Hikayeler

Yirmi yıl boyunca, kalbinin en derin köşesinde, paslı bir sandığa kilitleyerek sakladığı sır, o sabah, bir kahve kokusuyla uyandı. Elif, mutfak penceresinden içeri süzülen nisan güneşine karşı, eşi Can ve kızı Defne için özenle kahvaltı hazırlarken, hayatındaki her şeyin tam da hayal ettiği gibi olduğunu düşünüyordu. Boğaz manzaralı, zevkle döşenmiş daireleri, başarılı mimarlık kariyeri, Can’ın

Elif, o eski apartman dairesinin penceresinden, şehrin yeni yükselen cam kulelerine baktığında, sadece binaları değil, kendine çizdiği imkansız gibi görünen yolu da görüyordu. Her bir cam panel, her bir çelik iskelet, çocukluğundan beri hayalini kurduğu o pırıltılı, erişilemez dünyadan bir parça gibiydi. O dünya ki, kendisi gibi, babasının terzi dükkanının tozlu kumaşları ve annesinin bitmek

Alkışlar salonu doldurduğunda, Caner Yılmaz kendini bir rüyada gibi hissetti. Sahnedeki spot ışıkları yüzünü kamaştırıyor, kalabalığın uğultusu kulaklarında uğulduyordu. “Yılın En Başarılı İş İnsanı” plaketi elinde, soğuk metalin ağırlığıyla birlikte on beş yıllık bir yükün de omuzlarına çöktüğünü hissetti. Gülümsedi; yılların deneyimiyle pekişmiş, kusursuz bir zafer gülümsemesiydi bu. Oysa derinlerde, o kusursuzluğun altındaki çatlakları sadece

Yemek masası her zaman evin kalbi olmuştu. Demir’in iş hayatındaki başarılarıyla parlayan gözleri, Aylin’in incelikle hazırlanmış sofrası ve çocukların neşeli sohbetleri, dışarıdan bakan her göze kusursuz bir tablo sunardı. Demir, o akşam da göğsünü gere gere oğluna bakıyordu. Mert, yirmi üç yaşındaydı ve hukuk fakültesini birincilikle bitirmek üzereydi. Babasının gururu, annesinin gözbebeğiydi. On yedi yaşındaki

Mutfaktaki demliğin hışırtısı, Elif’in çocukluğundan beri kulağına aşina bir melodiydi. Her pazar sabahı aynı saatte kalkar, annesi Gülden’in kahvaltı hazırlıklarını izlerdi. Gülden, her zaman şık, her zaman düzenli, her zaman zarafetin timsaliydi. Babası Metin’le olan evlilikleri, Elif’in gözünde peri masallarından farksızdı; yılların yıpratamadığı bir aşk, karşılıklı saygı ve sarsılmaz bir bağlılık. Ta ki o kutuyu

Emre, testerenin keskin uğultusuna karışan çocukluk hatıralarını kovalamaya çalıştı. Her bir talaş parçası, babasının elinden düşmeyen ahşap kokusunu, küçücük elleriyle zımpara yapmaya çalıştığı günleri ve Can’la atölyenin loş köşesinde kurdukları büyük hayalleri fısıldıyordu. Babaları vefat ettiğinde, “Demir Atölyesi” onlara sadece bir iş değil, aynı zamanda o hayalleri canlı tutma sorumluluğunu da miras bırakmıştı. Emre, büyük

Telefon sesi, Emre’nin şakaklarında zonklayan ağrıyı daha da körükledi. Saate baktı. Gece yarısını çoktan geçmişti. Oğlu Can’ın okuldan kalma arkadaşları dışında kimsenin onu bu saatte aramaması gerekirdi. Ekrandaki “Ayşe” adını görünce, Emre’nin kalbi göğüs kafesine sığmaz oldu. Ayşe, eşiydi. Ama o anda sesi beyninin en ücra köşelerinde yankılanan bir çığlığa dönüştü. “Elif… Elif hastanede, Emre!

Zeynep, pencerelerin buğusundan sızan cılız kış ışığıyla aydınlanan mutfağında, demli çayını yudumlarken, elindeki o eski, solgun bebek tulumunu okşuyordu. Yılların yıpratıcı izi tulumun her ipliğine sinmişti; tıpkı onun kalbine sinen o tarifsiz boşluk gibi. Her doğum gününde aynı tulumu çıkarır, parmaklarını kumaşın üzerinde gezdirirken, sanki o minik bedenin sıcaklığını yeniden hissederdi. Bugün Demir’in yirmi birinci

Yirmi yılın üzerindeki kariyerinde Ayşe Erdem, hiçbir başvuru formunun kalbine bu denli keskin bir hançer gibi saplanacağını düşünmemişti. Elindeki parşömen sarısı kâğıdın üzerindeki isim, “Elif Demirci”, odanın her köşesini dolduran, yıllarca ustaca kilitli tuttuğu bir çığlığın sesi gibiydi. Kalbi göğüs kafesini zorlayarak atarken, soğuk bir ter damlası şakağından süzüldü. Boğazında kocaman bir yumru, nefes almasını

Elif, yaşını gösteren ince çizgilerini umursamadan, duvardaki saate baktı. Gece yarısına yaklaşırken, her yıl olduğu gibi, bu tarih onu yine aynı girdabın içine çekmişti. Yirmi beş yıl… Tam yirmi beş yıl önce bu gece, ilk kez anne olmuştu. Ve tam yirmi beş yıldır, kalbinin bir yanı eksikti. Boğazına bir yumruk oturmuştu, yutkunmakta güçlük çekiyordu. Masanın