Hikayeler

Ayşe, elindeki taze nergis demetini yavaşça mermer plakete bıraktığında, rüzgar ince bir ıslık çalarak saçlarını dağıttı. Yirmi yıldı. Yirmi koskoca yıl. Her nisan, Aslı’nın doğum günü değil, Gölcük depreminin yıldönümüydü Ayşe için. Kızı Aslı, o karanlık sabahın kayıplarından biriydi. Yaşıyor muydu, ölmüş müydü, bir mezarı bile yoktu. Sadece yoktu. Bir yok oluş, Ayşe’nin ruhuna işlemiş,

Emre, elindeki sıcak kahve fincanıyla pencerenin önünde durmuş, İstanbul’un gri gökyüzüne bakıyordu. Kendi başarılı mimarlık şirketinin zirvesindeydi, prestijli projelere imza atıyor, ödüller kazanıyordu. Ama her bir ödül töreninde, her bir kutlamada, içindeki boşluğun biraz daha büyüdüğünü hissediyordu. Hayatı mükemmel bir çizimdi, fakat ruhu boyasız kalmıştı. Telefonu titredi. Tanıdık bir numara değildi, ama bir anda dikkatini

Bir Cuma akşamıydı. Selim, lüks apartman dairesinin geniş balkonundan Boğaz’ın ışıklarını seyrederken, hayatının kusursuz bir mimari eseri olduğunu düşünüyordu. Modern çizgiler, sağlam temel, estetik detaylar… Her şey yerli yerindeydi. Elif, eşi, içeride Mine’nin ödevine yardım ediyordu; sesleri, kahkahaları balkon kapısından süzülüp Selim’in kulaklarına tatlı bir melodi gibi ulaşıyordu. Yirmi yıldır süren evliliği, pırıl pırıl kızı,

Bir zamanlar sırtında dünyanın en hafif yüküymüş gibi taşıdığı başarı hırsı, şimdilerde omuzlarını çökeren bir kaya parçasıydı. Emre, Boğaz’ın gri sularına bakarken, kendi içindeki griyi görüyordu. Sabahları uyanmak, gri bir perdenin aralanmasından farksızdı; her gün aynı gölgeler, aynı pişmanlıklar. İstanbul’un kalabalığı bile onu yalnızlıktan kurtaramıyor, aksine bu metropolün devasa çarkları arasında kaybolan küçük bir dişli

Elif, o gece, parmağındaki yüzüğün ağırlığını her zamankinden daha derinden hissetti. Altın ve pırlanta değil, görünmez bir pranga gibiydi. Yanında, yatağın diğer ucunda, düzenli nefes alışverişleriyle uyuyan Hakan’a baktı. İki yıl olmuştu evleneli. İki yıl, Elif’in mimarlık ofisindeki çizimleri gibi mükemmel, düz çizgilerle akıp gitmişti. Hakan iyi bir insandı, babasının istediği gibi başarılı, çevresi tarafından

Elif, pencereden dışarı süzülen akşam güneşini izlerken, sanki ışık bile yorgun düşmüş gibi hissetti. Kırklı yaşlarının ortasıydı ve aynalar ona, yüzündeki her bir çizginin ardında kaç mutsuz yılın saklandığını fısıldıyordu. Başarılı bir reklamcıydı, modern bir apartman dairesi, bir de lise çağındaki kızı Ayşe… Dışarıdan bakıldığında her şey mükemmeldi ama içindeki boşluk, bazen geceleri uykusunu bölen

Evin havası, on sekiz aydır ağır, tıp kokulu bir hüzne bulanmıştı. Kaan, salonun bir köşesine kurulan hastane yatağında, yaşam destek ünitesine bağlı, uyuyan karısı Elif’i izliyordu. Makinenin ritmik sesi, Elif’in yerine nefes alıp veren metalik bir kalbin atışı gibiydi; Kaan’ın kendi kalbi ise o makine sustuğunda duracak gibiydi. Trafik kazası, Elif’i bu hale getirmiş, Kaan’ın

Telefon sesi, Elif’in yıllarca özenle ördüğü sessiz hayat duvarını tuğla tuğla çatlatıyordu. Sabahın erken saatleriydi, İstanbul’un gri bir perşembe günü şehrin üzerine çökmeye hazırlandığı anlar. Elif, eli kahve fincanında, pencereden dışarı bakarken ekrandaki yabancı numarayı bir süre süzdü. Açmakla açmamak arasında gidip geldi. Belki bir pazarlamacıydı, belki yanlış numara. Ama içindeki tuhaf bir sezgi, bu

Ahmet Yılmaz’ın hayatı, yıllardır özenle cilaladığı bir vitrin gibiydi; kusursuz, pırıl pırıl ve ardındaki çatlakları ustaca gizleyen. Elli yaşındaydı, ülkenin önde gelen inşaat firmalarından birinin sahibiydi. Gösterişli villasında, her daim şık eşi Elif ve idealist kızı Zeynep ile yaşıyordu. Haftalık gazete köşesinde iş dünyasına yönelik analizler yazar, üniversitelerde genç girişimcilere ilham veren konuşmalar yapardı. Toplum

Boğaz’ın lacivert sularına vuran akşam güneşi, Selim’in şık ofisinden içeri süzülüyor, cilalı ahşap masasının üzerinde altın rengi lekeler bırakıyordu. Odanın köşesindeki cam vitrinde, sayısız ödül ve plaket parlıyordu. Yüz elli kişilik mimarlık ofisinin kurucusu ve baş mimarı Selim Akay, şehrin en prestijli projelerine imza atmış, ismi saygınlıkla anılan bir adamdı. Karısı Elif ve iki çocuğuyla