Hikayeler

Elif, o gün, odasının penceresinden dışarı bakarken, şehrin üzerindeki gri bulutların kendi iç dünyasının bir yansıması olduğunu düşündü. Her sabah aynı ritüelle başlar, her hastasının hikayesini dinler, acılarına ortak olur, sonra profesyonel bir mesafeyle onları uğurlardı. Yas danışmanlığı, Elif için bir meslekten öte, bir görevdi; insan ruhunun en karanlık dehlizlerine ışık tutma çabasıydı. Ancak bazen,

Ayşe, mutfak penceresinden içeri süzülen akşamüstü güneşini izlerken, elindeki fincanın sıcaklığı avuçlarını usulca yakıyordu. Güneşin batmaya yüz tuttuğu bu saatlerde, şehrin gri binalarının üzerinde turuncudan mora çalan bir renk cümbüşü beliriyordu. Pencerenin önündeki saksıda yeşeren fesleğen fideleri, tıpkı onların on yıllık evliliği gibi, sabırla büyümüş, kök salmıştı. Her şey tıkırındaydı. Ya da Ayşe öyle sanıyordu.

Elif’in parmak uçları, eski Singer dikiş makinesinin soğuk metalini hissettiğinde, tüm dünyanın gürültüsü kesilir, geriye sadece kumaşın hışırtısı ve iğnenin ritmik sesi kalırdı. Esenler’in ara sokaklarında, rutubetli ve daracık atölyesinde, hayallerine dikiş atıyordu. Her bir ilmek, ona yeni bir hayatın kapısını aralaması için umut fısıldıyordu. Yirmi yedi yaşındaydı ve hayatı boyunca hep bir şeylerin kıyısında

Can, Boğaz’a nazır ofisinin camından griye çalan İstanbul siluetine baktığında, hayatında her şeyin yolunda olduğuna dair o bildik, tatmin edici hissi iliklerine kadar hissetmesi gerekirdi. Kırk dört yaşındaydı, şehrin en saygın mimarlık firmalarından birinin ortağı, tanınmış projelerin altında imzası vardı. Eşi Elif’le huzurlu bir evliliği, pırıl pırıl iki çocuğu vardı. Her sabah uyandığında, kurduğu bu

Ayşe, elindeki çocuk kitabının sayfalarını yavaşça çevirirken, gözleri aslında kelimelere takılmıyordu. Zihninde canlanan, yirmi yıl öncesine ait bir anı, bir film şeridi gibi akıp gidiyordu. Buram buram deniz kokan o kalabalık iskele, kucağındaki üç yaşındaki Can’ın taze portakal suyuyla ıslanmış minik elleri, sonra o anlık dikkatsizlik… Bir saniye. Sadece bir saniye. Ve sonra o boşluk.

Mutfak masasının üzerindeki solgun çiçekler, Elif’in yıllardır biriktirdiği sessizliğin rengiyle aynıydı: soluk ve umutsuz. Pencereden süzülen akşamüstü güneşi, tozlu havada dans eden zerrecikleri aydınlatıyor, sanki zamana takılıp kalmış bu küçük anı daha da belirgin kılıyordu. Elif, elindeki fincanın sıcaklığına odaklanmaya çalışarak, zihninin derinliklerindeki o ince sızıyı bastırmaya uğraştı. Kırklı yaşlarının ortasındaydı, evliydi, iki yetişkin çocuğu

Elif’in hayatı, her sabah taptaze bir sayfa açılan, kusursuz bir roman gibiydi. Boğaz’a nazır dairesi, başarılı mimarlık kariyeri, tutkuyla sevdiği eşi Can ve sosyal çevresi… Dışarıdan bakıldığında her şey pürüzsüz, her detay özenle işlenmişti. Ancak Elif, aynaya her baktığında, o pürüzsüz yüzün ardında bir çatlak olduğunu, o özenli romanın bir sayfasının yırtıldığını bilirdi. Yıllar önce

Elif, pencereden bakarken şehrin karmaşık dokusunu seyrediyordu. Otuz beş yaşındaydı ve hayatının, dışarıdaki o binalardan birinin sıradan bir beton bloğu gibi şekilsiz ve işlevsel, ama ruhsuz geçtiğini düşünmekten kendini alamıyordu. Önündeki bilgisayar ekranında sayılar, tablolar, bitmek bilmez veriler akıyordu. Küçük, loş bir muhasebe ofisinde, günde sekiz saatini rakamlara anlam yüklemeye çalışarak geçiriyordu; oysa tüm ruhu,

Elif, o geceye kadar hayatının sıradan bir romanın sayfaları arasında ilerlediğini düşünüyordu; tahmin edilebilir, sakin, ama tutkusuz. Ankara’daki bir sanat galerisinde, yeni açılan karma serginin boğucu kalabalığı içinde, aniden karşısına çıktığında ise zamanın durduğunu hissetti. Demir’di adı. Mimardı. Gri bir ceketin içinde bile heybetli duran omuzları, gözlerinin içindeki derin ve sıcak ifade, sesi… Sesinin tınısı,

Elif, pencereden sızan akşam güneşinin odaya düşen son ışıklarında, elindeki mimari çizimlere odaklanmış, kalemini ağır ağır gezdiriyordu. Eskiden babaannesinin evi olan, şimdi ise kendisinin canlandırmayı hayal ettiği bu taş yapının her köşesi, çocukluğunun soluk anılarını taşıyordu. Duvarların ardında nice sırlar, nice kahkahalar saklıydı. Bu ev, onun için sadece bir yapı değil, kökleri, hatıraları ve geleceğe