Hikayeler

Aras’ın elleri yanık kokardı, nasırlıydı ve her bir kesik, Grand Pera Palace’ın ışıltılı mutfağında geçirdiği uzun gecelerin, hayallerinin ve her şeyden önce annesiyle küçük kız kardeşi Zeynep’in geleceği için döktüğü alın terinin sessiz şahitleriydi. Yirmi altı yaşındaydı ama mutfağın amansız temposu, omuzlarına binen yük, onu çok daha yaşlı gösteriyordu. Birinci istasyonun başında, yüzünü ter basmış

Yirmi yıl önce atılan o tek bir imza, sadece bir ailenin değil, Elif’in de hayatının gidişatını sonsuza dek değiştirmişti. Parmak uçlarında titrek bir anı gibi taşıdığı o kâğıt parçası, artık akdeniz manzaralı lüks dairesinin salonundaki tasarım sehpasında duran cilalı dergi kapağındaki gülümseyen Elif’e ne kadar da yabancıydı. Otuz sekiz yaşında, başarılı bir mimar, harika bir

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla Balat’ın dar sokaklarına sızan, nemli ve yosun kokulu havayı ciğerlerine çekti. Ahşap panjurların arasından süzülen solgun güneş, tozlu raflardaki eski kitapları ve annesinin el emeği dantellerini aydınlatıyordu. Eskimiş, ama ruhu olan bir evdi burası. Her köşesi bir anı fısıldar, her çatlağı bir ömrün hikayesini anlatırdı. Bugün, bu evin kokusundan, bu sokağın

Yirmi iki yıl önce, bir sonbahar akşamı, Ayşe’nin hayatındaki tüm renkler buz gibi bir çığlığa dönüşmüştü. Takvim yaprakları her kasım ayının yirmisine geldiğinde, Ayşe, hayatının o donmuş anına geri dönerdi. O gün, Deniz’ini kaybetmişti. Kızı, avuçlarından kayıp giden bir kum tanesi gibi değil, fırtınada savrulup giden bir martı yavrusu gibi olmuştu. Ardında bıraktığı boşluk, zamanla

Elif, otuzuncu yaş gününün akşamında, eski, yıpranmış bir sanat tarihi kitabının sayfaları arasına sakladığı soluk bir mektuba bakıyordu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Fakültesi’nden gelen kabul mektubuydu. On yıl önce, hayatının dönüm noktası olması gereken o kağıt parçası, şimdi avucunda sanki hiç yaşanmamış bir hayatın ağırlığını taşıyordu. Dışarıdan, daracık evin tek süsü olan Can’ın odasından gelen

Boğaz’a nazır ofisinin camından, İstanbul’un parıldayan siluetine bakarken, Emre’nin zihninde, inşa ettiği onca kuleye rağmen asla dolduramadığı bir boşluk vardı. Dört yüz milyar dolarlık bir mirasın, titizlikle işlenmiş bir cinayetin son hatırası gibi duran bu boşluk, yıllardır onu içeriden kemiriyordu. Karşısındaki masa, son projesinin maketiyle doluydu: şehrin en iddialı karma yaşam kompleksi. Maketteki her detay,

Selim’in güneşi selamlamayan tek sabahı, kapısının altından kaydırılan o solgun zarfla başladı. Normalde güneşe açılan pencereleri, kahvenin buğusu, Elif’in mutfaktan gelen neşeli sesiyle güne başlardı Selim. Mimar Selim Karaca, İstanbul’un en gözde semtlerinden birinde, boğaz manzaralı, kendi tasarladığı villada yaşıyor, her sabah o pencerelerden şehri kucaklıyordu. Hayatı, titizlikle çizilmiş bir projenin mükemmel bir uygulaması gibiydi;

Ayşe, İstanbul’un gri sabahına uyanırken, penceresinden Boğaz’ın puslu mavisini seyretti. Her şey yolundaydı, her zaman olduğu gibi. Ama işte o “her zaman olduğu gibi” cümlesinin altında, görünmez bir çatlak dururdu kalbinde. Tam olarak ne olduğunu tanımlayamadığı, bazen hafif bir esinti gibi esip geçen, bazen de kalbinin derinliklerinde sızlayan bir boşluk hissiydi bu. Mimar olarak kariyerinde

Hava, İstanbul’un bitmek bilmeyen keşmekeşinin yorgunluğunu taşıyordu. Akşamüstüydü ve Murat Yılmaz, her zamanki gibi işten dönmüş, Ayşe’nin hazırladığı akşam yemeğini sessizce yiyordu. O an, sofradaki tabak sesleri, televizyondan gelen cılız haber bülteni ve pencereden sızan korna sesleri dışında hiçbir şey değişmeyecek gibiydi. Ama hayatın sıradan perdesi, en beklemediğimiz anlarda yırtılıverirmiş. Murat’ın çatalı elinden düştü, sonra

Selim Demir, elindeki sıcak kahve kupasıyla on altıncı kattaki ofisinin penceresinden İstanbul’a bakarken, şehrin silüetiyle kendi yaşamının görkemli yansımasını seyrediyordu. Kırklı yaşlarının sonundaydı ama dinamik duruşu ve her zaman şık kıyafetleri sayesinde çok daha genç gösterirdi. Demir Mimarlık, onun adını taşıyan bir imparatorluktu; her biri ödüllü onlarca bina, gökdelenler, prestijli konut projeleri… Yaptığı işe tutkuyla