıldığında,