Hikayeler

Ayşe, sabah kahvesini içerken cama vuran güneş ışınlarının evini dolduruşunu izledi. Her köşesi özenle döşenmiş, anılarla bezeli bu ev, kırk altı yıllık hayatının en değerli kalesiydi. Metin’le yirmi beş yıldır süren evliliği, Elif ve Can adında iki pırıl pırıl evladı… Dışarıdan bakıldığında, her şeyiyle dört dörtlük, imrenilecek bir aile tablosuydu onlarınki. Ama Ayşe, her gün

Elif, telefonun çalmasıyla elindeki eskizi masaya bıraktı. Bilinmeyen numara, tanıdık bir gerilimi fısıldıyordu sanki. Hayatının o kusursuz, örülmüş duvarında bir çatlak mı oluşuyordu? Parmağını yeşil tuşa götürmeden önce derin bir nefes aldı. Karşıdaki ses, kendini “Aksoy Holding’den” diye tanıtınca Elif’in kaşları istemsizce çatıldı. Kalbinde ince bir sızıyla “Buyurun” dedi, sesinin titrememesi için özel bir çaba

Selim Koral’ın hayatında mükemmel bir düzen vardı; ta ki o genç kadın, şirketinin parlak cam kapılarından içeri süzülene kadar. Koral Mimarlık, İstanbul’un en prestijli, ödüllü firmalarından biriydi. Selim, ellili yaşlarının başında, karizmatik duruşu, grileşmeye yüz tutmuş saçları ve çelik mavisi gözleriyle sadece bir iş adamı değil, bir vizyoner olarak tanınıyordu. Eşi Zeynep, zarif ve anlayışlı

Elif, pencereden süzülen ilk güneş ışıklarıyla uyandığında, her zamanki gibi Ada’nın odasına doğru uzandı. Küçük kızının yatağında mışıl mışıl uyuduğunu görmek, hayatının tüm yorgunluğunu silen o tanıdık huzuru getiriyordu. On yıl olmuştu. On yıldır her sabah aynı minnetle uyanıyor, aynı aşkla kızına bakıyordu. O aşk, onu ayakta tutan tek gerçekti. Ne var ki, kapının altından

Elif’in parmakları, yeni yıkanmış, hafif nemli saç tellerine asılı kalmış güneş ışınlarında gezinirken, zarfın içindeki kağıda odaklanmıştı. “Tebrikler!” diye başlıyordu cümle. Ankara Güzel Sanatlar Fakültesi, Fotoğraf ve Video Bölümü’nden tam burslu kabul. Kalbi ritmini şaşırmış bir güvercin gibi çırpınırken, yanaklarında sıcak bir ıslaklık hissetti. İşte buydu. Yıllardır hayalini kurduğu, ailesinin “ayakları yere basmayan” diye tabir

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir fırıncıydı. Ellerinin yoğurduğu ekşi maya, sadece bir hamur değil, aynı zamanda onun ruhuydu. “Maya” adını verdiği küçük fırını, Kadıköy’ün dar sokaklarından birinde, eski bir taş binanın zemin katında, adeta bir inci gibi parlıyordu. Burası, onun sadece işyeri değil, aynı zamanda bir sığınak, bir hayal ve Can ile paylaştıkları ortak

Elif, Boğaz’ın lacivertine nazır dairesinin geniş penceresinden, henüz tam aydınlanmamış şehrin ışıklarını seyrederken, kalbinde tarif edemediği bir boşluk taşıyordu. İş hayatında zirveye tırmanmıştı; şirketin en genç genel müdürü unvanını gururla taşıyor, başarıdan başarıya koşuyordu. Ama her akşam bu daireye döndüğünde, içini kemiren o tanıdık yalnızlık hissiyle baş başa kalıyordu. Oysa bir zamanlar bu boşluk, kahkahalarla,

Elif, pencereden İstanbul’un gece ışıklarına bakarken, hayatının kusursuz bir mimari proje gibi yükseldiğini düşünüyordu. Sağlam temeller, estetik detaylar, ferah odalar. Kocası Cem, onun hayatına girdiği günden beri her şey daha da anlam kazanmış, düzenli bir akışa kavuşmuştu. On sekiz yıllık evlilikleri, yedi yaşındaki oğulları Can’ın neşesiyle taçlanmış, adeta bir tablo gibiydi. Cem, başarılı bir inşaat

Onur, hayatının en parlak döneminde, geçmişten gelen bir gölgenin onu nasıl yutmaya başladığını henüz bilmiyordu. İstanbul’un kalbindeki modern ofisinin cam duvarından Boğaz’a bakarken, gökdelenlerin ve tarihi yapıların kusursuz bir armonisini görüyordu. Mimarlık dünyasında adı saygıyla anılan, projeleri ödüllerle taçlandırılmış, orta yaşlarına gelmiş bir adamdı. Karısı Ayşe ve iki çocuğuyla birlikte, imrenilen bir hayat sürüyordu. Her

Duvarlar her zaman sırlar fısıldar, özellikle de eski evlerin duvarları. Deniz, İstanbul’un kalabalığından kaçıp uzun bir aradan sonra baba ocağına, İzmir’in o narin Ege esintili mahallesindeki eve adım attığında, bu fısıltıyı ilk kez bu kadar net duydu. Annesi Ayşe, kapıda her zamanki güler yüzüyle onu karşıladı. Yüzündeki ince çizgiler, yaşamın biriktirdiği hikayelerden çok, bir gölgenin