Hikayeler

Ayşe, elleri titrek ama alışkanlıkla, çaydanlığın altını açarken geçmişin hayaletlerinin mutfak camından süzüldüğünü sandı. Pencerenin buğulu camında, eski bir anının siluetleri beliriyor gibiydi; solgun, bulanık ama bir o kadar da yakıcı. Dışarıda İstanbul’un uğultusu başlarken, Ayşe’nin içindeki fırtına dinmek bilmiyordu. O fırtına, yıllardır kalbinin en derin köşesinde sakladığı, ne çocuklarına ne de rahmetli kocası Bora’ya

İstanbul Kongre Merkezi’nin ışıltılı salonunda, binlerce gözün önünde, Profesör Doktor Selim Arslan kariyerinin en prestijli ödülünü alırken, yüzündeki gülümseme alıştığı gibi yapmacık değildi. Gerçekten de hak ettiğini hissediyordu. Yirmi yıl süren yorucu çalışmalar, yüzlerce başarılı ameliyat, sayısız hayat kurtarışı… Mikrocerrahi alanında yaptığı devrim niteliğindeki araştırmalarıyla sadece Türkiye’de değil, dünya çapında tanınan bir isimdi. Alkışlar kulaklarını

Hakan, Boğaz manzaralı çalışma odasındaki geniş ahşap masasında oturmuş, elindeki kadehin içindeki kehribar renkli viskiyi yavaşça döndürüyordu. Kadehinden yayılan hafif alkol kokusu, arkasında uzanan şehrin ışıklarıyla dans ediyordu. İstanbul, her zamanki gibi, uykusuz ve parıltılıydı. Hakan’ın hayatı da öyleydi; uykusuz geçen gecelerin ve parıltılı zaferlerin bir toplamı. Elli iki yaşındaydı ve Türkiye’nin en büyük inşaat

Elif, İstanbul’un gri, beton dokusuna inat, penceresinden içeri sızan ilk bahar güneşinin ısıttığı ofisinde, her zamanki titizliğiyle raporları inceliyordu. Otuz sekiz yaşındaydı, başarılı bir mimardı, kendi şirketini kurmuş, adını duyurmuştu. Dışarıdan bakıldığında, her şeye sahip gibiydi: kariyer, para, şık bir daire, şehir merkezinde bir hayat. Ama ruhunun derinliklerinde, çocukluğundan kalma, kemiklerine işlemiş bir boşluk ve

Gözleri İstanbul’un parıldayan siluetinde asılı kalsa da, Ayşe Ersoy’un içinde bambaşka bir manzara hüküm sürüyordu; sisli, unutulmaya yüz tutmuş bir köy yolu ve yosun kokan eski bir ev. Mimarlık ofisinin kırk beşinci katından görünen bu modern dünya, onun titizlikle ördüğü bir kaleden farksızdı. Her şeyi sıfırdan, tırnaklarıyla kazıyarak inşa etmişti; Ataşehir’in gökdelenleri kadar dik, gri

Cemil, şehrin siluetine her yeni bina eklediğinde, o binaların temellerini atan beton mikserlerinin gürültüsünde kendi adını duyardı. Ama bugün, yirmi sekizinci katın geniş penceresinden İstanbul’a bakarken, duyduğu tek şey içindeki tarifsiz bir gürültüydü; ruhunu kemiren, kulaklarını tırmalayan, beton yığınlarının bile susturamadığı bir ses. Masasındaki mermer isimlikte “Cemil Karadağ – Yönetim Kurulu Başkanı” yazıyordu. Her harfi

Zeynep’in elleri, her sabah olduğu gibi, buz gibi demliği kavrarken, dışarıdaki sokak lambalarının soluk ışığı mutfağın camından içeri sızıyordu. Gölgeler, eski fayansların üzerinde ürkek danslar ederken, Zeynep’in zihni çoktan günün o tanıdık, ağır ritmine kurulmuştu. Otuz sekiz yaşındaydı ve hayatı, üzerine titizlikle kurulmuş, her ayrıntısı önceden belirlenmiş bir saat mekanizması gibi işliyordu. Sabah altıda kalkış,

Elif, ocakta fokurdayan mercimek çorbasının buharında kaybolan anıların kokusunu içine çekerken, pencereden Yeşiltepe’nin daracık sokaklarına bakıyordu. Babası Haydar Usta’nın kırk yıllık “Eski Lezzetler Lokantası”nın buğulu camından dışarıyı izlemek, onun için sadece bir pencereden bakmak değil, mahalleyi yaşamak demekti. Ahşap cumbalı evler, renkli çamaşır ipleri, her sabah bakkal Mehmet Amca’nın kapısının önüne dizdiği taze sebzeler ve

O koku… Elif için her zaman bir başlangıçtı. Sabahın erken saatlerinde, henüz güneş kendini tam göstermemişken, fırınlardan yükselen taze ekmek, çörek ve vanilya kokusu. Çocukluğundan beri bu kokunun içinde büyümüştü. Babaannesinden babasına, babasından da kendisine miras kalan “Babaanne’nin Mutfağı” pastanesinin ruhu, bu kokularda gizliydi. Elif, elleri hamur lekeleriyle, önlüğü unla kaplıyken bile kendini bir kraliyet

Can’ı o toplantı odasında karşısında gördüğünde, Elif’in içindeki on yıl önceki kız, boğazına dizilen nefesiyle çığlık atmak istedi. Ne var ki, mimarlık ofisinin soğuk camları ardında, üzerine inşa ettiği o kusursuz profesyonel kimlik, bu çığlığı usulca yuttu. Elif, oturduğu deri koltukta hafifçe dikleşti, yüzüne işine tamamen odaklanmış, mesafeli bir ifade yerleştirdi. Can da aynı şekilde,