Hikayeler

Aylin, her sabah olduğu gibi Boğaz’a nazır dairesinin geniş penceresinden İstanbul’un uyanışını izlerken, parmağındaki pırlanta yüzük güneşin ilk ışıklarıyla dans ediyordu. Yıllar süren azim ve yetenekle kurduğu mimarlık şirketi, modern mimarinin ödüllü projelerine imza atıyor, adı sektörde saygıyla anılıyordu. Yakışıklı ve başarılı eşi Emre ile olan evliliği de tıpkı iş hayatı gibi tıkır tıkır işleyen,

Emre’nin hayatı, yirmi yıl önce İzmir’in sıcak yaz akşamında, terkedilmiş bir bankta bıraktığı gölgeyle sarsıldı. Bir telefon zili, sadece geçmişi değil, unutmaya çalıştığı vicdanını da uyandırdı. Hattın diğer ucundaki ses, yıllardır duymadığı Elif’in sesiydi; titrek, acılı ve tahmin edilemez bir soğuklukla dolu. “Defne hasta, Emre. Çok kötü. Senin… sana ihtiyacımız var.” O kelimeler, Emre’nin kuru,

Elif, İstanbul Boğazı’na nazır, modern mimarinin zarafetini taşıyan dairesinin geniş penceresinden gün batımını izlerken, içindeki huzursuzluğun aksine dışarısı sakindi. Kırmızıya, mora çalan gökyüzü, şehrin siluetini büyüleyici bir tabloya dönüştürüyordu. Emre, arkasından sessizce yaklaşıp beline sarıldığında, Elif’in yüzünde zoraki bir tebessüm belirdi. “Yine dalmışsın,” diye fısıldadı Emre, kokusunu içine çekerek. “Ne düşünüyorsun hayatım?” Elif, Emre’nin sıcak

İstanbul Boğazı’nın soğuk, gri sularına inat, Zeynep’in içindeki umut, her sabah gün doğmadan uyanıp iki farklı dünyaya adım atarken parıldayan bir ateşti. Bir dünya, rutubetli kiralık dairelerinde yatağa bağımlı annesi Elif Hanım’ın öksürük sesleriyle yoğrulmuş; diğeri ise, Asude Konakları’nın yaldızlı kapıları ardına gizlenmiş, kendinden menkul bir ihtişamdı. Zeynep, Hukuk Fakültesi’nin en başarılı öğrencilerinden biriydi ama

Mert Yılmaz, boğazı sıkan kravatın acemiliğine rağmen, üzerinde emanet gibi duran takım elbisesinin içinde kendini bir aslan gibi hissediyordu. Gömleğinin yakası tam oturmamış, ceketi omuzlarından biraz dar, pantolonuysa ütüden yeni çıkmasına rağmen üzerine dökülmemişti. Ama önemi yoktu. Elindeki zarfı sıkıca tutuyordu; içindeki kabul mektubu, yıllardır hayalini kurduğu dünyanın kapısını aralıyordu: Karamanoğlu Holding. Türkiye’nin en köklü

O akşam, Barış kapıdan içeri girdiğinde, Elif’in ruhunda kemiren o garip his, ilk kez somut bir şekil aldı. Barış’ın adımlarındaki tereddüt, her zamanki o kendinden emin duruşunun yerini almış, gözlerinde okuduğu dalgınlık ise sıradan bir yorgunluktan çok öteydi. Elif, mimar titizliğiyle düzenlenmiş, boğaz manzaralı salonlarında oturduğu yerden onu izlerken, sanki tanıdığı adamın yerine, ona esrarengiz

O gün, Ayşe’nin hayatının en parlak ve aynı zamanda en karanlık anı olacaktı. Sahneye çıktığında, üniversite diplomasını gururla havaya kaldıran kardeşi Can’ı izlerken, kalbi sevinçle dolup taşıyordu. O parlak gülümseme, ailesinin tüm umutlarının, tüm emeklerinin karşılığıydı. Mühendislik fakültesinden birincilikle mezun olmak, Can’ın çocukluk hayaliydi ve şimdi gerçekleşmişti. Kalabalık alkışlar eşliğinde podyumdan inerken, annesi Hafize Hanım

Emre’nin elleri, asırlık ceviz ağacının damarlarını okşarken, Balat’ın dar sokaklarından yükselen simitçi nidası atölyenin loş ışığını yaramıyordu bile. Parmak uçları, tahtanın her kıvrımında, her çizgisinde bir hikaye arıyor, geçmişin fısıltılarını günümüze taşımak için sabırla çalışıyordu. Yirmi sekiz yaşındaydı Emre; annesi Ayşe Hanım’ın dikiş makinesinin tıkırtılarıyla büyümüş, kız kardeşi Elif’in okul masraflarını karşılamak için genç yaşta

Güneş, Elif’in kiralık evinin mutfak camından içeri sızarken, yoksulluğun tozuyla karışmış, umutsuzluğun rengini alıyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan İstanbul’un gürültüsü, Elif’in oturduğu Esenyurt’tan bile hissediliyordu. Yatağından isteksizce kalktı. Üniversiteyi birincilikle bitirmiş, parlak bir geleceğin hayalini kuran Elif için son iki yıl, birincilik belgesinin sadece duvarda asılı kalan bir kağıt parçasından ibaret olduğunu acı bir şekilde

Zeynep, apartmanın paslı kapısını çaldığında içini kemiren utancı bir kez daha hissetti. Burası, bir zamanlar en yakın arkadaşı Ayşe’nin düşlerden inşa ettiği, şimdi ise gerçeğe dönüşmüş sarayıydı. Beyaz, görkemli villa, etrafındaki mütevazı binaları gölgede bırakıyor, yoksulluktan kopup gelmiş bir peri masalını andırıyordu. Ama Zeynep’in masallara inancı kalmayalı çok olmuştu. Elinde buruşuk, yıpranmış bir kâğıt çantayla,