Hikayeler

Zeynep, sabahın erken saatlerinde, penceresinden yansıyan gri İstanbul gökyüzüne baktı. Mutfaktaki çaydanlığın hafifçe fokurdaması, eski apartmanın sessizliğini bölüyordu. Küçük mutfak, dün gece bıraktığı gibi duruyordu; tezgahın üzerindeki kuru ekmek, çatlamış fayanslar, duvardaki soluk aile fotoğrafı… Burası onun dünyasıydı. Her zerresiyle tanıdık, güvenli ama aynı zamanda onu boğan bir dünya. Ama bugün farklıydı. Bugün, o dünyanın

Arda, İstanbul’un gri, beton yığınlarının arasına serpiştirilmiş cam ve çelik bir kulede, yirmi yedinci kattaki ofisinden şehri seyrederken, telefonunun titremesiyle irkildi. Ekrandaki isim, kalbine uzun zaman önce atılmış paslı bir kilidi zorladı: “Elif”. Beş yıl olmuştu. Boşanmalarından bu yana sadece resmi evraklar ya da Deniz’in okul durumuyla ilgili acil durumlar dışında konuşmamışlardı. Arda, boğazında biriken

Ayşe, annesi Fatma’yı kaybedeli altı ay olmuştu ama evdeki varlığı hala her köşeye sinmiş gibiydi. Oturma odasındaki eski vitrinin tozunu alırken, annesinin el emeği dantellerini, porselen biblolarını ve her birinin bir anısı olan fotoğraflarını görmek, kalbinde hem tatlı hem de acı bir sızı bırakıyordu. Kırk yaşına merdiven dayamış, evli, iki çocuk annesi bir mimardı Ayşe.

Ayşe, hayatının bir cam fanusun içinde pürüzsüzce aktığını sanırdı. Güneşli bir pazar sabahı, kahvaltı masasında, kızı Elif’in neşeli kahkahaları ve kocası Can’ın sıcak bakışları arasında, bu fanusun ne kadar da sağlam olduğunu düşünüyordu. Boğaz manzaralı, cumbalı, eski bir İstanbul apartmanının dördüncü katındaki evleri, bir dergi kapağından fırlamış gibiydi. Can, başarılı bir mimardı. Elif, on yaşında,

Elif’in elleri, her sabah olduğu gibi o gün de zeytinyağlı sabun kalıplarının üzerinde ritmik bir dansla geziniyordu. Ayvalık’ın taş sokaklarına sızan ilk güneş ışıkları, tezgâhın üzerindeki kalıpların parlak yüzeylerinde kırılırken, sabunların o bilindik, topraksı ve huzur veren kokusu burnunu dolduruyordu. Bu koku, Elif için hem bir sığınak hem de keskin bir kılıçtı. Sığınak çünkü yıllardır

Elif, hayatının en büyük mimari projesini, kendi kalbinin enkazı üzerine inşa etmişti: sağlam, işlevsel, ama bir yanı hep boşluktu. Otuz beş yaşına geldiğinde, İstanbul’un prestijli mimarlık ofislerinden birinde ortak, kendi adını taşıyan sayısız binanın yaratıcısıydı. Geceleri Boğaz’ın lacivertine vuran ışıkları seyrederken, yalnızlığının bazen bir lüks, bazen de zorunlu bir kalkan olduğunu düşünürdü. Ta ki o

Elif’in topukluları, zeminin soğuk mermerinde anlamsızca yankılanıyordu. Odanın ortasındaki devasa ahşap masaya doğru yürürken, arkasındaki cam duvardan Boğaz’ın gri suları, uzakta silikleşen martı sesleri ve İstanbul’un bitmeyen uğultusu içeri sızıyordu. Ancak Elif için tek ses, boğazında düğümlenen kendi kalp atışlarıydı. Karşısında oturan üç çift göz, onu değil, adeta geçmişini, yoksul çocukluğunu, kirli ellerini tartıyordu. Demir

Yirmi yıl sonra bile, annesinin gözlerinde hâlâ o eski, soğuk mesafeyi görmek Elif’in içini cız ettiriyordu. Geniş, Boğaz manzaralı salon, yine aynı, hafif küflü bahar kokusunu taşıyordu. Kristal kadehlerde parlayan şaraplar, gümüş tepsideki ihtişamlı yemekler ve masanın etrafında toplanmış, yapmacık gülümsemelerle birbirlerine iltifatlar yağdıran akrabalar… Her şey kusursuzdu, Elif’in omuzlarında taşıdığı görünmez ağırlık dışında. Elif,

Emre, elindeki paslı anahtarla eski demir kapıyı açarken, demirin gıcırtısı kulaklarını tırmalamaktan ziyade, yirmi yıldır taşıdığı vicdan azabının yankısı gibi geliyordu. Gün batımının turuncu ışıkları, döküntü depoyu aydınlatırken, toz zerrecikleri havada dans ediyordu. Burası, onun şimdiki “ofisi”ydi; bir zamanlar İstanbul’un en parlak mimarlarından biri olan Emre’nin, şimdi el arabasıyla malzeme taşıdığı, ustalarla çay içtiği, eski

Ayşe, pencereden İstanbul’un gri gökyüzüne bakarken, hayatının kusursuz bir tablo gibi durduğunu düşünüyordu; sadece fırça darbelerinin kendi renklerini taşımadığını fark etmişti. Otuzlu yaşlarının ortasındaydı, dört yıldır evliydi ve eşi Selim, şehrin en saygın mimarlarındandı. Lüks bir daire, düzenli sosyal çevre, iki yılda bir yurtdışı tatili… Her şey olması gerektiği gibiydi, belki de fazlasıyla. Ancak bu