Hikayeler

Kahvenin kokusu, Selim’in hayatını her sabah yeniden demliyordu sanki. Eski, köhne ama içi sıcaklık ve anılarla dolu dükkânının kapısını her açtığında, günün ilk ışıklarıyla birlikte ciğerlerine dolan bu tanıdık koku, onu her şeye rağmen ayakta tutan görünmez bir bağdı. “Gültekin Pastanesi ve Kahvecisi”, babadan kalma bu mütevazı işletme, onun sadece geçim kaynağı değil, aynı zamanda

Elif, pencereden süzülen akşam güneşinin odaya vuran son ışıklarına bakarken, Demir’in sırtını sıvazladı. “Bugün de geç kalıyorsun, değil mi?” Sesi şefkat doluydu ama içinde hafif bir sitem de taşıyordu. Demir, kravatını düzeltirken aynadaki yansımasından gülümsedi. “Biliyorum hayatım. Şu yeni proje beni iyice sardı. Ama inan, hepimiz için. Bu ev, bu yuva… daha fazlası gelecek.” Demir,

Elif, sunum tahtasındaki son düzeltmeleri yaparken, toplantı odasının cam duvarlarından içeri süzülen öğle güneşi, İstanbul’un bitmeyen koşturmacasını pencerenin ardında flu bir silüete çeviriyordu. Nefes aldı, verdi. Karşısındaki koltuklarda oturan, genellikle babadan kalma koltuklarda bir yer edinen, genç ama kendinden emin bakışlı inşaat sektörünün elitleri arasından sıyrılmaya çalışan biriydi. Mimarlık, onun için sadece meslek değil, varoluş

Elif, parmaklarının ucunda biriken toz taneciklerini izlerken, hayatının da aynı toz gibi yavaşça dağıldığını hissetti. Otuzlu yaşlarının ortasındaydı. Başarılı bir mimardı, Can gibi çalışkan ve iyi bir eşi, Emre gibi pırıl pırıl bir oğlu vardı. Dışarıdan bakıldığında her şey mükemmeldi, tablo gibi. Ama Elif’in ruhu, o tablonun donuk renklerinin ardında bir fısıltı gibi kayboluyordu. Can,

O pazar sabahı, kahvaltının bitmeyen rehavetiyle, Elif’in parmakları uzanmaması gereken bir şeye dokundu. Demir’in, aylardır “eskidi, atsam mı acaba” diye ertelediği, dolabın en dibindeki eski evrak çantasını karıştırıyordu. İçinden çıkan, buruşuk, sararmış bir banka dekontu, Elif’in içindeki rahatsız edici o ilk teli titreştirdi. Tarih iki yıl öncesine aitti, alıcı kısmında ise hiç bilmediği, yabancı bir

Elif’in parmakları, her zaman toprağın ritmiyle dans ederdi. Yedi yıldır, Beykoz’un eski, denize nazır mahallelerinden birindeki atölyesinde çamura şekil veriyor, babadan kalma bu küçük seramik dükkanını annesiyle birlikte ayakta tutmaya çalışıyordu. Babası, on yıl önce bir kalp kriziyle aniden aralarından ayrıldığında, ardında sadece yüzlerce eşsiz seramik parça ve onlara ödeyemeyecekleri bir borç bırakmıştı. Annesi, Fidan

Demir, hayatının en gösterişli döneminde, ruhunun en derin dehlizlerinde tarifsiz bir boşlukla savaşıyordu. Ofisinin camından Boğaz’ın lacivert sularına bakarken, camın yansımasında gördüğü adam, aynada her sabah karşılaştığına yabancıydı sanki. Başarılı bir mimar, saygın bir eş, gurur duyulan bir baba… Dışarıdan bakıldığında her şeyi tamam gibiydi. Oysa içinde yıllardır süregelen, sessiz bir fırtına vardı. Eşi Ayşe

Pelin, babasının soğuk alnına son bir kez dokunurken, elinin altında hissettiği mermer soğukluğuyla kalbinin de aynı hızla donduğunu sandı. Metin babası, elli sekiz yıllık hayatının tüm cömertliği ve otoritesiyle şimdi bir kefenin altında yatıyordu. Hayatın ironisi buydu işte; bir insan tüm bir aileyi ayakta tutarken, yokluğuyla nasıl bu kadar paramparça edebilirdi? Cenaze kalabalığı dağılırken, geride

Elif, Can’ın kahkahalarına gülümserken, kalbinin her seferinde biraz daha kırıldığını kimse bilmezdi. İçindeki acı, tıpkı İstanbul’un boğazına çöken sis gibi, dışarıdan görülemeyen ama her yeri saran bir soğukluktu. Onlar yıllardır arkadaştı, çocukluktan beri birbirlerinin sırdaşı, güvendiği limanıydı. Ama Elif için Can, bu limanın çok ötesinde, fırtınalı denizin tek kurtuluş adasıydı. Can’ın ise gözleri, daima ufukta

Elif, arabanın torpidosunu açıp Mert’in unuttuğu cüzdanını alırken, koltuğun arasına sıkışmış, bej rengi, üzerindeki narin desenleriyle dikkat çeken bir ipek fular gördü. Mert, ipek fular takmazdı. Elif’in de ipek fuları yoktu. Anlık bir elektriklenme vücudunu sardı. Küçük bir detay, beyninde devasa bir şüphenin kapısını aralamıştı bile. Evliliklerinin on birinci yılındaydı ve bugüne dek bu hissi