Hikayeler

Elif, mutfak masasına özenle yerleştirdiği kahvaltı takımlarına bakarken, içindeki huzursuzluğun odaya sinen taze ekmek kokusunu bile bastırdığını hissetti. Güneş, camdan sızıp parlak tezgahlarda dans ediyor, baharın ilk sıcaklığını içeri taşıyordu. Dışarıdan bakıldığında her şey olması gerektiği gibiydi; mutlu bir ev, sevgi dolu bir aile, başarılı bir kariyer. Ancak Elif için bu tablo, incecik bir camın

Emre, babasının ölümünden bu yana ilk kez bu kadar yalnız hissetmişti. Üç ay geçmişti o koca boşluğun ardından. Üç ay boyunca kocasız bir eve hapsolmuş annesiyle birlikte yaşıyor olsa da, Sedat Bey’in yokluğu duvarların her köşesine sinmiş, her solukta genzine tarifsiz bir acı dolduruyordu. Mimar olarak kendi ofisi ve başarılı bir kariyeri vardı; düzenli bir

Zeynep’in hayatı, İzmir’in Konak semtindeki küçük çiçekçi dükkanının soluk camından sızan gün ışığı kadar kırılgandı. Her sabah, daha dükkanı açmadan, en sevdiği menekşeleri sular, onlara fısıldar gibi konuşurdu. Mor renkler, adını anmaya bile cesaret edemediği bir geçmişin, derinlerde kalmış bir acının sessiz şahitleriydi. On sekiz yıl önce, hayatı bir anda, göz kırpma süresinde yok olmuş,

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla, İstanbul’un bitmek bilmeyen uğultusuna karışırken, her zaman yaptığı gibi cebindeki son demleme çay poşetini sıkıca tuttu. Boğaz Köprüsü’nün silüeti, otobüsün penceresinden içeri sızan bulanık bir resim gibiydi. Altı buçukta başlayan yolculuğu, her sabah sekizde kapısından girdiği o camdan, metalden kuleye ulaşana kadar bir buçuk saat sürüyordu. İçinde devasa bir heyecan ve

Elif’in hayatı, herkesin uzaktan hayran olduğu, kusursuz bir tabloydu, ta ki o çatlak belirene dek. Yüksek lisansını tamamlamış, prestijli bir şirkette pazarlama müdürü olarak çalışan, zarif ve başarılı bir kadındı. Anne ve babası Ayşe ile Kemal, İstanbul’un nezih semtlerinden birinde, yıllardır süregelen evlilikleriyle örnek gösterilirlerdi. Kardeşi Can ise, ailesinin göz bebeği, neşeli ve başarılı bir

Elif, bahar temizliği sırasında annesinin tavan arasındaki eski, rutubet kokan sandığını karıştırırken, parmak uçları tozlu bir kutuya takıldı. Çocukluğundan kalma hatıralar, annesinin çeyizinden kalan işlemeli örtüler ve babasının gençlik fotoğrafları… Ama bu kutu farklıydı. Kenarları zamanla sararmış, ahşap bir kutu. Merakla açtı. İçinden çıkanlar, Elif’in ailesi hakkında bildiği her şeyi derinden sarsacak bir yolculuğun ilk

Elif, İstanbul’un kalabalığına karışan her sabah, şehrin kendisi gibi ikiye bölünmüş hissederdi: bir yanı gri betonların yorgunluğu, diğer yanı ise hayallerinin parıltısı. Otobüsün camından dışarıyı seyrederken, geçtiği her semt, sınıf farkının görünmez, ancak yıkılmaz duvarlarını bir kez daha hatırlatırdı. Kendi oturduğu Demirciler Mahallesi’nin dar, yıpranmış sokaklarından, Boğaz’a nazır yalıların ihtişamına, oradan da göğe yükselen modern

Ayşe, fırından yayılan kek kokusunun içindeki acı tatlı sırrın kokusunu bastıramadığını biliyordu. Her Ramazan Bayramı’nda olduğu gibi, Murat ve Zeynep küçük Elif’i de alıp gelecekti birazdan. Mis gibi kokan kolonyalar, özenle hazırlanmış sofralar, kalabalık kahkahalar… Ayşe için bu ritüel, hayatının en büyük yalanını her seferinde biraz daha derine gömmek demekti. Mutfak penceresinden dışarıya, bahçedeki yaşlı

Ayşe, mutfak penceresinden sızan akşam güneşi son demlerini demli çayına yansıtırken, oturma odasından gelen hafif uğultuya kulak kabarttı. Oğlu Emre, yine o mimarlık çizimlerinin başına gömülmüş, hayallerinin tuğlalarını zihninde üst üste koyuyordu. Yirmi yaşındaki Emre’nin gözlerindeki pırıltı, bitmek bilmeyen bir enerji ve uzak diyarlara uzanan bir tutkunun ateşiyle yanıyordu. Milano’daki o prestijli okul… Her gece

Elif, mimarlık ofisinin geniş pencerelerinden Boğaz’ın gri sularına bakarken, hayatının kusursuz bir tablo gibi göründüğünü düşünüyordu. Modern mimarinin ikonik figürlerinden biriydi artık. Yıllar süren azmi, bitmek bilmeyen uykusuz geceleri ve her projeye döktüğü tutku, onu bu noktaya taşımıştı. Otuz dokuz yaşındaydı, şehrin en gözde mimarlık ofislerinden birinin ortağıydı. Eşi Hakan’la yedi yıldır süren, sevgi dolu