Hikayeler

Elif, İstanbul’un eski, her sokağında ayrı bir hikaye saklayan semtlerinden birinde büyümüştü. Daracık, labirent gibi sokaklarında çocuk kahkahaları yankılanır, pencereden uzanan fesleğen kokusu her yanı sarardı. Babası Metin Usta, nesillerdir aileden gelen ahşap oyma işini sürdürür, küçücük atölyesinde ağaca ruh katardı. Annesi Zeynep ise, şehrin öteki ucundaki lüks sitelerde temizliğe giderek ailenin kıt kanaat geçimini

Elif, yıllardır aynı ritimde akıp giden hayatının kusursuz senfonisinde, küçük bir çatlak dahi fark etmemişti. Güneşin sabah pencerelerinden süzülüp yatak odalarını aydınlattığı her gün, Demir’in yanındaki sıcaklığıyla uyanmak, özenle demlenmiş çayın kokusuyla mutfağa inmek ve akşamüstü, günün yorgunluğunu iki çift lafın sıcaklığıyla atmak… Bu, onun için bir rutinden öte, aşkla örülmüş, sağlam bir kale gibiydi.

O sabah da diğerleri gibiydi; gri, anlamsız ve Ege’nin boşluğunda donmuş. Demir, kahvesini yudumlarken, yıllar önce kaybettiği oğlunun hatırasıyla birlikte ciğerlerine dolan İstanbul’un sisli havasını hissetti. Yedi yıl olmuştu. Yedi yıl… Ege’nin sesi, kahkahası, küçük ellerinin avucuna bıraktığı o sıcaklık, hepsi çok uzak, erişilemez bir anıya dönüşmüştü. Ve Demir, o ana ulaşmaya çalıştığı her seferinde,

Elif, mutfak penceresinden sokağı seyrederken, elindeki fincanın ılıklığı avuçlarını ısıtıyordu. Eskişehir’in bahar sabahları her zaman bu kadar dingin mi olurdu, yoksa bu sadece kendi içindeki fırtınanın yansıması mıydı, bilemiyordu. Son on sekiz yıldır hayatını düzenli bir rutine oturtmuştu: Sabah erken kalkış, Defne’yi okula hazırlama, lisedeki edebiyat dersleri, akşam yemeği telaşı ve sonra o sessiz, huzurlu

Demir’in eli, karısı Aslı’nın saçlarında usulca gezinirken gözleri tavandaki çatlağa takıldı. Küçük bir örümcek ağı gibi yayılan o ince çizgi, kusursuzca tasarlanmış bu lüks tavanın, aslında ne kadar kırılgan olduğunu fısıldıyordu. Tıpkı Demir’in hayatı gibi. Dışarıdan bakıldığında, her şeyi vardı: İstanbul’un en gözde semtlerinden birinde, boğaza nazır, kendi tasarladığı villası; başarılı bir mimarlık ofisi; her

Elif, ellisine merdiven dayamış bir kadın olarak, hayatının istikrarlı ve düzenli akışından memnundu. Mimar olarak başarılı bir kariyere sahipti, Boğaz’a nazır, modern ama ruhu olan dairesinde, on beş yıldır evli olduğu eşi Hakan ile huzurlu bir yaşam sürüyordu. Çocukları olmamıştı, bu ikisi arasında gizli bir yara olsa da, zamanla birbirlerine olan sevgileri ve anlayışlarıyla bu

Elif, İstanbul’un gri, beton yığınları arasına sıkışmış mahallesindeki küçücük dairesinin penceresinden dışarı bakarken, camın buğusuna parmağıyla bir siluet çizdi. Yüksek, modern bir bina. Gökdelenlerden biri değildi çizdiği, daha çok bir apartman kompleksiydi, ama Elif’in gözünde bir saraydan farksızdı. Her bir katında ayrı bir hayal, ayrı bir umut taşıyan bir yapı. Yarın, hayatının bu çizgiyle kesişeceği

Çocukluk hevesiyle kurulan bir lunaparkın cıvıltıları, Ayşe’nin kulaklarında sönük bir fısıltıdan öteye geçmiyordu; zira gözleri, kalbinin on yedi yıldır boş kalan köşesini doldurabilecek bir gölgeye takılmıştı. Sıradan bir pazar günüydü, ama Ayşe için sıradanlık o gün sona ermişti. Yıllardır süren o dipsiz, isimsiz sızı, göğsüne sıkışan o buz gibi ağırlık, bir anda somut bir hedef

Elif’in düğün hazırlıkları, Boğaz’ın serin rüzgârıyla pencereden içeri dolan hanımeli kokusu gibi sarmıştı yalıyı. Her köşe bucak neşe, telaş ve tatlı bir heyecanla doluydu. Ayşe Hanım, tüllerle, dantellerle dolu odayı düzenlerken, gelini olacak kızının hayalleriyle kendi gençliğini harmanlıyordu içten içe. Ekrem Bey ise, her zamanki gibi bahçedeki kamelyada oturmuş, elindeki gazeteye gömülmüş, bu tatlı curcunayı

Elif’in elleri, Demir ailesinin geniş, gösterişli kütüphanesinin tozlu raflarında usulca gezinirken, gözleri okuduğu kitapların isimlerinden çok, evlerinin dışından gelen şehrin uğultusuna takılıyordu. Her bir cilde dokunuşu, kendi hayatıyla bu duvarların ardındaki hayat arasındaki uçurumu daha da keskinleştiriyordu. Kendi evlerindeki daracık, rutubet kokan kütüphanesinde, her biri özenle seçilmiş birkaç kitaptan başka ne vardı ki? Burada ise,