Hikayeler

Ayşe’nin hayatı, dışarıdan bakıldığında, kusursuz bir mimari çizimdi: pürüzsüz hatlar, dengeli kompozisyon ve her detayında dingin bir başarı. Otuzlu yaşlarının sonlarında, moda ve tekstil tasarımında kendi markasını yaratmış, İstanbul’un en prestijli semtlerinden birinde şık bir atölye ve showroom işleten başarılı bir iş kadınıydı. Giydiği her parça özenle seçilmiş, duruşu kendinden emin, tebessümü bile profesyoneldi. Sabahları

Zaman her yaranın kabuğunu bağlarken, bazı izler tenin altında atar, derin bir kalp ritmi gibi. Selim, lüks ofisinin camından İstanbul siluetine bakarken, bu atışı her zamankinden daha net hissediyordu. Üzerinden yıllar geçmişti, o genç, hırslı mimar artık sektörün saygın isimlerinden biriydi. Yüzünde çizgiler belirmiş, saçlarına aklar düşmüştü ama o çizgilerle birlikte gelen başarı ve olgunluk,

Elif, otobüsün penceresinden akıp giden Boğaz manzarasını seyrederken, aslında manzaradan çok kendi hayatının hızını ve yorgunluğunu düşünüyordu. Koyu lacivert, jilet gibi ütülü takım elbiselerin, parlak deri çantaların ve cilalı ayakkabıların dünyası ile kendi dünyası arasında, sanki şeffaf ama aşılmaz bir cam duvar vardı. On sekizinci durağın adı bile ironikti: “Zenginler Mahallesi.” Oysa Elif, her sabah

Otobüsün penceresinden hızla akıp giden İstanbul’un varoşlarını izlerken, Elif’in zihninde dün gece gördüğü dantel rüyası dönüp duruyordu; narin, işlemeli ama bir o kadar da yırtılmaya müsait bir rüya. Bugün, ‘Aslanlı Moda Evi’nin kapısından ilk kez bir çalışan olarak girecekti. Burası, yüzyılı devirmiş, efsanevi bir mirasın, zenginliğin ve ulaşılmaz bir zarafetin sembolüydü. Elif ise Bağcılar’da, daracık

O gece, Can’ın sessizliği, Elif’in kulağında bir çığ gibi büyüyordu, evlerinin duvarları arasında sıkışıp kalmış, adını koyamadığı bir fırtınanın habercisiydi. Can, yatağın bir ucunda, sırtını Elif’e dönmüş, sanki görünmez bir zırh giymiş gibi hareketsizdi. Telefonunun ekranından yansıyan soluk ışık, tavanda titrek gölgeler oynatıyordu; saat gece yarısını çoktan geçmişti ama Can’ın gözlerine uyku uğramıyordu. Elif, yanındaki

Elif, babasının soğuk ellerini son kez tuttuğunda, odanın nemli ağırlığı henüz açığa çıkmamış bir sırrın fısıltılarıyla doluydu. Mehmet Bey, hayatını ailesine adamış, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir baba, örnek bir eş ve başarılı bir işadamıydı. Altmış yedi yıllık ömrü boyunca kimsenin önünde eğilmemiş, arkasında asla bir açık kapı bırakmamıştı. Ta ki bu güne kadar. Cenaze, şehrin

Elif’in parmak uçları, soğuk cam masanın üzerinde titrek bir dans sergiliyordu. Karşısında oturan Yaman’ın gülümsemesi, Levent’in gökdelenlerinden süzülen öğle güneşi gibi parlıyordu; sıcak ama ulaşılmaz. Bir haftalık stajın sonunda, bu plazanın en üst katında, kendi elleriyle hazırladığı projenin sunumu için buradaydı. Kapalı kapılar ardında fısıldanan “Vizyon Dijital” efsanesi, Elif için sadece bir şirket değil, hayatının

Yirmi yılı aşkın dostluklarının demirbaşıydı Aslı, ta ki Elif onun gözlerinde daha önce hiç görmediği bir yabancıyı yakalayana dek. Hayatın gelgitlerinde hep sığınılacak bir liman, sırların güvenli bekçisi, kahkahaların yankısı… Elif için Aslı, kardeşi gibiydi, belki de kardeşinden öteydi. İki genç kadın, otuzlu yaşlarının ortasında, İstanbul’un koşuşturmacasında kendilerine sağlam bir dünya kurmuşlardı. Elif, bir reklam

Mine, ellerinde bir demet lavanta, dükkanın eşiğinde durduğunda, hayatının en güzel rüyasının kapısını araladığını sanıyordu. Mis gibi Akdeniz kokusu, yeni açacakları “Lavanta” isimli kafenin girişini süslüyor, içindeki tüm korkuları, belirsizlikleri bastırıyordu. Yanında duran, gözleri de tıpkı kendisi gibi parlayan Zeynep’e baktı. Yirmi beş yıllık dostlukları, o an, yeni ve daha güçlü bir bağla perçinleniyor gibiydi.

Elif, yıllar önce kaybettiği aşkın boşluğunu, fotoğraf makinelerinin lenslerinden gördüğü dünyayla doldurmuştu. Her deklanşöre bastığında, bir anı dondurmak, bir hikayeyi ölümsüzleştirmek, kendi donmuş kalbindeki buza inat, hayatı yakalamaktı amacı. Studio E’nin kapısı çalınıp içeri giren gölgeli siluet, onun için donuk bir anı yakalamaktan çok, geçmişin bir hayaletini canlandırdı. Odanın ışıkları yetersiz kalmıştı sanki, ya da