Hikayeler

Elif, İtalya’dan gelen o incecik zarfı titrek elleriyle açtığında, küçük salonun loş ışığında bile gözleri kamaşmıştı. Floransa Sanat Akademisi’nin antetli kağıdındaki o tek kelime: “Kabul.” Hayatı boyunca hayal ettiği, uykusuz gecelerde tuvaline taşıdığı renklerin şimdi somut bir karşılığı vardı. Parmak uçlarında ince bir sızıyla, göğsünde kabaran coşkuyla okudu kabul mektubunu. Hayalinin kokusu burnuna dolmuş, şehrin

Elif’in hayatı, yirmi yıl önce, o uğursuz Ağustos gecesinde ikiye ayrılmıştı. Bir yanı, enkaz altında kalmış o eski hayatında, gözleri gökyüzüne bakıp yardım dilediği kocasının ve o küçücük bedeni ellerinden kayıp giden oğlunun gölgesiyle çevriliydi. Diğer yanı ise, o günden sonra her nefesinde taşıdığı boşluğun, yutulmuş çığlıkların ve asla dinmeyen bir özlemin ta kendisiydi. Gölcük’teki

Yere düşen her kiremit parçası, sadece bir evin değil, çocukluğunun da tozlu hatıralarını söküyordu sokağın hafızasından. Emre, başını kaldırıp gökyüzünü delen vinçlere baktı. On sekiz yıllık ömrünün her anını geçirdiği bu mahalle, şimdi kendisini yiyip bitiren bir canavar gibiydi; bir yandan geçmişi yutarken, diğer yandan geleceği için boş bir tuval yaratıyordu. Annesi, Fatma Hanım, evin

Alkışlar, şık takım elbiselerin hışırtısı ve kristal kadehlerden yayılan çınlama, Selim’in kulaklarında sağır edici bir senfoni oluşturuyordu. Sahneden indiğinde, elindeki ödülün ağırlığı, hayatının ağırlığından çok daha hafif geliyordu. İstanbul’un en prestijli mimarlık ödülünü almıştı; yeni neslin en parlak mimarı olarak anılıyordu. Eşi Elif’in parmakları belini bulduğunda, dudaklarına kondurduğu tebrik öpücüğünün sıcaklığı dahi, içindeki buz dağını

Elif’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tablo gibiydi. İstanbul’un kalbinde, boğaza nazır modern bir apartman dairesinde yaşıyor, başarılı bir mimarlık ofisini yönetiyor, sevgi dolu eşi Murat ve üniversite çağındaki oğlu Can ile ideal bir aile tablosu çiziyordu. Her şey yerli yerinde, her parça uyumluydu. Ta ki o eski, tozlu fotoğraf albümü eline geçene dek. Bahardı.

Elif, mutfak penceresinden şehir manzarasına dalmışken, kahvesinin acı tadı genzini yakıyordu. Sabahın ilk ışıkları, İstanbul’un gri gökyüzüne inatla sızmaya çalışırken, Elif’in içindeki karanlık, dışarıdaki ışıktan çok daha yoğundu. Beş gün olmuştu. Tam beş gün. Emre’nin buhar olup uçtuğu beş gün. Telefonu elinde, ekranında Emre’nin fotoğrafı. Yakışıklı, karizmatik, güler yüzlü kocası. Yedi yıl önce tanıştıklarında, Elif

Elif, yılların yorgunluğunu omuzlarında taşıyan bir öğretmen edasıyla, bahçedeki öğrencilerini izliyordu. Ama gözleri, hep aynı yaş grubundaki, esmer, hareketli oğlan çocuklarına takılırdı. Her kahkahada, her düşüşte, her annesine koşan çocukta, aniden beynini zonklatan bir boşluk hissederdi. Sanki bir film şeridinin tam ortasında, görüntüler birden bire kesilmiş gibiydi hayatı. On beş yıl olmuştu. On beş uzun,

Emre, Boğaz’a nazır, cam cepheli ofisinden İstanbul’un nefes kesen siluetine bakarken, yıllar önce aldığı bir kararın, hayatının her köşesine nasıl sızdığını anlamıştı. Başarı, kelime anlamıyla avucundaydı: Lüks bir ev, saygın bir eş, kariyerinin zirvesinde bir mimarlık firması. Ama bu kusursuz tablonun altında, içini kemiren, sessiz bir kurt vardı: Vicdanı. Bugün sıradan bir gün değildi. Kentin

Emre, kariyerinin ilk büyük sıçrayışını yapmanın eşiğindeydi. Ofisindeki yıpranmış koltuğunda oturmuş, elindeki Kenan Aksel imzalı sözleşmeye bakarken kalbi göğsünde gümbürdüyordu. Aksel ailesi… Türkiye’nin en köklü sanayicilerinden, adı güç ve servetle eşanlamlı anılan bir soyadı. Onların Boğaz hattındaki yeni malikanelerinin tasarımı Emre’nin küçük, yeni kurulmuş mimarlık ofisine verilmişti. Bu bir rüya, bir dönüm noktasıydı. Annesinin, “Oğlum,

Ayşe, dokuz yaşındaydı. Bütün şehir, daracık sokaklardan ibaret, eski bir fotoğraf gibiydi. Ama Ayşe’nin dünyası, babaannesinden kalma tavan arası kitaplarıyla doluydu. Gündüzleri, penceresinden görünen paslı çatılara, tozlu minarelere bakarken, geceleri bir atlas gibi açılan kitapların sayfalarında Paris’in ışıklı caddelerinde, Roma’nın antik kalıntılarında gezinirdi. En büyük hayali, bir gün o kitaplarda okuduğu resimlerin, heykellerin, mimarilerin gerçekliğini