Hikayeler

Ayşe, sabah kahvaltısı sonrası masayı toplarken, elindeki ıslak bezin soğukluğu avuç içlerindeki derin bir sızıyı dindiremiyordu. O sızı, otuz yıldır sessizce taşıdığı bir renkti; hiç tamamlanamamış bir tablonun rengi. Güneş, mutfak penceresinden süzülüp eski fayanslara vururken, zihni gençliğinin canlı renklerine kaçtı. İstanbul’un, o zamanlar betonla bu kadar boğulmamış, daha yeşil, daha umut dolu sokaklarında, elinde

Elif, mutfak penceresinden içeri sızan sonbahar güneşine gülümsedi. Taze demlenmiş kahvenin kokusu ve Can’ın banyodan gelen ıslık sesi, onun için bir pazar sabahı senfonisiydi. On iki yıl. Tam on iki yıl önce tanışmışlardı. Bir mimari projenin tanıtımında, o kendinden emin duruşuyla herkesi etkileyen mimar, Can ise sunumun reklam stratejisini yöneten genç ve hırslı pazarlama müdürüydü.

Elif, sabah güneşinin tül perdeden sızıp yatak odasının duvarlarına düşen huzurlu ışık hüzmelerine bakarak uyandı. Yan tarafındaki yastık boştu. Emre her zamanki gibi erkenden kalkmış, şehrin o bitmek bilmez koşturmacasına karışmıştı bile. Onun yokluğu, bir zamanlar varlığı kadar belirgin olan bir boşluk yaratmıyordu artık; adeta rutinin bir parçası olmuştu. Son birkaç yıldır Emre’nin işleri inanılmaz

Yirmi bir yıl… Elif, bu kelimeyi her düşündüğünde ruhunda açılan derin, kapanmaz bir yara gibi hissederdi. Zamanın bütün yıpratıcılığına rağmen, bu yara ilk günkü tazeliğini koruyordu. Her sabah gözlerini açtığında, gün batarken pencereden süzülen son ışık huzmelerinde ve hatta gece rüyalarının en kuytu köşelerinde hep aynı siluet belirirdi: dört yaşındaki Emre’si. Gür kahverengi saçları, kocaman,

Elif’in sabahları, pencereleri yıkan nisan yağmurları gibi, düzenli ve beklentileriyle örtüşen bir ritimle akardı. 38 yaşındaydı, yıllarını Mert’le paylaştığı bir evliliği, genç kızlık hayallerinin üzerine inşa ettiği bir hayatı vardı. On beş yaşındaki kızı Ayşe’nin ergenlik sancıları, on yaşındaki oğlu Can’ın bitmek bilmez enerjisi, her şeyin merkezindeydi. Eski eşyaların hikayeler fısıldadığı küçük butik kafesi, ona

Elif’in mavili forması, Boğaz’ın esintisiyle titreyen tarihi kampüsün loş koridorlarında, günün son ışıklarını emerek ilerliyordu. Ellerinde paslı bir paspas sapı, gözlerinde ise yarım kalmış bir rüyanın pırıltısı vardı. Burası, her sabah silip süpürdüğü, tozunu aldığı, akşamları ise neredeyse taparcasına hayranlıkla süzdüğü ‘Kültür Üniversitesi’ydi. O üniversitenin temizlik görevlisi Elif’ti. Ve bir gün, o kapılardan öğrenci olarak

Aylin’in günü, boğazına sarılan kör bir urgan gibiydi, hep aynı saatte, aynı keskin acıyla sıkardı göğsünü. Sabahın loşluğu henüz İstanbul’u tam sarmalamamışken, komodinin üzerindeki dijital saat 06:17’yi gösterdiğinde, annesinin odasından gelen o ince, hırıltılı öksürükle uyanırdı. Pencereden sızan gri ışık, duvardaki eski aile fotoğrafına düşerdi; genç, gülen bir Aylin, annesi Semiha, babası ve küçük kardeşleri

Ela Yılmaz, hayatının her santimetrekaresini özenle inşa etmiş, parlatmış bir kadındı. Boğaz manzaralı dairesinin geniş pencerelerinden içeri süzülen akşam güneşinin altında, eşi Yaman’la kahve yudumlarken, huzurun tam da bu olduğuna inanmak isterdi. Başarılı bir mimarlık firmasının ortağı, adının yazılı olduğu projelerin şehrin siluetine değer kattığı, sevgi dolu bir eşle her akşamüstü huzuru bulduğu bir yaşam…

Elif, pencereden İstanbul’un ışıl ışıl gecesine bakarken, kucağındaki kahve fincanının buharı soğuk camda buğu yapıyordu. Lüks rezidans dairesi, şehrin en gözde semtlerinden birinde, boğaz manzarasına nazırdı. İçeride, sekiz yaşındaki kızı Defne, babası Can’la en sevdiği çizgi filmi izlerken kıkırdıyordu. Mimar olarak kariyerinin zirvesinde, sevgi dolu bir eş ve örnek bir anne olarak dışarıdan bakıldığında kusursuz

Elif, pencereden dışarı bakarken elindeki solmuş fotoğrafı sıkıca tutuyordu. Fotoğraftaki üç yaşındaki gür saçlı çocuk, Kuzey’i, gülümsüyordu. Gözlerindeki ışıltı, Elif’in ruhuna kazınmış bir acı gibiydi; hem çok parlak hem de tarifsiz bir özlemin kaynağı. On sekiz yıl geçmişti o lanetli günden bu yana. On sekiz yıl, bir annenin kalbindeki kapanmaz bir yara, bitmeyen bir arayış