Hikayeler

Elif, yıllarını ilmek ilmek ördüğü o kusursuz hayatın içinde, dışarıdan bakıldığında hiçbir pürüzü olmayan bir tablo gibiydi. Marmara Denizi’ne nazır lüks dairesinin geniş penceresinden, griye çalan şehrin koşuşturmasını izlerken, elindeki sıcak çay bardağına tutunmuştu. Can’la evliliği örnek gösterilir, yedi yaşındaki kızı Defne’nin zekası ve neşesi herkesin dilindeydi. İş hayatında da başarıdan başarıya koşuyor, uluslararası bir

Güven, Elif için bir bina gibiydi. Temelleri sağlam, duvarları dürüstlükle örülmüş, çatısı sevgiyle örtülmüş… Ve Demir, o binanın başmimarıydı. On dört yıllık evlilikleri boyunca, Elif, Demir’in her sözüne, her kararına, gözü kapalı inandı. İş hayatında ne kadar acımasız olursa olsun, evde, o hep Elif’in sığınağıydı. En azından Elif öyle sanıyordu. Havaalanında, iş gezisinden dönen Demir’i

Elif, İstanbul’un Anadolu yakasında, yeşillikler içindeki bir sitede, bahçeli evinde, adeta dergiden fırlamış bir hayat yaşıyordu. Pencerelerden giren nazik ilkbahar güneşi, kahvaltı masasının üzerindeki seramik vazoda duran taze çiçekleri aydınlatıyor, mutfaktan gelen taze demlenmiş çay kokusuyla karışarak güne dingin bir başlangıç vadediyordu. Kırklı yaşlarının başında, zengin, başarılı bir inşaat mühendisi olan kocası Murat, her sabah

Elinin sıcaklığı, avucundaki anahtarın soğuk metalini ısıtırken, Elif’in kalbi bir kez daha o eski, tanıdık melodiyle çarptı: Umut. Bu anahtar, henüz kendilerine ait olmayan, ama her gece hayallerini süsleyen o küçük evin sembolüydü. Birikimlerini koydukları, Can’la yıllardır ilmek ilmek işledikleri, içinde kahkahaların, belki birkaç çocuk sesinin ve bolca huzurun yankılanacağı o yuvanın hayali. Can, yanında

Başarı, üzerine inşa edildiği çatlakları sonsuza dek gizleyemezdi. Cenk, ellerini lacivert takım elbisesinin cebine sokmuş, Boğaz’ın lacivert sularına bakıyordu. En azından bu sabah öyle sanmıştı. Ofisindeki pürüzsüz cam duvar, şehrin üzerindeki parıldayan güneşi içeri buyur ederken, onun içindeki gölgelerin üzerini örtmeye yetmiyordu. Duvarında asılı duran sayısız ödül, masasının üzerindeki son projesinin parlak maketi, Elif’le paylaştığı

Elif, pencereden İstanbul’un sisli siluetine bakarken, hayatının kusursuz bir mimar titizliğiyle inşa edildiğini düşündü. Düzenli, başarılı, ama içten içe boş. Giyimi kuşamı, kariyeri, hatta sosyal çevresi bile titizlikle seçilmiş, hatasız bir projenin parçasıydı adeta. Ancak bu mükemmel cephenin ardında, on dört yıl önce paramparça olmuş bir melodi, yarım kalmış bir aşkın yankısı gizliydi. Telefonu çaldığında,

Göğsündeki sızı, Ela’nın kahkahasını bastırmayı başaramıyordu henüz, ama Ayşe biliyordu, yakında bu sızı her şeyi yutacaktı. Mutfak penceresinden süzülen akşam güneşinin son ışıkları, genç kızın yüzündeki parıltıyı daha da belirginleştirirken, Ayşe’nin parmakları usulca pürüzlü tezgahı okşuyordu. Sanki bu basit dokunuşla, içindeki fırtınayı durdurabilecekmiş gibi. “Abla, duydun mu?” Ela’nın sesi havayı neşeyle doldurdu. “Mert’le konuştuk. Yüksek

Selim, İstanbul siluetinin üzerinde asılı duran bulutları seyrederken, dünyanın ağırlığı omuzlarına çökmüş gibi hissetti. Ofisinin geniş, modern penceresinden Boğaz’ın lacivert suları, Tarihi Yarımada’nın silüeti ve köprülerin zarif kavisleri, gözlerini her sabah okşayan manzaralardı. Otuz yıllık birikiminin, gece gündüz demeden verdiği emeğin, hatta çoğu zaman kendinden çaldığı zamanın somut birer nişanı gibiydi bu manzara. Kurucusu olduğu

Elif, pencereden dışarıya bakarken, içinden bir ses kısık kısık fısıldıyordu: “Hepsi bu mu?” Yedi yıllık evliliğinin, iki çocuklu anneliğinin, düzenli bir hayatın getirdiği o sessiz, derinden gelen boğucu his, bazen bir fırtına gibi kopuyor, bazen de bir meltem gibi ruhunu okşayarak acı veriyordu. Mutfaktan gelen kahve kokusu, evin köşelerindeki sessizlik, kocasının her akşam döndüğünde bıraktığı

O gece, Elif’in gözleri ders kitabının satırlarında değil, mutfak penceresinden sızan soluk sokak lambasının cılız ışığındaydı. Yüreği, sadece üç sayfa ötesinde duran bir üniversite kabul mektubunun ağırlığını taşıyordu, ama kimse bu ağırlığı fark etmiyordu. Mektup, Boğaziçi Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden geliyordu ve Elif için sadece bir üniversite değil, tüm kapılarını kapalı sandığı bir geleceğin anahtarıydı. Elif,