Hikayeler

Elif, sunumunu bitirdiğinde salondan yükselen alkış tufanıyla gülümsemesini yüzüne yerleştirdi. Tasarladığı konut projesi, sektörde büyük yankı uyandırmıştı. “Yılın Mimarı” ödülünü hak ettiği kesindi. Başarı, kusursuz evlilik, sağlıklı bir çocuk… Elif’in hayatı, dışarıdan bakan herkes için adeta bir peri masalıydı. Ama kalbinin derinliklerinde, o pırıltılı katmanların altında, yıllardır özenle sakladığı, her an patlamaya hazır bir dinamit

Elif, yıllarca toprağa elini sürmemiş gibi hissettiği kalbine, nihayet kök salmış bir fidandı. Hayatına anlam katan, adını duyurmaya başladığı peyzaj mimarlığı ofisinin bahçesinde, son rötuşları yaparken gözleri parlıyordu. Bu bahçe, Kadıköy’ün tarihi dokusuna modern bir nefes katmıştı; tıpkı Elif’in yıllar içinde kendi hayatına kattığı o sağlam duruş gibi. Yirmi beşinci yaş gününde, düğünlerine sadece bir

Ayhan, masasının üzerindeki statik raporu incelerken, her çizginin, her rakamın sadece bir beton yığını değil, aynı zamanda sayısız insan hikayesini barındırdığını düşünüyordu. Penceresinden baktığında, İstanbul’un gri gökyüzü altında parlayan Boğaz Köprüsü’nün silüeti, şehrin acımasız güzelliğini gözler önüne seriyordu. Başarılı bir mimardı Ayhan; adı sektörde saygıyla anılan, modern tasarımları ve titiz çalışmalarıyla bilinen bir profesyonel. Ama

Elif’in kusursuz hayatı, bir bahar sabahı mutfak masasına düşen o zarfla paramparça oldu. Beyaz, sıradan bir zarftı; üzerinde el yazısıyla ne bir adres ne de gönderen adı yazılıydı. İçinde ise kurumuş, rengi solmuş bir menekşe ve buruşuk bir not kağıdı vardı. Notta sadece tek bir kelime yazıyordu: “Fidan.” Elif’in göğsünde ani bir sıkışma, midesinde kelebeklerin

Elif’in elleri titredi. Her zaman, en ince kumaşları bile kusursuzca birleştiren, iğneyi ipliği zarafetle dans ettiren elleri. Ama şimdi, masanın üzerindeki paslanmış fotoğrafı tutarken, sanki tüm omurgası çözülmüştü. On sekiz yaşındaki bir Elif’ti o fotoğraftaki; utangaç, gözleri dolu dolu ama bir o kadar da umutla parlayan. Kucağında ise tüy kadar hafif bir bebek, Can. Yüzünü

Deniz, geniş camlı penceresinden İstanbul’un Boğaz’a nazır siluetini seyrederken, ellerindeki eskiz defterinin soğuk sayfalarını okşadı. Odasında yankılanan tek ses, dışarıdan gelen martı çığlıklarıydı. Defalarca eline alıp bıraktığı bu defter, en yakın arkadaşı Cem’den kalmaydı; onun zamansız ayrılığının üzerinden beş yıl geçmişti ve Deniz, hala tam olarak yasını tutabildiğini söyleyemezdi. Cem, mimarlık fakültesinden sıra arkadaşı, iş

Güneş, bahçe kapısından sızan huzurun ta kendisiydi; tıpkı Aslı’nın özenle inşa ettiği hayat gibi. Izmir’in sakin bir semtinde, denize nazır bir müstakil evde yaşıyordu. Sabah kahvesini yudumlarken, kucağındaki sekiz yaşındaki kızı Defne’nin başını okşar, eşi Deniz’in gazeteyi karıştırırken çıkardığı o hafif hışırtıya kulak verirdi. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha da iyi. Aslı, şehirdeki

Elif, İstanbul’un Fatih semtindeki dar sokakların, iç içe geçmiş binaların ve hayata inat yemyeşil kalmaya çalışan tek tük ağaçların arasında, sabahın ilk ışıklarıyla uyanırdı. O saatlerde şehrin zengin semtlerinde insanlar daha rüyadayken, Elif çoktan kalkmış, annesi Ayşe Hanım’ın hazırladığı zayıf çayı yudumlamış ve üniversite defterlerini masaya sermiş olurdu. Mimarlık fakültesini birincilikle bitirmişti ama bu, kapıların

Aylin, ödül gecesinin parıltılı kalabalığına karışmışken, elindeki kadehin soğukluğu bile alnında biriken ter damlalarını dindirmeye yetmiyordu. Bu gece, her şeyin başladığı ve bir sırrın derinliklere gömüldüğü o uğursuz anın yirmi yıl dönümüydü. Yirmi yıl. Dile kolaydı. İstanbul’un en prestijli mimarlık ofislerinden birinin ortağı, ödüllü bir mimar, cemiyetin tanınan yüzü, sevgi dolu bir eş. Aylin Yılmaz,

Elif, yıllardır aynı pencereden baktığı Cihangir manzarasının bile ruhunda bir boşluk yarattığı gerçeğiyle uyandı. İstanbul, binlerce renkte parlayan, uğultusu hiç dinmeyen o canlı dev, sanki onu görmezden geliyordu. Kahvesini yudumlarken, bir mimar olarak çizdiği her planın, kurduğu her yapının, kendi hayatındaki görünmez duvarlar kadar sağlam ve geçilmez olduğunu düşündü. Mert’le evlilikleri on yılı devirmişti; dışarıdan