Hikayeler

Yirmi yıl geçmişti o günden, ama Ayşe için zaman, Marmara’nın sularına gömülmüş bir kum saati gibiydi, her tanesi boşluğa düşüp kaybolan. Takvimler 17 Ağustos’u gösterdiğinde, ruhunun en derin yerindeki o sızı, tüm benliğini saran, boğucu bir duman gibi yükselirdi. O gece, her şey tersine dönmüş, hayatları, kelimenin tam anlamıyla yerle bir olmuştu. Yedi yaşındaki Ela’sını,

Füsun Arıcı’nın hayatı, her detayı özenle tasarlanmış bir tablo gibiydi; parlak renkleri, kusursuz fırça darbeleri ve derinlikli perspektifiyle hayranlık uyandırıyordu. Lüks bir kumaş şirketinin sahibi ve baş tasarımcısı olarak iş dünyasında kendine sağlam bir yer edinmişti. Evliliği, yirmi beş yılını doldurmuş, sevgi dolu ve anlayışlı kocası Kaan ile örnek gösteriliyordu. Boğaz manzaralı yalısında geçen sakin

Elif, yağmurlu bir İstanbul sabahında, penceresinden grileşen beton yığınlarına baktığında, hissettiği şey ne umuttu ne de umutsuzluk. Sadece inatçı bir kararlılıktı. Bir yıl olmuştu mezun olalı, sayısız görüşme, sayısız “geri döneceğiz” cevabı ve her geçen gün eriyen bir azimle cebelleşiyordu. Kadıköy’deki daracık, rutubetli stüdyo dairesinin kirasını denkleştirmek, ailesinden yardım almamak için verdiği sözü tutmak, her

Elif, o sabah penceresinden İstanbul’a bakarken, hayatının kusursuz bir tablo olduğunu düşünüyordu. Boğaz’ın lacivert suları, karşı kıyıdaki siluet, elindeki sıcak kahvenin buharı… Her şey yerli yerindeydi. Başarılı bir mimar, yakışıklı ve anlayışlı bir eş olan Demir, ondan bir parça olan neşeli kızı Defne… Ancak bu özenle inşa edilmiş tablonun ardında, kimsenin göremediği, hafifçe çatlamış bir

Zeynep’in hayatı, yirmi iki yıldır boynunda asılı duran, görünmez bir utanç madalyası gibiydi. Sekiz yaşındayken, ellerinden kayıp giden bir kum tanesi gibi kaybolan küçük kız kardeşi Elif, onun en büyük lanetiydi. Her rüyasında o gün, güneşin yüzünü acımasızca yaktığı o park, çocuk kahkahalarının acıya dönüştüğü o an yeniden canlanırdı. Elif’in elini bıraktığı, sadece birkaç saniye

Ayşe, yatağın kenarına oturmuş, derin bir uykuda olan Can’ın yüzünü izliyordu. Ay ışığı, yarı aralık perdeden süzülüp Can’ın rahatlamış ifadesini aydınlatıyordu. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayatları vardı: İstanbul’un kalburüstü semtlerinden birinde, modern çizgilerle döşenmiş ferah bir daire, iyi bir sosyal çevre, aşk dolu bir evlilik. Ancak Ayşe, bu kusursuzluğun ince bir buz tabakası üzerinde yürüdüğünü

Ayşe, mutfak penceresinden süzülen sabah güneşinin yumuşak ışığında, taze demlenmiş çayın buharına karışan huzurun kokusunu içine çekti. Mükemmel bir tabloydu hayatı; bir elinde sıcacık kupa, diğerinde sekiz yaşındaki kızı Can’ın beslenme çantası. Arkasında, hafifçe öksürerek gazetesini karıştıran Murat, kocası, sarsılmaz direği, her şeyin temel taşı. Yıllar süren evliliklerinde her şey rayındaydı, hatta rayların üzerinde çiçekler

Aylin, salonun ortasında durmuş, Cem’in kepini havalı bir şekilde fırlatıp havada yakaladığı o anın fotoğrafına bakıyordu. Lisenin sonu, üniversiteye doğru atılan ilk adım. Gurur vericiydi. Eşi Murat’ın kolunda, oğullarının parlayan gözlerine bakarken, hayatının tüm parçalarının eksiksiz bir tablo gibi yerine oturduğunu hissetti. İyi bir evlilik, başarılı bir kariyer, sağlıklı ve zeki bir evlat… Her şey

Telefonun cızırtılı sesi, Aylin’in mükemmel sandığı dünyasının çatlaklarını duyurmaya yetmişti. Elif’in sesi titrekti, hıçkırıklarının arasında zar zor anlaşılıyordu. “Anne… çok kötü Aylin. Beni tanımıyor artık. Bazen babamdan bahsediyor, garip şeyler söylüyor. Gelmen lazım.” Aylin, elindeki çizim kalemini bırakırken kalbinin hızla çarptığını hissetti. Zeytinli Konak. Yıllardır ardına bile bakmadan kaçtığı o küçük kasaba, şimdi annesinin hastalığıyla

Elif, mutfak penceresinden akşamüstü sokağa vuran sonbahar güneşini seyrederken, elindeki fincandaki kahvenin dumanı yüzüne vuruyordu. Her zaman yaptığı gibi, oğlu Can’ın okuldan dönüşünü bekliyordu. Rutin, düzenli ve beklendik… Tıpkı hayatının geri kalanı gibi. Otuz sekiz yıllık ömrünün son on beş yılı Murat’la geçmişti. Murat iyi bir adamdı, başarılı bir iş insanıydı, karısını ve oğlunu seviyordu.