Hikayeler

Ela, sabah kahvesini yudumlarken güneşin mutfak penceresinden süzülüp eski ahşap masasının üzerine vuran ılık ışığını seyretti. Hayatı yıllardır bu ılık ışık gibiydi; sade, düzenli ve huzurlu. Kızı Defne’nin okula gitmesinin ardından başlayan bu dinginlik, her sabah ritüeli haline gelmişti. Tek katlı, bahçeli evleri, şehrin karmaşasından bir nebze uzak, küçük bir vaha gibiydi. Defne’nin odasından gelen

Elif, Boğaziçi Üniversitesi’nin yeşillikler içindeki kampüsünde, adımlarını her zamankinden daha ağır atıyordu. Akdeniz mimarisinin estetik çizgisini taşıyan o tarihi binalar, yirmi yıldır onun ikinci evi, kariyerinin şahidiydi. Etrafındaki genç, pırıl pırıl zihinler, geleceğin mühendisleri, iktisatçıları; her biri ona hayranlıkla bakıyordu. Prof. Dr. Elif Demir, alanında bir otoriteydi. Konferanslar, yayınlar, uluslararası projeler… Adı hep bir başarı

Ayşe, çatlamış elleriyle yıllardır aynı ritüelle ovaladığı eski çaydanlığı buğulanan camın önünde kuruturken, pencereden dışarı sarkan yağmur damlaları sanki onun yorgunluğuna eşlik ediyordu. İstanbul’un gri gökyüzü, kentin üzerine çöken kasvetli bir örtü gibiydi. Yarın cumartesiydi, Elif gelecekti. Küçük kız kardeşi. Ayşe’nin yüzünde hafif bir tebessüm belirdi, sonra hızla soldu. O tebessüm, içinde hem gurur hem

Elif’in hayatı, boğazın pürüzsüz yüzeyi gibiydi; her sabah aynı sakinlikle aydınlanır, her akşam aynı ihtişamla kararırdı. Başarılı bir mimar, saygın bir eş, İstanbul’un prestijli semtlerinde geçen kusursuz bir yaşam… Ama o yüzeyin altında, derinlerde bir yerde, kimsenin bilmediği, dokunulmamış, fırtınalı bir geçmişin tortusu yatıyordu. Yıllardır onu kimsenin bulamayacağı kadar derine gömdüğüne inandığı bir gölge. O

Elif, yıllar önce kaybettiği büyükannesinin bahçe içindeki eski evinin tavan arasında duran, tozlu bir sandığı açtığında, hayatının o güne dek kusursuz görünen çizgileri beklenmedik bir şekilde çarpıtılmaya başlayacaktı. Mimar Elif’in düzenli, planlı, konforlu bir hayatı vardı. Başarılı bir işi, çevresince imrenilen, kariyerinde hızla yükselen, yakışıklı bir eşi, Hakan; ve dünyalar tatlısı, yedi yaşındaki kızı Defne…

Emre, elindeki eskiz defterini hışımla masaya fırlattığında, geçenin bir yarısına varmış ofisin sessizliğini tek bozan ses bu oldu. Yorgun argın sandalyesine yığılırken, şehrin neon ışıkları dördüncü kattaki penceresinden içeri süzülüyor, masasının üzerindeki projeksiyon çizimlerini hayaletimsi bir parıltıyla aydınlatıyordu. Beyoğlu’nun arka sokaklarından birindeki bu küçük, bağımsız mimarlık ofisi, Emre’nin Kars’ın ayazından, Anadolu’nun tozlu yollarından getirdiği hayallerinin

Her sabah aynı kâbusla uyanıyordu Emre; betonun çığlığıyla ve altında ezilen hayatların hışırtısıyla. Ter içinde, boğazında düğümlenen bir yumruyla yatakta doğrulduğunda, İstanbul’un erken saatlerdeki boğuk sesi perdelerin ardından sızıyordu içeri. Oysa dışarıda güneş parlıyor, yeni bir gün başlıyordu ve Emre’nin hayatı dışarıdan bakıldığında kusursuz görünüyordu. Başarılı bir inşaat mühendisi, saygın bir meslek sahibi, güzel bir

Boğaz’a nazır lüks rezidansın mutfak pencerelerinden sızan akşam ışığı, Selim’in kusursuzca düzenlenmiş mutfağını altın rengine boyarken, Deniz elindeki şarap kadehini hafifçe çeviriyordu. Kadehin kenarında kalan ruj izi, az önce Selim’in karısı Elif’in dudaklarından süzülen neşeli kahkahaların bir yankısı gibiydi. Yıllar sonra bir araya geldikleri bu akşam yemeği, Deniz için tatlı bir nostaljiden ziyade, boğazında düğümlenen

Ayşe, elindeki sıcak fincanı titrek parmaklarıyla kavrarken, pencereden İstanbul’un grileşen göğüne baktı. Sanki şehrin her katında, her binasında kendisinin ve ailesinin görünmez iplerle bağlı olduğu, her an kopmaya hazır bir ağ gizliydi. Dışarıdan bakıldığında, Yılmaz ailesi imrenilecek bir hayat sürüyordu; başarılı bir mimarlık firması, Soylu Mimarlık, zarif bir ev, pırıl pırıl iki evlat: Can ve

Duvarlar kireçlenmiş bir sessizlikle yükseliyordu Emre’nin içinde, her gün biraz daha daralıyordu nefes aldığı alan. Dışarıdan bakıldığında, 40’lı yaşlarının ortasındaki Emre, şıklığı, kararlı duruşu ve mimarlık dünyasındaki yükselişiyle örnek bir başarı hikayesiydi. Geniş pencerelerden Boğaz’ın lacivertine nazır ofisi, Nişantaşı’nda huzurlu bir aile apartmanındaki dairesi, zarif karısı Zeynep ve iki parlak çocuğuyla hayatı kusursuz bir mimari