Hikayeler

Elif, mutfak masasında annesinin titizlikle hazırladığı zeytinyağlı sarmaların buharını seyrederken, babasının her zamanki otoriter ama bir o kadar da mesafeli sesini duydu. “Soğumasın çocuklar, hadi oturun.” Babası Selim Bey, emekli marangozdu. Parmakları yıllarca tahtaya şekil vermekten kalınlaşmış, gözleri zamanla içine çökmüş olsa da duruşu hala dimdikti. Toplumda örnek gösterilen, sözüne güvenilen bir adamdı; mahallede “dürüstlüğün

Mine’nin vefatının üzerinden geçen altı ay, Elif’in takviminde değil, ruhunda bir çukur açmıştı. Annesinin eşyalarını düzenlemek, bu boşluğu doldurmak için giriştiği en acımasız ve bir o kadar da rahatlatıcı eylemdi. Her bir eşya, Mine’nin sesiyle, gülüşüyle, öğütleriyle yankılanıyordu. Eski bir kaset çalar, anılarıyla dolu bir fotoğraf albümü, bir zamanlar en sevdiği ipek eşarp… Hepsi Elif’e

Ömer, o sabah kahvesini yudumlarken, hayatının kusursuz bir yanılsama olduğunu henüz bilmiyordu. Mermer tezgahın üzerinde duran tasarım dergileri, pırıl pırıl parke zemin, güneş ışıklarını içeri buyur eden boydan boya camlar… Her şey bir mimarın hayalindeki gibiydi; düzenli, estetik, olması gerektiği gibi. Karısı Aylin, mutfakta özenle omlet hazırlıyor, bir yandan da haftasonu planlarından bahsediyordu. Ses tonunda

Elif, sabah güneşinin mutfak penceresinden süzülüp ahşap tezgaha vuran ilk ışıklarıyla uyanır gibiydi. Her şey olması gerektiği gibiydi; yeni demlenmiş çayın kokusu, radyodan gelen sakin caz melodileri ve altı yaşındaki oğlu Deniz’in odasından gelen mırıltılar. Can, kocası, çoktan kalkmış, takım elbisesini giyinmiş, kahvesini yudumlamış ve güne başlamıştı bile. Türkiye’nin en parlak mimarlarından biriydi o. Yüzündeki

Ayşe, mutfak penceresinden sokağı seyrederken gülümsedi. Yağmur yeni dinmiş, asfaltın üzerinde pırıl pırıl parlayan gökkuşağı lekeleri bırakmıştı. Elindeki sıcak kahvenin buharı yüzüne vuruyor, ılık bir esinti içerideki huzurlu havayı tamamlıyordu. Murat’la evleneli dört yıl olmuştu ama hala ilk günkü heyecanı yaşıyor, onunla kurduğu her hayale sıkı sıkıya sarılıyordu. En büyük hayalleri, şehrin gürültüsünden uzak, bahçeli

Eren’in parmakları, elindeki eskiz defterinin kenarlarını kavrarken gözleri, o sabah ofisine gelen e-postadaki fotoğrafı tarıyordu. Geniş, gösterişli bir malikâneydi bu; Ege kıyılarında, fıstık çamlarının çevrelediği yüksek bir tepede, denize nazır. Ancak Eren’in dikkatini çeken, ne devasa havuz ne de taş işçiliğinin inceliğiydi. Fotoğrafın sağ alt köşesinde, bahçede duran, rüzgârda dalgalanan ipek bir elbiseyle, yüzü kısmen

Sıradan bir salı sabahı, Elif’in yıllardır üzerine titrediği hayatının duvarları, ansızın duyduğu bir isimle çatlamaya başladı. Mustafa, yedi yaşındaki kızları Ayşe’yi okula bıraktıktan sonra eve dönmüş, elindeki kargo paketini Elif’e uzatmıştı. “Okulun yardım etkinliği için tasarımcı tavsiyesi istemişsin, bizim şirketin çalıştığı ajansdan Levent diye birini önerdiler. Bir bak bakalım, belki işinize yarar.” Elif paketi alırken

Elif, mutfak penceresinden içeri süzülen sabah güneşinin aydınlattığı toz zerreciklerini izlerken, içinden bir kez daha şükretti. On bir yıllık evliliği, sekiz yaşındaki kızı Defne, Can’ın işindeki yükselişi, Boğaz’ı gören küçük ama huzurlu evleri… Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha iyisi. Resim defterine dalmış Defne’nin kahkahaları, kahvaltı masasında gazetesini okuyan Can’ın huzurlu yüzü, Elif’in ruhuna

Zeynep, elindeki son faturaya boş gözlerle bakarken, atölyenin çamur kokusu genzini yakıyordu. “Halil Usta Mobilya,” tabelası elli yıldır Babıali yokuşunun hemen altındaki bu köhne sokağa asılıydı. Eskiden İstanbul’un en gözde semtlerinden biriydi burası, şimdi ise etrafını saran beton yığınları ve lüks rezidansların gölgesinde kalmış, unutulmaya yüz tutmuş bir köşeydi. Zeynep, babasından devraldığı bu mirası yaşatmak

Elif’in hayatı, boğazın üzerine gerilmiş ince bir halat gibiydi; kusursuz bir denge, ama hep düşme ihtimaliyle gergin. Her sabah aynı saatte uyanır, kahvesini yudumlar, atölyesine giderdi. Kadıköy’deki küçük ama şık iç mimarlık stüdyosu, onun düzenli ve özenli ruhunun bir yansımasıydı. Yıllar önce yerle bir olan bir hayatın enkazından tek tek toplayarak inşa ettiği bir kaleydi