Hikayeler

Elif’in parmağındaki nişan yüzüğü, pencereden sızan akşam güneşinin altında pırıl pırıl parlıyordu. Düğünlerine sadece birkaç hafta kalmıştı ve evlerindeki her köşe, tatlı bir telaşla sarılmıştı. Annesi Ayşe, yıllardır hayalini kurduğu tek kızının mürüvvetini görmenin coşkusuyla oradan oraya koşturuyor, en ince detayı bile atlamamak için çırpınıyordu. Babası Metin ise her zamanki vakur duruşuyla, iş hayatındaki başarılarını

Elif, pencereden aşağıya, cıvıl cıvıl kahkahalarla annesinin apartmanından çıkan kız kardeşine baktı. Deniz’in gülüşü, bahar güneşinin çıplak bir dala aniden dokunuşu gibiydi; neşeli, coşkulu ve her zaman yaşam doluydu. Koyu kestane saçları rüzgarda uçuşuyor, yeni aldığı, pahalı olduğunu bildiği o ceket üzerindeki yerini bulmuştu. Yirmili yaşlarının sonlarındaki Deniz, parlak bir mimar olmuş, kendi şirketinde hızla

Bağlamanın telleri, Ayşe’nin kalbindeki ince bir sızıya dönüşeli çok olmuştu. Gecenin bu vaktinde, İstanbul’un Üsküdar semtindeki eski apartman dairelerinin daracık sokağına taşan o derin, yanık melodi, bazen Ayşe’ye kendi içinde kaybettiği bir şeyi hatırlatır gibiydi. O şey, Paris’in loş kafelerinde okunan şiirler, Seine Nehri kıyısında çizilen eskizler, Sorbonne’un koridorlarında yankılanan entelektüel sohbetlerdi. Yirmi iki yaşındaki

Elif, gece lambasının cılız ışığında, eli kaleminin üzerinde donmuştu. Önündeki eskiz defteri, aylardır gecesini gündüzüne kattığı, ruhunu damla damla akıttığı “Harmoni Kültür Merkezi” projesinin son detaylarıyla doluydu. Saat sabaha karşı üçtü ve Elif’in gözleri uykusuzluktan kızarmış olsa da, içindeki heyecan ona enerji veriyordu. Bu proje, sadece bir binanın tasarımı değil, onun hayalleri, idealleri ve mesleğine

Yıllar, Aylin’in takvim yaprakları gibi değil, ruhunun üzerini örten ağır bir kar tabakası gibi çökmüştü. Her mevsim geçişi, her doğum günü, her yeni yıl; yedi yıl önce Ege Denizi’nin serin sularında izi kaybolan kocası Demir’in yokluğunu daha da belirginleştirmişti. İzmir’in ılık rüzgarları bile içindeki buz dağını eritmeye yetmiyordu. Onu kaybetmenin acısı, zamanla sönük bir hüzne

Elif, altın varaklı salonun ortasında, parmakları arasında dönen kadehini sıkarak gülümsedi. Mekanın zengin kokusu, yeni parfümlerin, pahalı şarapların ve taze kesilmiş çiçeklerin harmanı, yıllardır üzerine titrediği bu hayatın ta kendisiydi. Başarılı bir mimardı; adı, İstanbul’un yükselen siluetine kazınmış birkaç prestijli projede geçiyordu. Kocasının, Can’ın sıcak elini belinde hissetti. “Harika görünüyorsun,” diye fısıldadı Can, gururla. Elif,

Ne kadar kusursuz bir hayat kurarsan kur, bazen tek bir yüz, yıllar önce gömdüğün her şeyi bir mezar taşı gibi sarsmaya yeterdi. Aylin, elindeki neşteri usulca masaya bırakırken, ameliyathanenin keskin antiseptik kokusunun dahi zihnindeki o yüzün hatırasını silmeye yetmediğini hissetti. Başarılı bir cerrah, saygın bir insan, Serkan gibi harika bir adamla nişanlı… Dışarıdan bakıldığında her

Elif, neşterin paslanmaz çelik yüzeyinde kendi yorgun yansımasına baktı. Gözlerinin altındaki mor halkalar, son nöbetin değil, son birkaç yılın birikimiydi sanki. Dışarıdan bakıldığında, kırklı yaşlarının başındaki Elif Yılmaz, başarılı bir cerrah, saygın bir eş ve herkesin imrendiği düzenli bir hayatın sahibiydi. Şehrin en iyi hastanelerinden birinde başhekim yardımcısı, evinde ise kusursuz bir eşti. Murat’la on

Zirveye çıkmak, Ömer’in beklediği huzuru getirmemişti. Her kat çıktığında, İstanbul siluetinin ayaklarının altına serildiği o lüks ofiste, camdan dışarı bakarken nefes alışı hızlanırdı. Başarılı bir mimar, evli, iki çocuk babası, saygın bir iş adamıydı. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayat. İçeriden ise, yirmi beş yıl önce vicdanının en karanlık köşesine ittiği bir gölge, ara sıra anıların

Elif, nişan yüzüğünün parıltısını izlerken, hayatının bir film sahnesi gibi kusursuz ilerlediğini düşünüyordu. Evinin geniş, güneş alan salonunda, Can’la beraber yeni mobilyaların yerini ayarlarken, pencereden içeri dolan bahar esintisi, geleceğin vaatlerini fısıldıyordu adeta. Yakında evlenecek, kendi yuvalarını kuracaklardı. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha iyi. Annelerinden kalan birkaç kutuyu karıştırırlarken, Can’ın neşeli sesi odayı