Hikayeler

Ayşe, yıllar sonra baba evinin eşiğini atlarken, yalnızca ziyaretçi değil, geçmişinin suskun sularında yüzleşmeyi bekleyen bir gölge gibiydi. İstanbul’un boğucu temposundan, plazaların camdan soğukluğundan ve kendi yarattığı mükemmel hayatın yorgunluğundan kaçıp gelmişti bu küçük, taş evin sıcak kucağına. Yüzünde ince bir tebessüm, içinde ise ne olduğunu tam olarak adlandıramadığı bir boşlukla annesi Zeynep’in ve babası

Elif’in parmakları, zarfın kenarlarını yırtarken kalbi delicesine çarpıyordu. İçinden çıkan tek sayfalık belgeye göz gezdirdiğinde, kelimeler zihninde dans etmeye başladı: “Tebrikler, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne asil olarak yerleştirildiniz.” Kâğıdı sıkıca kavradı, gözleri buğulandı. Çevrelerinde yükselen gürültü, Kadıköy’ün sokaklarından sızan korna sesleri ve martı çığlıkları, o an için uzaydan geliyormuş gibi anlamsızdı. Kendi dünyası, o

İstanbul’un tepeden tırnağa ışıl ışıl göründüğü o gece, Ayhan’ın zafer sarhoşluğu, içten gelen hafif bir titremeyle bulandı. Boğaz’a nazır, kendi imzasını taşıyan bir gökdelenin en üst katında düzenlenen partide yüzlerce kişi onu alkışlıyor, “Yılın Mimarı” ödülünü gururla elinde tutuyordu. Eşi Deniz’in gözlerindeki parıltı, kızı Elif’in babasıyla duyduğu iftihar, her şey kusursuzdu. Ama o titreme, anlık

Emre’nin ayakları, mermer zeminin soğukluğunu, günde on altı saat süren bir maratonun her adımında hissettiriyordu. Akça Restaurant’ın asırlık duvarları, yıllanmış baharatların ve demlenmiş çayın kokusuyla, bir zamanlar İstanbul’un en köklü ailelerine hizmet etmiş nice nesillerin fısıltılarını taşıyordu sanki. Akşam yemeği servisi sona ermek üzereydi. Bellerinde beyaz bez önlükleriyle, Emre ve meslektaşları son misafirlerin masalarını topluyor,

Elif, mutfak penceresinden süzülen solgun Eylül güneşinin vurduğu, elinde bir bardak ılık sütle babasının yanına yaklaştığında, saatin daha sabahın beşi olduğunu kimse tahmin edemezdi. İstanbul’un henüz uyanmayan o gri saatlerinde, şehrin gürültüsü perdenin ardında puslu bir anı gibiydi. Osman Amca, yatağında yan dönmüş, yüzü pencereye dönük, gözleri yarı açık, boşluğa bakıyordu. Yılların yorgunluğu ve son

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şehrin uğultusuna inat, penceresinden içeri sızan o soluk gün ışığına gözlerini açtı. Kırk sekiz yaşının çizgileri, zamanla yüzüne yerleşmişti ama en derine kazınanlar, yıllar yılı içinde taşıdığı o devasa sırrın izleriydi. Her yeni gün, bu sırrın üzerine bir kat daha toprak atar gibiydi; sağlam, unutulmuş, gömülü. Oysa biliyordu ki, toprağın

Selim Öztürk, Marmara Üniversitesi rektörlük binasının avlusunda gururla dikiliyordu. Kızı Zeynep, elinde diplomasıyla parıldayan genç kadın, kalabalığın arasında onu bulup kocaman gülümsediğinde, Selim’in göğsünde hem tarifsiz bir sevinç hem de açıklanamaz bir sızı hissetti. Zeynep’in mezuniyeti, Öztürk İnşaat’ın kuruluşunun yirminci yılına denk gelmişti. Yirmi yıl… Koca bir ömür. Bu yirmi yılın her tuğlasında, her demirinde

Yirmi yıl sonra bile, Ayşe’nin kalbi her kapı çalınışında, her telefon çalışında aynı umutsuz titreyişle atardı: Ya oysa? Ya kızıysa? Saçı grileşmiş, elleri nasırlanmış, yüzündeki her çizgi yılların yorgunluğunu anlatan Ayşe, bu umudu bir yük gibi taşıyordu. O yük, yirmi yıl önce, genç bir kadınken aldığı o akıl almaz kararın bedeliydi. Elif… Hayatının anlamı, soluğu,

Uçurumun kenarında, rüzgârda sallanan bir dallan ibaret sanıyordu kendini Emre. Bir tarafta yükselme arzusuyla kavrulan gençlik ateşi, diğer tarafta ise onu toprağa bağlayan, her düşüşünde tutan o kökler. Köprüden aşağıya sarkan iplerle tırmanmaya çalışıyordu hayat merdivenlerini. Her gün, Kadıköy’deki küçük ofisine giderken, Marmara Denizi’nin pırıltısını ve karşı kıyıda yükselen lüks konutların siluetini izlerdi. O siluetler,

Elif, Kadıköy vapurunun penceresinden gri-mor İstanbul siluetine bakarken, elindeki eskiz defterine göz ucuyla kayan çizgileri takip ediyordu. Bir yandan martıların çığlıkları, diğer yandan telefonundan gelen annesinin sesi zihnine doluşuyordu. “Kızım, bu ayki kiranın kalanı nasıl olacak? Babandan ses yok, yine kayboldu ortadan.” Elif’in parmakları defterdeki karalamalara daha sıkı kenetlendi. Bir mimarlık öğrencisiydi, devlet üniversitesinde burslu