Hikayeler

Metin, ofisinin penceresinden Haliç’in gri sularına bakarken, içindeki o tanıdık, kemirici sızının her zamankinden daha keskin olduğunu hissetti. Hava, İstanbul’un bitmek bilmez kışlarından biriydi; kurşuni bulutlar şehrin üzerine çökmüş, her şeyi boğuk bir belirsizliğe teslim etmişti. Tıpkı Metin’in ruhu gibi. Başarılı bir mimarlık firmasının kurucusu, örnek bir aile babası, çevresinde saygı gören bir iş insanıydı.

O kalabalık, sesin yankılandığı panayır alanında, bir anlık dalgınlık Elif’in hayatını sonsuza dek değiştirecekti. Can, bembeyaz tişörtünün ve kırmızı şortunun içinde, elindeki rengârenk uçurtmayı havaya kaldırmaya çalışıyor, kahkahaları şenliğin uğultusuna karışıyordu. Elif, kocası Mert’e dönüp “Ne kadar da büyüdü, değil mi?” demek için bakışlarını ondan ayırdığında, sadece iki saniye geçtiğini sanıyordu. Ama kafasını çevirdiğinde, Can

Elif’in parmakları titreyerek, o buz gibi matbaadan çıkmış kâğıdı zarftan sıyırdı. Gözleri, gelin ve damat isimlerine kaymadan önce, zarfın üzerindeki tanıdık el yazısına takıldı. Cem’in kardeşi Aykut’un düğün davetiyesiydi. Yılların tozunu, üzerlerindeki tüm anıları savurarak gelen, beklenmedik bir yumruktu bu. Davetiyenin köşesindeki sade “Cem ve ailesi” ibaresi, Elif’in kalbinde paslı bir kapıyı aralayıp içeriye soğuk

Kocaman camlardan içeri süzülen güneş, Boğaz’ın pırıltısını Elif’in modern dairesinin cilalı parkelerine taşıyordu. Mükemmeldi. Her şey. Giyinme odasındaki o titizlikle sıralanmış tasarım kıyafetlerden, mutfaktaki son teknoloji kahve makinesine, her köşede sanatsal bir dokunuş taşıyan tablolarına kadar. Eşi Can, başarılı bir mimar, kendisi ise önde gelen bir yayınevinde editördü. Kendi çabalarıyla, tırnaklarıyla kazıyarak inşa ettiği bu

Elif, oturduğu apartmanın dokuzuncu katından, şehrin üzerine çöken akşam griliğini seyrederken, kendi hayatının da benzer bir renge büründüğünü düşündü. Ne tamamen karanlık ne de aydınlık, sadece gri. Gri bir sabah, gri bir öğle, gri bir akşam… Yedi yaşındaki kızı Defne’nin kreşten dönüş saati yaklaşıyor, kocası Cem’in işten gelmesine ise birkaç saat vardı. Her şey rutindi,

Elif, yılların yıpratıcı sessizliğini arkasına alıp, küçük, loş kafesinin penceresinden dışarıyı seyrediyordu. “Mürekkepten Hayaller” adını verdiği bu yer, sadece bir kafe ve kitapçı değil, aynı zamanda onun sığınağıydı. Duvarlara asılı soluk fotoğraflar, eski kitap kokusu ve hafif caz müziği, dışarıdaki İstanbul’un amansız gürültüsünü içeri sokmaz, ruhuna nüfuz eden o dinmez acıyı bir nebze olsun hafifletirdi.

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir İstanbul sabahına gözlerini açtığında, penceresinden içeri süzülen soluk ışık bile içindeki hırsı aydınlatmaya yetiyordu. Uykusuz geçen geceler, soğuk bir duş ve bir bardak demli çay. Hayatının rutini buydu. Annesi Ayşe, erkenden kalkıp babası Metin için hazırladığı kahvaltının telaşında, sessizce mırıldanıyordu. Babasının küçük dükkanının son zamanlardaki durgunluğu, evin üstündeki gri

Elif, nişan yüzüğünü parmağında her gördüğünde, kalbinin küçük bir köşesinde tünemiş, isimsiz bir kuşkuyu hissederdi. Mert iyi bir adamdı; ailesinin istediği her şeye sahipti. Yakışıklıydı, başarılıydı, ailesi dindar ve saygın insanlardı. Yıllardır süren düzenli bir ilişki sonucunda, iki ay sonra dünyaevine gireceklerdi. Herkes mutluydu. Elif’in annesi Zeynep Hanım, komşuların ve akrabaların dilinden düşmeyen bu “örnek”

Dr. Selim Yılmaz, İstanbul’un en saygın kalp damar cerrahlarından biriydi. Adı, tıp çevrelerinde titizliği, yeteneği ve sakin mizacıyla anılırdı. Geniş cam pencereli, Boğaz manzaralı muayenehanesinde otururken, hayatının bu zirve noktasından geriye baktığında, her şey pürüzsüz ve parıltılı görünüyordu. Ancak aynada kendi yansımasına her baktığında, gözlerinin derinliklerinde dinmeyen, küçük ama sinsi bir huzursuzluk fark ederdi. Bazen,

Mert’in telefonuna gelen o gecikmiş mesaj, Elif’in uykusunu değil, hayatının temelini altüst edecekti. Gece yarısını azıcık geçmişti, ikisi de derin uykudayken yatağın yanındaki komodinin üzerindeki telefon titredi. Elif, hafif bir huzursuzlukla gözlerini araladı. Mert horluyordu. Normalde bu tür gecikmiş bildirimler gelmezdi. Telefonun ekranı kısa bir an aydınlandı, sönmeden önce “Zeynep: Yarınki toplantı…” yazısı gözüne takıldı.