Hikayeler

Mermer tezgâhın soğukluğu parmak uçlarına vurduğunda, Elif’in zihni yine o boşluğa düştü. Sabahın erken saatleriydi, Serkan hâlâ derin uykudaydı. Yatağın bir tarafı, hiç yatılmamış gibi kusursuzca düzdü. Bu, Elif’in haftalardır süren uykusuzluklarının fiziksel bir kanıtıydı adeta. Çaydanlıktan yükselen buhar, aynanın yüzeyinde hafif bir sis perdesi oluşturuyor, tıpkı Elif’in hayatının gerçekliğini örten o görünmez perde gibi.

Toprağın altındaki huzur, üzerindeki karmaşayı dindirmeye yetmiyordu. Cem, soğuk mermer taşın üzerinde yazan Elif adını okurken, ciğerlerine dolan havayı bile zehirli hissediyordu. Üç yıl. Tam üç yıl olmuştu Elif gideli. Ama zamanın iyileştirici gücü, Cem’in kalbindeki boşluğu doldurmaktan çok, onu derinleştirmeyi başarmıştı. Her geçen gün, Elif’in gülüşü biraz daha soluklaşıyor, sesi biraz daha uzaktan geliyordu

Elif, mutfakta özenle sebzeleri doğarken, pencereden içeri süzülen akşam güneşinin, yeni aldığı salon takımının kadifesine vuruşunu izledi. Demir’le kurdukları bu ev, her köşesiyle bir rüya gibiydi. Kendi elleriyle seçtikleri mobilyalar, duvarlara astıkları anılarla dolu çerçeveler, Demir’in işten yorgun geldiğinde dinleneceği geniş balkon… Her şey, onların özenle inşa ettiği, sevgiyle örülü hayatlarının birer parçasıydı. On beş

Yağmurlu bir Kasım akşamıydı. Elif, İstanbul’un acımasız trafiğinde direksiyon sallarken, radyodan yükselen çocuk şarkısı beyninde şimşek gibi çaktı. “Uçtu uçtu kuş uçtu, denize doğru coştu…” Yıllardır derine gömdüğü bir ismin, bir yüzün, boğucu bir suçluluk hissinin tüm ağırlığıyla yeniden su yüzüne çıktığını hissetti: Deniz. Küçük kız kardeşinin kahkahası kulaklarında yankılandı. Parmağını masaya vurup “Uçtu uçtu

Elif, yıllardır aynı oturan tozu siler gibi, hayatının üzerindeki görünmez katmanı yavaşça araladı. Kırkına merdiven dayamış, İstanbul’un prestijli mimarlık ofislerinden birinde kıdemli bir pozisyonda, Levent’teki şık dairesinde, Emre ile kurduğu düzenli evliliğinde her şey yolunda gibi görünüyordu. Ancak her sabah uyandığında aynada gördüğü gözlerdeki o puslu ifade, her akşam eve döndüğünde hissettiği boşluk, Elif’e bir

Emre, elindeki kömür kaleminin ucunu bir kez daha incelterek kağıda eğildi. Gri saçlarının şakaklarına düşen telleri, yaşının ve yorgunluğunun haritasıydı sanki. Yirmi beş yıldır aynı masada, aynı loş ışığın altında, başkalarının hayallerinin taslaklarını çiziyordu. Bir zamanlar “gelecek vaat eden mimar” olarak anılan o genç adamdan geriye sadece bu titrek eller ve zihninin derinliklerindeki kemirici pişmanlık

Elif’in parmakları, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şehrin aksine, her zaman aynı saatte, aynı ritimle klavyenin tuşlarında dans etmeye başlardı. Dans derken, bu daha çok bir görev marşıydı; her tuşa basış, bir faturanın girişi, bir raporun düzenlenişi, biriken sorumlulukların sayısız tekrarıydı. Ofis, eski bir apartmanın dördüncü katında, pencerelerinden griye çalan İstanbul siluetini zar zor seçebilen, boğucu

Elif, hayatının her köşesini özenle tasarlamıştı. Modern çizgilerle döşediği Boğaz manzaralı evlerinin her bir detayı, iç mimarlık yeteneğinin ve titiz karakterinin bir yansımasıydı. Aynı özen ve titizlikle, kocası Emre ile kurduğu hayatı da ilmek ilmek işlemişti. Beş yıldır evliydiler ve her geçen gün birbirlerine daha da kök saldıklarını hissediyorlardı. Emre, başarılı bir üniversite hocası, karizmatik,

Ayşe, mutfak tezgahındaki hamurun soğukluğunu parmak uçlarında hissediyordu ama bu, içindeki buz dağının yanında önemsiz bir hissi. O buz dağı, göğsünün orta yerinde, her geçen gün biraz daha büyüyen, tüm neşesini içine hapseden bir sırdı. Dışarıda baharın ilk sıcaklığı kendini hissettiriyor, İstanbul’un gri gökdelenleri bile güneşin altın sarısı dokunuşuyla parlıyordu. Oysa Ayşe’nin dünyasında hava hep

Telefonun titrek sesi, gecenin ortasında kâbus gibi çökmüştü Elif’in üzerine. Eşi Can’ın uykulu mırıltılarına aldırmadan uzandığı komodinden telefonu kavradığında, ekranda annesinin adını görmek, kalbinde buz gibi bir şüphe uyandırmıştı bile. “Baban vefat etti,” cümlesi kulaklarında yankılanırken, yıllardır yüzleşmekten kaçtığı o kasvetli eve dönmek zorunda olduğunu biliyordu. Elif, nefesi daralırcasına sıkıca kapattığı gözlerinin arkasında, babası Rıza’nın