Hikayeler

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir sahaf değil, akşamın loşluğunda uykuya dalan kitapların fısıltılarını dinleyen biriydi. Dükkânı, İstanbul’un eski bir sokağında, zamanın yıpratamadığı ahşap bir binanın alt katındaydı. “İkinci El Fısıltılar” adını verdiği bu yer, Elif’in hayata tutunduğu limandı. Her kitabın kendine ait bir hikâyesi olduğuna inanırdı, tıpkı her insanın da geçmişinde tozlu sayfalar, yıpranmış

Ayşe Hanım’ın avucunun içinde eriyen ince eli, Elif’in yüzüne bir kış rüzgarı gibi çarptı. O an, annesinin nefesinin de, hayatının da parmaklarının arasından kayıp gittiğini anladı. Saatlerdir sessizce nöbet tuttuğu hastane odasında, Elif’in göğsüne kocaman, görünmez bir yumruk inmişti. “Elif kızım…” diye fısıldadı Ayşe Hanım, sesi bir iplik kadar inceydi. “Yanına gel… Bir şey konuşmamız

Elif, Demir’in bakışlarında kendi kayboluşunu gördüğünde, odadaki tüm sesler bir anda kesildi sanmıştı. Oysa tam da o anda, Caner’in kahkahası salonu dolduruyor, fonda çalan caz müziği neşeli ritimleriyle havayı titretiyordu. Elif’in elindeki şarap kadehinin sapı buz gibiydi, avuç içleri terlemeye başlamıştı. Demir’in gözleri, lacivert bir derinlikte, Elif’in en gizli, en bastırılmış arzularına açılan bir kapı

Ayaz’ın günleri, sabahın ilk ışıklarıyla parlayan yalının mermerlerinde değil, küçük, nemli penceresinden sızan soğuk gri ışıkla başlıyordu. Üzerinden babasından kalma, biraz bol gelen, yıpranmış ceketini geçirirken aynadaki yansımasına baktı. Gözlerinin altındaki morluklar ve çenesindeki hafif sakal, yirmi beş yaşında bir gence değil, yükü ağır bir adama aitti. Üniversiteyi bitirmiş, mühendislik diplomasını cebine koymuştu ama gerçek

Deniz kokusu her zamanki gibi ciğerlerini doldururken, Elif’in kalbi başka bir kokuyla, mazinin keskin acısıyla daraldı. Köşeyi döner dönmez onu görmeyi beklemiyordu. Yıllar… tam on altı yıl sonra, Demir karşısındaydı. Bir zamanlar parıldayan, şimdi ise derin bir hüzünle gölgelenmiş lacivert gözleri, Elif’in ruhunun en karanlık köşelerine kadar ulaştı. Zaman dondu, kalabalık Konak sahili bir anda

Herkesin hayatında sildiğini sandığı ama silgi izi gibi derine işlemiş bir anı vardır. Ela’nınki, gri bir sonbahar günü, üniversitenin kalabalık koridorlarında ayakları yerden kesilen genç bir kızken, Deniz’in kamerasına yansıyan utanç verici bir kareydi. O gün, masumiyetinin, kırılganlığının ve en önemlisi ona duyduğu sonsuz güvenin kurban edildiği gündü. Aradan on beş yıl geçmişti. Ela artık

Elif, Nişantaşı’ndaki zarif ofisinin camından, yağmurla yıkanmış İstanbul silüetine bakarken, içindeki sessizliğin şehir gürültüsünü nasıl bastırdığına şaşırdı. Bu sessizlik, onun en büyük lüksü ve aynı zamanda en ağır yüküydü; yıllar önce, genç bir mimarlık öğrencisiyken attığı bir adımın, hayatını değiştirdiği kadar, bir başkasınınkini de geri dönülmez biçimde şekillendirdiği günden beri taşıdığı bir sessizlikti. Yeni bir

Elif, annesinin o kusursuz, pürüzsüz geçmişinin ardında devasa bir boşluk olduğunu, buz gibi bir soğuklukla o fotoğrafı elinde tuttuğu an anladı. Cumartesi öğleden sonrasıydı, dışarıda İstanbul’un o boğucu yaz sıcağı hüküm sürüyordu ama annesinin Çengelköy’deki eski dairesinin içi serindi. Elif, yıllardır ertelenen bir görevi yerine getiriyor, anneannesinden kalma eşyaları ve yıllanmış fotoğrafları düzenlemeye yardım ediyordu.

On yıl önce, hayatının en parlak rengi gözlerinin önünde siyaha dönüştüğünde, Ayşe bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordu. Yirmili yaşlarının başında, taptaze bir anne adayıyken, kucağına almayı hayal ettiği oğlu Mert’i, sadece birkaç saatlik bir sancının ardından “ölü doğdu” raporuyla kaybetmişti. Ne bir cenaze töreni ne de bir mezar taşı… Hastanenin soğuk koridorlarında

Ayşe, iğnesini kumaşa batırırken, pencereden süzülen solgun öğle güneşinin toz zerrecikleriyle dansını izledi. Yirmi yıl… Dile kolay yirmi yıl. Her gün aynı atölyede, aynı dikiş makinesinin uğultusuyla, aynı sessiz acıyla geçmişti. Hayat, onu yıllar önce yaşanan o felaketten sonra bir daha asla eskisi gibi sarmalamamıştı. O günden sonra her şey, üzerine bir yama vurulmuş gibi