Hikayeler

Ayşe, sabah kahvesinin acı tadına karıştığını hissettiği boşlukla güne başlıyordu. Yedi yıllık evliliğinin her günü bir öncekinin aynısıydı; düzenli, güvenli, ama ruhunu incelikle saran o görünmez ağ gibi, gittikçe daralan bir kafese dönüşüyordu. Murat iyi bir adamdı. Çalışkan, dürüst, Can’larına düşkün. Ama iyi bir adam olmak, Ayşe’nin kalbindeki paslanmış kapıları açmaya yetmiyordu. O kapıların ardında,

Ayşe, diktiği ipekli gece elbisesinin dikiş paylarını ütülerken, kumaşın serin dokusunun parmak uçlarında bıraktığı hazla hafifçe gülümsedi. Bu kadife gibi kaygan, mor renkli kumaş, zengin bir koleksiyoncu olan Mine Hanım’ın Paris’ten getirttiği özel bir parti elbisesiydi. Ayşe, atölyenin loş ışığında kumaşın her bir telinin hikayesini fısıldadığını duyar gibiydi. Ama hikaye, genellikle onun istediği gibi bitmezdi.

Demir, pırıl pırıl parlayan cam ve çelikten kulesinin 42. katındaki ofisinin penceresinden, griye çalan İstanbul siluetine bakıyordu. Yükselen binalar, birbirine dolanmış otobanlar ve Boğaz’ın uzaklarda pırıldayan lacivert şeridi… Her şey, yılların emeğiyle inşa ettiği bu kusursuz imparatorluğun bir parçasıydı. Ülkenin en başarılı mimarlarından biriydi, adı prestijli projelerle anılıyor, dergilerin kapaklarını süslüyordu. Ama bu zirvede, o

Leyla, cam duvarlarla çevrili ofisinin soğuk, modern atmosferinde, İstanbul siluetinin kararmaya başlamasını izliyordu. Elindeki mimarlık ödülünün pırıltısı, masasının üzerindeki o boş çerçeveye düşüyor, her defasında aynı sızıyla kalbine batıyordu. Başarı, şöhret, para… Hepsine sahipti. Ama içindeki o boşluk, on sekiz yıl önce, baharın ilk çiçekleriyle birlikte toprağa gömdüğüne inandığı bir sırrın gölgesi gibi her daim

Yere düşen kristal plaket değil, yirmi yıl önce paramparça olan hayatıydı sanki. Cem Demiroğlu, eli titreyerek mermer zemine uzanmış, cam kırıklarını değil, kendi vicdanının keskin parçalarını topluyordu. Az önce ‘Yılın En İyi Konut Projesi’ ödülünü almanın coşkusu, Elif Özmen’in bir köşe yazısındaki ismini gördüğü an buz kesmişti. Elif Özmen. Bu isim, Cem’in kalbine saplanan paslı

Elif, İstanbul Boğazı’na nazır, minimalist döşenmiş salonunun camından dışarıyı seyrederken, elindeki sıcak kahve kupasının buharı yüzüne çarpıyordu. Otuz sekiz yaşındaydı ve hayatı, tasarladığı binalar gibi kusursuz bir dengeye sahipti. Başarılı bir mimar, saygın bir eş, mutlu bir yuva. Kocası Can’la olan evlilikleri, yıllardır süren huzurlu bir nehir gibi akıp gidiyordu. Bugüne dek, öyle sanıyordu. Haftalar

Emre’nin parmakları, eski albümdeki sararmış fotoğrafların üzerinde geziniyordu. Yedi yıl. Tam yedi yıl geçmişti o güvendiği, yükselişteki mimarlık ofisiyle birlikte kariyerinin yerle bir olmasının üzerinden. Fotoğraflarda genç, dinamik, ışıl ışıl bir Emre gülümsüyordu. Yanında, gözlerinde aynı parıltıyla eşi Elif, kucağında ise o zamanlar henüz emeklemeyi yeni bırakmış, kocaman gözlü oğlu Can. Şimdiki Emre ise, Maslak’ın

Taze pişmiş kruvasanların ve kaynayan vanilyanın aroması, genellikle Ayşe’nin tesellisi, İstanbul sabahının telaşında onun demiriydi. Ama bugün, ailesinden miras kalan “Şekerleme” pastanesinin o bildik sıcaklığı bile tuhaf, dile gelmeyen bir soğuklukla ağırdı. Kocası Demir, yine erken çıkmıştı, tezgâhın üzerinde aceleyle karalanmış bir not: “Sabah toplantısı, tatlım. Önemli bir iş. Öpücük.” Son zamanlarda sıkça kullandığı bir

Elif, Boğaz’ın o bildik, gri sabahına uyandığında, pencereden içeri süzülen ışığın dahi içindeki loşluğu aydınlatamadığını hissetti. 40’lı yaşlarının ortasındaydı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayatın sahibiydi. Kendi adını taşıyan, İstanbul’un en prestijli mimarlık ofislerinden birini yönetiyor, eşi Deniz’le birlikte şık bir yalı dairesinde yaşıyor, 10 yaşındaki kızı Defne’ye annelik yapıyordu. Başarılı, saygın, mutlu… En azından dışarıdan

O sabah, Emre’nin telefonunda beliren “Ayşe” ismi, yıllardır buz tutmuş kalbine ansızın bir kaya düşürdü. Ekranı titreyen parmaklarıyla açtığında, hoparlörden yükselen yorgun, telaşlı ses, Ayşe’nin kız kardeşi Zeynep’e aitti: “Emre… Ayşe çok kötü. Hastanede, yoğun bakımda. Doktorlar… pek umutlu konuşmuyorlar.” Cümleler arasına sıkışan hıçkırıklar, Emre’nin içindeki yıllanmış boşluğu bir anda sarsarak uyandırdı. İstanbul’un gökdelenler arasına