Hikayeler

Defne, mutfak adasında durmuş, sabah güneşinin vurduğu granit tezgaha parmak uçlarıyla dokunuyordu. On beş yıllık evliliğinin her köşesine sinmiş huzur, pencereden sızan gün ışığı gibi içini ısıtırdı. Yavuz, başarılı bir mimar, sakin ve sevgi dolu bir eş; Elif ise zeki, enerjik ve on altı yaşında ergenliğin eşiğinde biricik kızlarıydı. Dışarıdan bakıldığında, onların hayatı bir kartpostal

Elif, sahnedeki parlak ışıkların ortasında duran kız kardeşine bakarken, salonun derinliklerinden yükselen alkış tufanı kulaklarını uğultulu bir sağır edicilikle dolduruyordu. Zeynep, Türkiye’nin en genç ve başarılı mimarlarından biri olarak “Yılın En İyi Tasarımı” ödülünü almıştı. Beyaz, şık elbisesi, kendine özgü omuzlarından dökülen parlak kumral saçları ve ışıldayan gülümsemesiyle adeta sahneye ait gibiydi. Elif’in yüzünde gururlu

O devasa gökdelenin son katına çıkıp, şehrin ayaklarının altına serildiği manzarayı izlerken bile Ayşe’nin içini kemiren boşluk, başarıyla doldurulamayacak kadar derindi. Projelerini tamamlamanın, imza attığı binaların silüetine her yeni bir çizgi eklemenin verdiği geçici tatmin, ofisinin soğuk camlarından yansıyan kendi yorgun yüzüne baktığında tuzla buz oluyordu. Otuz sekiz yaşındaydı, kariyerinin zirvesinde, adı sektörde saygıyla anılan

Ayhan, sabahları aynada gördüğü yüzün kendisine ait olmadığına yemin edebilirdi. Gözlerinin altındaki mor halkalar, saçlarının arasına serpişmiş aklar, geçmişte yaptığı bir hata yüzünden yediği kurşunun açtığı derin bir yaraydı. Beş yıl önceydi, tam beş yıl önce. “Büyük balık” peşinde koşarken, elindeki her şeyi, karısı Elif’i, kızı Defne’yi, evini, huzurunu kaybetmişti. Bir zamanlar başarılı bir inşaat

Elif’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir mimari çizim gibiydi; her çizgi yerli yerinde, her detay özenle düşünülmüş. Başarılı bir mimar, yakışıklı ve anlayışlı bir eş olan Can, cıvıl cıvıl yedi yaşındaki kızı Defne… Boğaz’a nazır, kendi tasarladığı villanın geniş penceresinden gün batımını izlerken bile, içindeki o kadim boşluk bazen kendini hatırlatırdı. O anlarda, sanki bir

Elif, mutfak penceresinden süzülen bahar güneşinin ısıttığı masanın üzerindeki pozitif gebelik testine gülümsedi. Yanında, elini sıkıca tutan Emre’nin gözleri de aynı sevinçle parlıyordu. Yıllardır hayalini kurdukları o an gelmişti. Minik bir kalbin evlerine taşıyacağı neşe, tüm belirsizliklerin, tüm geçmişin üzerine bir tül gibi örtülecekti. Adını bile düşünmüşlerdi: Eğer kız olursa Derin, erkek olursa Rüzgar. Her

Ayşe Yılmaz, Beyzade Holding’in devasa cam kapılarından içeri adım attığında, o kapıların sadece bronz ve şeffaf camdan değil, aynı zamanda görünmez bir duvardan yapıldığını hissetti. Burası, onun yaşadığı dar, yüksek binalarla dolu, yoksul mahalleden kilometrelerce ötede, pırıltılı bir başka İstanbul’du. Ayşe’nin cebinde, annesinin özenle ütülediği, ‘uğur getirir’ dediği mendili ve içinde memleketinden getirdiği küçücük taş

Emre’nin Boğaz manzaralı lüks dairesindeki yemek masası, her ne kadar özenle hazırlanmış olsa da, annesi Ayşe’nin varlığıyla daima gerilimli bir atmosfere bürünüyordu. Kristal kadehlerdeki şarabın ışıltısı, Emre’nin yirmi metrelik pencerelerden görünen şehrin ışıkları, genç mimarın başarı hikayesini fısıldarken, annesi Ayşe’nin yüzündeki çizgiler, geçmişin sessiz tanıkları gibiydi. Emre, her zaman annesinin fedakarlıklarına borçlu olduğunu hissederdi; annesi,

Can, o sabah pencereden dışarı bakarken, Bursa’nın griye çalan gökyüzüne inat, içinde yeşeren umudun sıcaklığını hissediyordu. Küçük bir mobilya atölyesinden, bugün yüzlerce kişiye ekmek veren, adını sektörde duyurmuş bir firmaya dönüşen “Özen Mobilya”nın yükselişi, onun ve en yakın arkadaşı Burak’ın yirmi yıllık emeği, ter ve gözyaşıydı. Elif, mutfaktan gelen taze demlenmiş çay kokusuyla ruhunu okşarken,

Elif’in parmakları, pazar arabasının sapını öylesine sıkıyordu ki, tırnakları bembeyaz kesmişti. Kalabalık Kadıköy Pazarı’nın uğultusu, tezgahlardan yükselen taze sebze kokuları, yanından geçen insanların neşeli sesleri… Hiçbiri zihnine ulaşmıyordu. Gözleri, üç yaşındaki Efe’nin kaybolduğu günkü gibi, her köşeyi tarıyordu. Efe, tam on yedi yıl önce, güneşli bir pazar günü, bir anlık dalgınlıkta elini Elif’in elinden kaydırıp