Hikayeler

Ayşe Demir’in elleri un kokardı hep, çocukluğundan beri. Un, şeker, tarçın ve annesinin tarif defterinin sayfaları… Bu koku, Ayşe için sadece bir mutfak değil, bir gelecek vaadiydi; Fatih’in daracık sokaklarında sıkışmış, yıpranmış hayatlarından bir çıkış bileti. Yirmi sekiz yaşındaydı Ayşe, gençliğini hayalleriyle harmanlamıştı. En büyük hayali, annesi Emine Hanım’dan öğrendiği geleneksel tatlıları modernize edip kendi

Elif, her sabah penceresinden İstanbul’un griliğine karışan Boğaz’a bakarken, hayatının kusursuz bir tablo olduğuna inanırdı. Kırkına merdiven dayamış, başarılı bir mimardı. Sevgi dolu bir eşi, gözbebeği bir kızı vardı. En önemlisi, ona her zaman örnek olmuş, daima başını okşamış, dürüstlüğü ve vicdanıyla nam salmış babası İsmail Bey ve şefkatli annesi Ayşe Hanım ile kurulu, sarsılmaz

Taş duvarların gölgesinde, her gün biraz daha küçülen bir hayatın son kalesiydi Elif’in dairesi; kapısına dayanmış devasa vinçlerin gölgesi, sadece güneşini değil, umutlarını da çalmaya başlamıştı. İstanbul’un yedi tepesinden birine yaslanmış, daracık sokakları çocuk kahkahalarıyla yankılanan bu eski mahalle, “Yeşil Vadi Konutları” adını taşıyan lüks bir projenin tam ortasında kalmıştı. Elif, otuz sekiz yaşında, yedi

O alkışlar, Cem’in kulaklarında yıllanmış bir uğultuya karışıyordu. Konferans salonunun kristal avizelerinden yansıyan ışıklar, şık takım elbisesini parlatırken, sahnedeki parlak sunum ekranında, kendi imzasını taşıyan gökdelenlerin siluetleri yükseliyordu. “Yılın Mimarı” ödülünü kucaklarken, etrafındaki kutlama sesleri, tebrik eden dostların gülümsemeleri, eşi Elif’in gururlu bakışları… Her şey mükemmeldi. Ama içeride, başarının şaşaasıyla örtmeye çalıştığı, bir türlü susmayan

Demir’in yokluğu bir boşluktan ziyade, içimde bir heykeldi; sert, soğuk ve kımıldanmama izin vermeyen bir anıt. Altı ay olmuştu. Altı ay boyunca aynı gri sabahlar, aynı sessiz kahvaltılar ve penceremin önünden geçen aynı umursamaz kalabalıklar. Boğaz’a nazır lüks dairemiz şimdi anıların tozlu müzesiydi. Her eşya, her köşe Demir’in kokusunu, kahkahalarını, o otoriter ama şefkatli bakışını

Elif, çiçeklerinin arasında nefes alırken bile ciğerlerinin bir kısmının hep boş kaldığını hissederdi. Alsancak’ın eski, taş binalarından birinin zemin katında, dükkanının ahşap tezgahına yeni gelen laleleri dizerken parmakları adeta hafızasının izlerini taşıyordu. Yirmi bir yıl olmuştu. Yirmi bir koca yıl. Zaman, kelimelerin anlamsızlaştığı, acının katılaşıp ruhuna yapıştığı bir oyuk açmıştı ömründe. Yağmur’u kaybettiği o günden

Ayşe, mutfak tezgahında doğradığı domateslere bakarken, pencereden sızan akşam güneşinin mutfağına vuran sıcak ışıklarını seviyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi; yemek kokusu, çocukların odalarından gelen neşeli sesler, Hasan’ın az sonra eve dönecek olmasının getirdiği hafif bir huzur. Ama içindeki o tanıdık, ince sızı, bu kusursuz tablonun her zaman bir yerinde duruyordu. Zamanla, bu sızıyla yaşamayı

Ayşe, camın ardındaki İstanbul siluetine bakarken, yılların tozunu taşıyan bir zaferin tadının dilinde acı bir tortu bıraktığını hissetti. Masasının üzerindeki parlak dergi, kendisini “Türkiye’nin En Etkili Kadın Mimarlarından Biri” olarak lanse ediyordu. Oysa bu parlaklığın altında, yirmi yıldır kimseye açmadığı, hatta kendinden bile saklamaya çalıştığı derin bir çatlak vardı. Boğaz’a nazır ofisinde, her sabah güneşin

Ayşe Hanım, mutfaktaki pencereden dışarıyı seyrederken, ellerini birbirine kenetlemiş, parmak eklemlerini bembeyaz etmişti. Gözleri, İstanbul’un gri ve telaşlı siluetinde takılı kalmış olsa da, aslında çok uzaklara, yıllar öncesine dalmıştı. Yetmişine merdiven dayamış bu narin kadının omuzları, görünmez bir yükün altında hafifçe çökmüş gibiydi. Çocukları ve torunları için her zaman güçlü, bilge ve sarsılmaz bir çınar

Elif, elindeki buzlu çay bardağını sıkarken, içindeki buzların aniden eriyip avucunu dondurduğunu hissetti. Telefon ekranındaki isim, yıllardır görmeyi ne arzuladığı ne de beklediği bir hayalet gibi belirdi: Cem. Adı bile boğazında düğümlenmiş acı bir yudum gibiydi, yutkunmak zordu. Parmağı titreyerek reddetme ikonuna doğru kaydı, ama o an odanın kapısı açıldı ve içeri gürültüyle Defne girdi.