Hikayeler

Elif, bahar akşamlarının ılık rüzgarıyla dans eden perdeleri izlerken, ablası Zeynep’in ve eniştesi Selim’in seslerini mutfaktan duyuyordu. Yaz tatili için onlarda kalmak, başlarda ona cennet gibi gelmişti. Üniversite telaşından, derslerin boğuculuğundan uzak, ailesinin sıcaklığında dinlenmek… Ama son birkaç haftadır, bu ev, kalbinde filizlenen ve her geçen gün büyüyen, zehirli bir çiçeğin saksısına dönüşmüştü. Her şey

Ayşe, yirmi yıllık evliliğinin her ilmeğini tek tek ördüğünü, her dikişini dualarla sağlamlaştırdığını düşünürdü. Kocasının elinin sıcaklığını hissettiği her an, oğlunun gözlerindeki pırıltıya şahit olduğu her gün, evlerinin duvarları arasında yankılanan kahkahaları duyduğu her akşam, bu inancı daha da pekişirdi. Hakan, başarılı bir mimar, Deniz ise pırıl pırıl bir lise öğrencisiydi. Onların hayatı, dışarıdan bakıldığında

Elif, kristal bir kadehin kenarından süzülen şarabın rengine dalmış, kahkahalarla çınlayan sanat galerisinin salonunda, sanki şeffaf bir fanusun içindeymiş gibi hissediyordu. Mimarlık ofisinin en yeni projesini tanıttığı bu özel gece, onun ve eşi Emre’nin sosyal çevresinde bir başarı nişanesiydi. Üzerindeki tasarım elbise, saçındaki özenli topuz, yüzündeki hafif ama kendinden emin gülümseme… Her şey kusursuzdu. Her

Bir zamanlar aşkın en güzel melodilerini çalan o ev, şimdi yalnızca geçmişin yankılarını taşıyan sessiz bir mezarlıktı Elif için. Mert’in gidişinin üzerinden geçen beş yıl, her köşeyi buz gibi bir yalnızlıkla doldurmuştu. Ama o gidiş, bir son değildi; sadece Elif’in kendi elleriyle ördüğü, acı dolu bir sessizliğin başlangıcıydı. Şimdi o sessizlik, kapı eşiğinde titrek bir

Cem, bilgisayar ekranının loş ışığında son bir kez daha tasarımına baktı. Gece yarısını çoktan geçmişti ve dışarıda, Fatih’teki küçük evlerinin dar sokağında hayat durmuştu. Ama onun için durmamıştı. Onun dünyası, bu küçücük dairenin bir köşesindeki masasında, geleceğe uzanan çizgilerle, hayallerle doluydu. “Kent Kimliği Dönüşüm Projesi” yarışmasının son teslim tarihine sayılı günler kalmıştı ve Cem, hayatının

Ayşe’nin elleri, çocukluğundan beri kalem tutan elleri, şimdi Fatih’teki küçük muhasebe bürosunun eski daktilosunun tuşlarında ritmik bir vuruşla dans ediyordu. Tuşların çıkardığı o tıkırtılı ses, bazen beyninin içindeki, kâğıda dökülmeyi bekleyen cümlelerin gürültüsünü bastırıyordu. Cümleler ki, bir zamanlar hayalini kurduğu romanın ilk satırları olacaktı. Ama şimdi onlar, bitmek bilmeyen borç listeleri, vergiler ve ödenmesi gereken

Yıllar, Elif’in gözlerinin altındaki mor halkalara her birinin adı Deniz olan birer çizgi daha eklemişti. Her çizgi, bir umudun doğuşunu ve batışını, bir ihbarın peşinden koşulan onca kilometreyi, bir anlık benzerliğe kapılıp kalbinin hızla atışını ve sonra gelen hayal kırıklığını fısıldıyordu. On beş yıl. Tam on beş yıl. O gün, güneşli bir pazar sabahıydı. Rahmi

Elif’in hayatı, boğazın pırıltılı sularına bakan o lüks dairede, her zaman bir derginin kapağından fırlamış gibi duruyordu. Kocası Can, başarılı bir mimar, hayat arkadaşı, ruh ikiziydi. Neşeli kahkahalarıyla doldurdukları evleri, ortak hayalleri ve her geçen gün büyüyen aşkları, Elif’in dışarıdan gören herkes için kusursuz bir tablo çiziyordu. Ancak Elif, aynadaki yansımasına her baktığında, o kusursuz

O sabah kahve makinesinin buharında, Cem’in burnuna acı, keskin bir koku çalındı. Eskimiş betonun, çürümeye yüz tutmuş metalin ve ıslak toprağın iç içe geçtiği o dayanılmaz koku. Yıllar sonra bile zihninin kuytu köşelerinden çıkıp gelmiş, en mutlu anlarını bile gölgelemeyi başaran bir koku. Gözlerini kapattı, kahvenin sıcak buharının yüzüne vuruşunu hissetti. Elif, henüz uyanmamıştı, kızları

Elif, yıllardır aynı masada, aynı sıkıntılı sessizlik içinde, Pazar kahvaltılarını yiyordu. Oysa bu sabah, çatalının tabağına her vuruşunda duyduğu metalik ses, zihninde bir çekiç gibi inip kalkıyordu. Karşısında babası Metin Bey, güncel bir inşaat projesinin detaylarını abisi Can’a anlatıyor, arada bir gururla “Can bu işi de senin üstlenmeni istiyorum, benim eski ruhumu taşıyor,” diyordu. Elif,