Hikayeler

İstanbul’un göbeğinde, Boğaz’ın pırıltılı sularına nazır, cam ve çelikten yükselen Elysium Mimarlık’ın kapısından içeri adım attığında, Can’ın boğazına kuru bir yumruk oturdu. İçerideki hava, dışarıdaki Fatih’in tozlu sokaklarından, daracık atölyelerinden, köhne binalarından o kadar farklıydı ki, ciğerleri dahi yabancı bir oksijeni soluyormuş gibi hissetti. Fildişi rengi mermer zeminler, devasa bir atrium, tasarım mobilyalar ve her

Elif, mutfak penceresinden içeri süzülen akşam güneşinin son ışıltılarının, Cem’in yorgun ama her zamanki gibi sevgi dolu yüzüne düşüşünü izledi. Yedi yaşındaki Defne, elindeki boya kalemleriyle salonda masum bir dünya çizerken, onların küçük ama sıcacık dairesi, bir sığınak gibi sarıyordu üçünü. Cem, günün yorgunluğunu üzerinden atmak istercesine derin bir nefes aldı ve Elif’in yanına sokulup

Elif, masanın üzerindeki boş çay bardağını hafifçe ittiğinde, içindeki sessiz fırtınanın en ufak bir dalgasının bile dışarıya yansımasına izin vermemeye özen gösteriyordu. Annesinin, “Ah Can’ım, ne zorluklarla okudun sen! Ama bak, şimdi kimler gibi oldun!” sözleri, mutfaktaki neşeli sohbetin ortasına bir gölge gibi düşmüştü Elif için. Bu akşamki aile yemeği, küçük kardeş Can’ın İstanbul’daki yeni

O gün, evdeki sessizliğin sıradan bir sessizlik olmadığını, içimde büyüyen tuhaf bir fısıltı gibi, geleceğimizi yutacak fırtınanın ilk işareti olduğunu henüz bilmiyordum. Mutfakta kahvemi yudumlarken, güneşin perdelerden süzülüp parkeye vuran toz zerrelerini izliyordum. Her şey olması gerektiği gibiydi; yedi yaşındaki Defne odasında çizim yapıyor, Mert ise henüz işe gitmemiş, masada not defterine bir şeyler karalıyordu.

O gece, İstanbul’un parıldayan ışıkları altında Emre, bir zamanlar hayalini kurduğu her şeye sahipti. Masada şarap kadehleri şıkırdaşıyor, etrafında gülücükler saçan, hayran bakışlı insanlar dönüyordu. Şehrin en prestijli mimarlık ödülü az önce ona verilmişti. Sahneye çıktığında alkışlar sağır ediciydi; Emre Eren adı, şimdi modern Türk mimarisinin zirvesinde parlıyordu. Ama cam kadehlerin şerefine kalkan her elde,

Elif, mutfakta özenle dizdiği tabaklara son bir kez baktı. Akşam yemeği için her şey hazırdı: fırında nar gibi kızarmış tavuk, pilavın üzerindeki dereotu, zeytinyağlı taze fasulye. Kocası Demir birazdan işten dönecek, kızı Ayşe üniversiteden gelecek, oğlu Can zaten odasında bilgisayarının başındaydı. Her şey olması gerektiği gibiydi, kusursuz bir düzen içinde akıp gidiyordu. Ancak bu kusursuzluğun

Elif, pürüzsüz cam masasının üzerindeki parlatılmış aile fotoğrafına baktı. Gülen gözleri, parlak sarı saçları ve babasının omzuna tünemiş küçücük bedeniyle Aras. Sekiz yıl önce çekilmiş bir fotoğraftı bu ama küçük Aras o zaman bile yoktu. Fotoğrafta bir hayalet gibi duruyor, Elif’in ruhundaki boşluğun somut bir temsili gibi gülümsüyordu. Yirmi yıldır… Tam yirmi yıldır, o boşluk

Elif, aynadaki yansımasına baktı. Üzerindeki zümrüt yeşili elbise, soluk tenine biraz renk katmıştı ama gözlerindeki yorgunluğu gizleyemiyordu. Bugün, kardeşi Can’ın nişan günüydü. Ailece neşe içinde bir araya gelinecek, fotoğraflar çekilecek, geleceğe dair umutlu hayaller kurulacaktı. Herkes mutluydu; herkes… Elif hariç. Çünkü bu gece, bir zamanlar kalbinin en derinlerine mühürlediği o adam, Emre, Can’ın nişanlısı Deniz

Ayşe’nin vefatıyla evin mutfağında hüküm süren o kesif, tatlı baharat kokusu, yerini artık hiç dinmeyecek gibi duran derin bir boşluğa bırakmıştı. O koku, aslında bir kadının ömrü boyunca gizlediği her şeyin, demlenmiş bir çay gibi, içten içe yaşattığı hayallerin, sessiz sedasız yaktığı bir ocak gibi varoluşunun sembolüydü. Elif ve Mert, anneleri Ayşe’yi kaybettikten sonra geçen

Elif’in çalışma masasının üzeri, hiç dokunulmamış bir zaman kapsülü gibiydi. Fırçalar toz içindeydi, tüplerdeki boyalar kurumuş, kâğıtlar sararmıştı. Oysa bir zamanlar bu oda, sadece renklerin ve kokuların hüküm sürdüğü, Elif’in nefes aldığı bir dünya olmuştu. Şimdi ise burası, sadece ablası Zeynep’in odasına açılan bir geçit, unutulmuş bir geçmişin anıtıydı. Duvara asılı, Zeynep’in lise mezuniyet balosundan