Hikayeler

Mermer zeminlerin soğuk parıltısı, Selim’in içindeki yangını söndürmeye yetmiyordu. Göğe uzanan, modern çizgileriyle İstanbul’un siluetine yeni bir soluk getiren gökdelenin 27. katındaki ofisinden şehre bakarken, elindeki sıcak çayın buharı dahi içini ısıtmıyordu. Oysa her şey olması gerektiği gibiydi; karısı Ayşe, üniversite sınavına hazırlanan zeki oğlu Can, yıllar süren emeğin ve zekânın ürünü olan prestijli mimarlık

Ayşe, mutfak masasına serdiği pamuklu örtünün kenarını düzeltirken, fırından yayılan tarçın ve elma kokusunun evi nasıl sıcacık doldurduğunu düşündü. Bu koku, onun için sadece bir kurabiye kokusu değil, aynı zamanda güven, huzur ve yılların birikimiydi. On altı yaşındaki kızı Elif, odasından gelen hafif müzik sesiyle ders çalışıyor, on yaşındaki oğlu Can ise salonda çizgi filmin

Ayşe, sabahları erken kalkan, kahvesini fincanının kenarına değdirmemeye özen gösteren, her sabah penceresinden İstanbul’un grileşen siluetini izleyen bir kadındı. Yıllar, saçlarına usulca aklar serpiştirse de, gözlerindeki o çocuksu ışıltı, Elif’in kahkahalarıyla besleniyordu hâlâ. Murat’la evlilikleri, çoğu evlilik gibi, inişleri ve çıkışları olsa da, liman bildiği, güvenle sığındığı bir gemiydi Ayşe için. Murat, başarılı bir finansçıydı;

Cemal Bey, on beş yıldır her sabah aynı saatte açtığı, o eski, gıcırdayan ofis kapısının koluna uzandığında, avuç içlerinde hissediyordu geçmişin ve geleceğin ağırlığını. Önder Tekstil, babasından kalan derme çatma atölyeyi modern bir üretim tesisine dönüştürdüğü, hayatının her bir ilmeğini tek tek dokuyarak yarattığı bir imparatorluktu. Burası sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda karısı

Telefonun acımasız melodisi, Ayşe’nin yıllardır özenle ördüğü sessizliğin duvarını darmadağın etti. Gecenin karanlığını yırtan bu ses, yatağın başucundaki komodinin üzerinde titreyen cep telefonundan geliyordu. Ekrandaki “Hastane” yazısını görünce kalbi tekledi, boğazına bir yumru oturdu. Kayınpederi Kemal Bey… Kalp krizi. Hastaneye vardıklarında koridorların buz gibi soğuk havası yüzüne çarptı. Murat, eşi, sandalyelerden birine çökmüş, ellerini yüzüne

Elif, yıllardır mutfak masasının aynı köşesinde, tam da aynı saatte, aynı çay bardağını elinde tutarak sabahları karşılardı. Güneş, perdenin aralığından sızan ince bir çizgi halinde masanın cilalı yüzeyinde tembel tembel uzanır, varlığıyla yokluğu bir olurdu. Her sabah tekrarlanan bu ritüel, aslında hayatının sessiz bir özetiydi: düzenli, beklentisiz, ışığını yitirmiş. Hakan’la yirmi yıldır evliydi. Yirmi yıl,

Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şehir, Elif’in mutfak penceresinden içeri sızan güneşle aydınlanıyordu. Elinde her zamanki gibi buharı tüten bitki çayı, zihninde ise o gün teslim etmesi gereken proje raporu vardı. Hayatı, titizlikle ördüğü bir düzen içinde akıp gidiyordu. On iki yaşındaki kızı Defne’nin okulu, kendi freelance editörlük işleri, hafta sonu koşuları… Her şey kontrol altındaydı.

Büyük bir binanın cam duvarından İstanbul’a bakarken, Mert’in gözleri boştu; zirveye tırmanmak, bazen en çok kaybettiğin yerdir. Şehri saran grilik, tam da kalbindeki renksizliğin aynasıydı. Elli yaşının eşiğindeydi, uluslararası ödüllere sahip bir mimar, lüks bir hayatın tüm olanaklarına sahipti ama geceleri uykusu hep bölük pörçüktü. Yıllar önce kaybettiği her şeyin soğuk bir gölgesi düşerdi üzerine,

Elif, hayatının zirvesindeydi. Boğaz’a nazır ofisinin camından, aşağıda fıkırdayan İstanbul’a bakarken, bu şehrin kendine sunduğu her şeyi kucakladığını hissediyordu. Yılların emeği, uykusuz geceler, bitmek bilmeyen azim… Hepsi onu buraya, şehrin en prestijli mimarlık ödülünü alacağı o geceye taşımıştı. Yanında, hayatının dengeleyici gücü, her daim destekçisi, sevgili kocası Emre olacaktı. Her şey mükemmeldi, Elif’in kendince inşa

Zeynep, elindeki tül perdeye son bir ütü vuruşu yaparken, pencereden süzülen akşamüstü güneşi odanın tozlu havasını altına boyuyordu. Eline her dolanan kumaş parçasında, hayatının dikiş yerlerini, yamalarını ve kopuk iplerini düşünürdü. Otuzlarının ortasına gelmiş, hayatını kimsenin fark etmediği küçük fedakârlıklarla örmüş bir kadındı. İçindeki tüm o koca boşluklara rağmen, yüzünde hep aynı yorgun, ama nazik