Hikayeler

Ela’nın kahvesindeki ilk yudum, Boğaz’ın üzerindeki pembe şafak gibi her sabah aynı ritüelle başlıyordu; düzenli, huzurlu, kusursuz. Sırtını yasladığı cam duvardan, İstanbul’un uyanışını izlerken, lüks penthouse dairesi, bir mimar olarak kendi elleriyle yarattığı bu düzenli hayatın somut bir yansımasıydı. Mermer tezgâhın üzerinde, son sayıları dizili dergiler, eşi Volkan’ın iş seyahatinden aldığı egzotik biblolar ve Defne’nin

Ayşe, mutfak adasının üzerinde duran, gün batımının turuncuya boyadığı boş kahve fincanına baktı. Beş yıl. Tam beş yıl geçmişti o günden bu yana. Kahve soğuktu, tıpkı içinde taşıdığı hisler gibi. Dışarıda İstanbul, her zamanki gürültülü ve telaşlı haliyle akıp giderken, Ayşe’nin iç dünyası bir mermer heykeltıraşın atölyesi gibiydi; pürüzsüz, soğuk ve her bir darbede kırılmaya

Metin, Boğaz’ın lacivert sularına vuran güneşin aydınlattığı geniş ofisinde, kahvesini yudumlarken, yıllardır bastırdığı bir yüz, beyninin kuytu köşelerinden sızmaya başladı. Oysa her şey olması gerektiği gibiydi. Otuz sekiz yaşındaydı, “Dönüşüm Mimarlık” adını verdiği, sektörün en prestijli firmalarından birinin kurucusu ve baş mimarıydı. Güzel bir eşi, gözlerinin içi gülen iki çocuğu vardı. Şehrin en gözde semtlerinden

Elif’in telefonu çaldığında, İstanbul’un boğucu trafiğinde sıkışıp kalmış, toplantısına geç kalmak üzereydi. Ekranda babasının adı belirdiğinde, içini anlamsız bir sıkıntı kapladı. Babası kolay kolay aramazdı. “Elif,” dedi sesi titrek, alışılmadık bir çaresizlikle, “annen… annen fenalaştı. Çabuk gel kızım.” Dünya Elif’in etrafında dönmeye başlamış, trafiğin gürültüsü birden yok olmuştu. Annesi Ayşe, tüm ihtişamıyla, dimdik duruşuyla, asla

Zeynep, annesinin tozlu anı sandığından uzanan eski bir dantel parçasını silkelerken, parmaklarının ucunda aniden sert, pürüzsüz bir doku hissetti. Merakla elini uzattığında, avcunun içine minicik, ahşaptan oyulmuş bir kuş düştü. Kanatları zarifçe gerilmiş, başı hafifçe yana eğik, sanki birazdan uçup gidecekmiş gibi bir duruşu vardı. Odayı dolduran eski eşya kokusunun, naftalinin ve kurumuş çiçeklerin arasından

Ayaz, elindeki kalemini sıktı. Çizdiği çizgiler sadece bir binanın iskeleti değil, aynı zamanda çocukluğundan beri zihninde yükselen hayallerinin de taşıyıcı kolonu gibiydi. Ofisin en büyük toplantı odasındaydı, cam duvarlardan şehrin o bitmek bilmeyen, parıltılı kalabalığı süzülüyordu içeri. Burası, İstanbul’un tepelerinden birinde, Boğaz’ın lacivert sularına nazır, ‘Demir Mimarlık’ adlı o devasa yapının kalbiydi. Üç yıldır bu

Elif’in elleri, gece yarılarına kadar atölye dediği o nemli bodrum katında ipliklerle dans ederdi. Eski bir konfeksiyon makinesinin homurtusu, onun için bir ninniydi; kumaş parçaları, çocukluğundan beri kurduğu hayallerin yama yama dokusuydu. Tophane’nin dar, yıpranmış sokaklarında, her gün aynı manzaraya uyanırdı: yıkık dökük binalar, asılı çamaşırlar ve insanların yüzlerine sinmiş yorgunluk. Ama Elif’in içindeki renkler,

O kırık ayna parçasında, yansıması kaybolmuş bir kadın görüyordu Zeynep. Oysa karşısındaki tam boy aynadan ona bakan, şehrin en gözde mimarlarından biriydi. Otuzlarının ortasında, kendine ait bir ofisi, pahalı zevkleri ve pürüzsüz bir dış görünüşü vardı. Her şey yerli yerindeydi, bir tek kalbinin üzerine çektiği kalın duvarlar hariç. Yedi yıl önce, Emre’nin bıraktığı enkazdan çıkalı

O gün, gökyüzü bile kutlama yapıyormuş gibi masmaviydi; oysa Aylin, hayatının en büyük fırtınasının yaklaştığından habersizdi. Masasının üzerindeki tebrik kartları, bir hafta önce kazandıkları “Yüzyılın Projesi” olarak adlandırdıkları tarihi Yalçınköşk restorasyon ihalesini müjdeliyordu. Beş yıldır canla başla çalıştığı, çocukluk arkadaşı ve ortağı Cem ile kurduğu “Mirai Tasarım” için bir dönüm noktasıydı bu. Mirai, Japonca’da gelecek

Duvardaki saat, Metin’in ruhuna işleyen o keskin tik tak sesiyle gece yarısını vururken, yine eve geç kalışının burukluğunu taşıyordu omuzlarında. Anahtarı kapıya sessizce soktu, sanki uyuyan evin dinginliğini bozmaktan korkar gibi. İçerideki loş ışık, Ayşe’nin onu beklediğinin işaretiydi. Her geceki rutin. Yorgun adımlarla salona girdi. Ayşe, kanepede, elinde okuduğu kitabıyla başını sallamadan uyuyakalmıştı. Kitap dizlerinin