Hikayeler

Ayşe’nin elleri, çocukluğundan beri bir melodi gibi dans ederdi fırçaların ucunda. Küçük, derme çatma evlerinin en ışıklı köşesi, onun renkli dünyasıydı. Duvarlara asılı eskizler, henüz tamamlanmamış tablolar, penceresiz bir odaya bile derinlik katardı. Henüz yirmi dört yaşındaydı ama tuvallerindeki olgunluk, yaşından katbekat fazlaydı. En büyük hayali, kalbinin attığı yer olan Floransa’daki Sanat Akademisi’ne kabul edilmek,

Ayaz’ın parmak uçları, soğuk demir parmaklıklara her değdiğinde, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte ciğerlerine dolan egzoz kokusunun acımsı tadı daha da keskinleşiyordu. Burası, “Perde” adlı otelin loş otoparkıydı; İstanbul’un göbeğinde, dışarıdan bakıldığında varoşların bile gürültüsünü yutabilen, kendi sessiz ve pırıltılı evreni. Ayaz, yirmi dört yaşında, üniversite diploması bir işe yaramayan, annesinin ağırlaşan hastalığı ve kiraların korkutucu

Elif, İstanbul’un gri gökyüzüne inat, şarap kadehini masaya sertçe bırakana kadar o çağrının tüm sessizliğini içinde taşıdığını fark etmemişti. Telefonun ekranında beliren “Ayşe” ismi, yıllardır zihninin en karanlık dehlizlerine ittiği bir kapıyı aralamıştı adeta. Ayşe, çocukluk arkadaşı, unutulmuş bir geçmişin fısıltısıydı. Ve şimdi bu fısıltı, boğazına dizilen düğümlerle “Kerem” adını mırıldanıyordu. Kerem. Adı bile kalbinin

Elif, hayatının her santimetrekaresini kusursuz bir bahçe gibi işlemişti; estetik, düzenli ve her zaman kontrol altında. Mimarlık ofislerinin geniş, cam cepheli toplantı odasında, Boğaz’ın pırıltılı suları eşliğinde sunumunu bitirirken, içindeki o çocuksu gurur, yıllarca süren disiplinin ve azmin ürünüydü. Can, eşi ve iş ortağı, gülümseyerek ona baktı, gözlerinde daima gördüğü o hayranlık ve derin sevgi.

O sabah, pencereden süzülen güneş ışıkları Elif’in yüzünü okşarken, yatağında uzanan Can’ın kollarında uyanmak, hayata minnetle başlamanın en güzel yoluydu. Şehrin karmaşasından uzakta, boğaz manzaralı teras katı daireleri, onların sükûnet adasıydı. Elif, başarılı bir mimardı; Can ise, aile şirketlerini zirveye taşımış, zeki ve karizmatik bir iş adamı. Evlilikleri beş yılı devirmişti ve dışarıdan bakan herkes

Elif, yıllarca biriktirdiği titizlikle ördüğü yaşam ağının ilk ipini koptuğunda, önce önemsemedi. Küçük, anlamsız bir detay gibi gelmişti. Can’ın, evliliğe adım attıkları ilk günden beri komodin çekmecesinin en altında tuttuğu, tozlu, yıpranmış bir fotoğraf albümünün arasına sıkışmış, kalemle aceleyle çizilmiş bir çocuk resmi. Resimde, büyük, anlamsız bir ev ve onun yanında gülümseyen, koca kafalı bir

Ayşe, camın buğulu yüzeyine dokundu. Yağmur, İstanbul’un gri gökyüzünden usanmadan iniyor, her damla, şehrin telaşlı sesini bir nebze olsun bastırıyordu. Ofis katının loş ışıklarında, elindeki evraklara bakmaktan yorulmuş gözleri, dışarıdaki puslu silüete takıldı. Yirmi yıl… Dile kolay yirmi yıl geçmişti o günden beri. Kâğıtların arasından usulca kayan parmakları, elmacık kemiklerindeki yorgunluğu gizleyemiyordu. Henüz otuz sekiz

Elif, pencereden dışarı süzülen solgun akşam güneşinin, karşıdaki eski apartmanların çatılarında dans edişini izliyordu. İstanbul’un bu eski semtinde, her pencere bir diğerine bakar, her hayat bir diğerine teğet geçerdi. Elinde tuttuğu eski model fotoğraf makinesi, adeta ruhunun bir uzantısı gibiydi. Objektiften gördüğü dünya, annesi Ayşe’nin ona dayattığı gri gerçeklikten çok daha renkli, çok daha canlıydı.

Elif, 30’lu yaşlarının ortasında, penceresi apartman boşluğuna bakan küçük, dağınık bir muhasebe bürosunda, her zamanki gibi omuzlarında bir yorgunluk hissiyle oturuyordu. Bilgisayar ekranındaki rakamlar gözlerini yormuştu ama asıl yorgunluk ruhundaydı. Öğle molasının bitmesine dakikalar kala, telefonu titredi. Ekranda annesinin adı belirince, derin bir nefes aldı. Annesi sevinçle, “Elif kızım, duydun mu? Can terfi etmiş! Müdür

Mert, sabah kahvesini yudumlarken güneşli boğaz manzarasına değil, gazetedeki o küçük habere takıldı gözleri. “Kent Mimarisi Ödülleri Sahiplerini Buldu” başlığı altında, kendi ismini ve kurucusu olduğu “Ufuk Mimar Mimarlık” şirketini görmesi her zamanki gururu vermedi bu kez. Aksine, bir diken gibi battı içine. Oysa bu, yıllardır süregelen başarısının, saygınlığının, kusursuz görünen hayatının bir nişanesiydi. Elindeki